در این شماره از میان انبوه نامه های شیفتگان و مشتاقان حضرت بقیة الله الاعظم(ع) که با اظهار محبتهای خود دلهای موعودیان را گرمی می بخشند قسمتی از نامه برادر عزیزمان آقای سید محمد خردمند را چاپ می کنیم، امیدواریم که به یاری مولایمان بتوانیم جوابگوی این همه صفا و محبت بی دریغ باشیم.
. . . اولین بار که چشمانم به نام موعود افتاد برخود لرزیدم، نمی دانستم باید بگریم یا خنده کنم. متحیر ایستادم. دوستم مردمی را که چشم به روزنامه هاو مجلات ورزشی دوخته بودند کنار زد و یکی از مجله ها را از بین موعودها بیرون کشید و گفت:
سید. . . ! اول خودم دیدمش بعد لبخندی به من زد و صفحه اولش رو باز کرد. گفتم: جانم، آقا رو عشق است. اکبر! جان آقا حال اومدم ها، صفا کردم.
آقا ببخشید: یک موعود. . .
با هم رفتیم مسجد، بچه های کتابخانه نبودند ولی یکی داشت کتابها را لیست می کرد. بعد از سلام و احوالپرسی گفتم! حاجی، یک مجله در اومده به نام موعود، در مورد آقاست. بروید کتابخانه مسجد را عضو کنید. گفت: باید ببینم.
گفتم: بیا، صفا کن. . .
توی تاکسی مدام ورق می زدم و تو دلم دعابه جان دست اندرکاران مجله می کردم.
پیش خودم می گفتم:
بالاخره آرزو به دل نموندیم. از بین این همه مجله ورزشی، خیاطی، سیاسی، طنز و. . . یک مجله اختصاصی در مورد آقا بیرون آمد.
بالاخره از بین این همه نویسنده و محقق و گوینده و. . . یکی به فکر افتاد که به داد عاشقان مهدی برسد. فقط خدا کند باب دندون باشه و الا می آید کارها را درست کنه و به مردم بگه آی مردم، یک صاحبی دارید، یک سروری دارید! مردم را بیزار هم می کند!
این سومین باره که دارم سرتاسر مجله رو می خوانم.
رفتم مدرسه به مسؤول کتابخانه گفتم:اخوی، شما که این همه مجله ادبی و علمی و سیاسی اینجا گذاشته اید، این رو هم بگیرید که بچه ها زنگهای آزاد که می خوان یک چیزی ورق بزنن، لااقل بعضی این را بخوانند و بفهمند که بابا همه اش این حرفهانیست، یک حرفهای دیگری هم هست.
گفت: باید ببینم.
گفتم: بیا، این صفحه. . . ، این خیلی عالیه، این علمیه، این قلمش خوب نیست، این جالبه، این تحقیقیه، این داستانه، و. . .
گفت: باید ببینم مسؤولین مدرسه چی می گن، ولی من می دونم مدرسه هیچ خطی را قبول نداره.
ناراحت شدم، خداحافظی کردم و زدم بیرون.
تو دلم گفتم: اسم مهدی رو هم یک خط حساب می کنن!
تو دانشکده دیدم بعضی از بچه ها بیکارند، گفتم: بیاین اینو بخونین خیلی جالب نوشته موضوعش هم جدیده!
صفحه ای رو آوردم که بالایش نوشته بود، غیبت یا غفلت. گفتم کوتاه هم هست بخونین !
خلاصه خسته تان نکنم. ما با این موعود حالی کردیم تا مدتها هر جا رفتیم دنبالمون بود.
از روز اول شعبان هم از همه دکه ها که یادمون بود پرسیدم آقا این موعود ما کی میاد، تا اینکه برگه هایی از موعود آمد تا نویدی از آمدن موعود دهد.
آقایون و خانمهای موعود! خسته نباشید.
راستش نمی دانم چند تا دل را شاد کردید ولی دل من که خیلی شاد شد.
از همان روزهای اول می خواستم برگه ای سیاه کنم و دست مریزاد بگم ولی نشد تا الان. خدا ان شاءالله قلم شما را طوری بچرخاند که دل مهدی(ع) از آن شاد باشد.
خداان شاءالله شما را در راه خدمت به مهدی فاطمه و علی(ع) موفق گرداند.
خداان شاءالله نفسهای بی صدای قلمهای شما را چنان گرم کند که هر خواننده ای را شیدایی مهدی(ع) قرار دهد.
خداان شاءالله بلا را از جان شما و تمام دوستداران حجة بن الحسن(ع) دور دارد و بر جان دشمنان یوسف زهرا و علی: نازل فرماید.
خدا ان شاءالله قلب مقدس مولانا اباصالح المهدی(ع) را از خدمت شما یاوران اسلام راضی و خشنود بگرداند. . .