جوانان، اولین کسانی هستند که همزمان با کشف و شناخت اجتماع خود، در حدود هیجده سالگی به دردها و ناهنجاریهای جهان پیرامون خود پی می برند.
جوانان، چون منطقی دست نخورده و غریزه ای شایان اعتماد و اطمینان دارند، از آنچه که فرارویشان قرار می گیرد ناآگاهند و با عکس العملهای سریع و گاه ساده لوحانه، به همان سادگی که دل می بندند، می گسلند.
امروزه به هر کجا که سر بزنی، شاهد گلایه از عمل و رفتار جوانان و یا نگرانی والدینی هستیم که آنان را می پرورند. بحران در رفتار جوانان، جز بحران تمدنی که در آن به سر می بریم و جلوات مختلف آن نیست. تمدنی که غرب زیر لوای فرهنگ ویژه خود به جهانیان هدیه کرده است.
اعتیاد به افیون، لجاجت در رفتارهای اجتماعی، بی بندوباری و بی اعتنایی به قوانین و سنتهاکه همه روزه در میان کوچه و خیابان خود را می نمایاند، بیانگر فقدان طرح و هدف و غایتی است که به زندگانی جوانان معنا می بخشد. بی شک می توانیم امتیازاتی را که به جوانان می دهیم دو چندان کنیم.
می توانیم فرهنگسراهای بیشتری بسازیم و در آنها جوانان را بی هیچ منع و رادعی به حال خود رها کنیم و یا آن مراکز را بیش از پیش شکوهمندتر بسازیم اما، این همه به هیچ روی درمان درد نیست.
بی دلیل نیست که پس از چندی که از عمر اینگونه خانه های فرهنگ می گذرد متروک می مانند.
بیهوده نیست که جوانان به کسانی روی می آورند که شیوه زندگیشان از دیدگاه آنان قابل قبول است. بویژه که در آن شیوه از زندگی، طرد و نفی مقتضیات و شرایط اجتماعی را مشاهده کنند، تا آنجا که زندگانی شبه هنرمندانه و قهرمان کاریهای نادرست را پیشه می سازند و یا دلبسته تعهدات سطحی و منحط می شوند.
امروزه شاهد هستیم که جوانان، میراث فرهنگی را پس می زنند و آنها را خوار می دارند. میراثی که در راه انتقال آن به جوانان کوشش بسیاری به عمل آمده است.
سرکوب این نفی و انکار به همان اندازه نارواست که پذیرش این همه.
عرضه دلایل زندگی به جوانان، علتی غایی است برای همه فعالیتهایی که از آنان انتظار می رود.
و این سرمایه کلانی است که یغماگران از جوانان می ربایند و با انواع حیل، سعی در پنهان داشتن این دزدی بزرگ می کنند. این راز پوشیده همه دستگاههای ارتباط عمومی جهان معاصر است.
همان که در میان غوغای شبکه های اطلاعاتی، ماهواره ها و دستگاههای سرگرم کننده پنهان می ماند.
چه باید کرد؟
انسان، حتی اگر موفق به تامین ابزار و ادوات برای ادامه زندگی راحت و بی دردسر شود، آنگاه که غوغای روز فروکش می کند و اندامها بر فرشی از نرمترین و گرمترین جامه های خواب فرو می غلتند، هجوم اندیشه ای درباره غایت حیات و معنای بودن، همه لذتها را تبدیل به کابوسی دهشتناک می سازد. از همین جا عصیان بر علیه وضعی که تا چندی پیش آن را خوشبختی تمام می دانست، آغاز می شود.
جوانان از ما می خواهند تا تصویری روشن از آنچه که باید برایش زندگی کنند بدانها ارزانی داریم. غایتی سترگ که بتواند همه جامه های رخوت را برکند.
آنان حق دارند تا ایمان به آن غایت را در همه اعمال و کنشهای ما مشاهده کنند.
آنان حق خود می دانند تا به همه مربیان، ناصحان و معلمان خود اعتماد داشته باشند و تنها در این اعتماد تام است که خود را همسو می سازند و آن غایت را به تمامی باور می آورند و تا پای جان بر سر عهد خویش می ایستند.
آنان. . . و ما. . . در برابر همه آنان و آنچه که فرارویشان می آید مسؤولیم.
والسلام