ملا محمدتقی پسر مقصود علی اصفهانی معروف به «مجلسی اول» یا «علامه مجلسی اول» پدر علامه ملامحمد باقر مجلسی مؤلف کتاب بحارالانوار از اعاظم علمای نامی شیعه و مفاخر دانشمندان عصر صفوی است. بزرگ مردی است که با همت بلند و پشتکار پر ارزش او مذهب تشیع رونقی به سزا گرفت و شیعیان این آب و خاک از برکت وجود کثیرالنفعش بهره‌ها بردند.
در طی قرون، عنایات ویژة ائمه معصومین(ع) هماره شامل حال عالمان عامل بوده است. همانان که شهسوار فرزانگی و میدان دار بندگی بودند. مردان مردی که وجودشان سنگینی زمین بود و حضورشان استوانة امن و امان.
ملامحمد تقی مجلسی از علمای بزرگ شیعیان اهل بیت در زمرة آنان بود و در قرن یازدهم هجری چنان زیست که عنایات حضرت ولیّ عصر(عج) او را در بر گرفت. آنچه در ذیل می آید، شرحی است از زبان و قلم ایشان.
کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز
شاید که باز بینیم دیدار آشنا را
***
من در اوائل بلوغ سخت در طلب رضاى خداوند بودم به طورى كه آرامش نداشتم و همواره مشغول ذكر او بودم تا اينكه وقتى در ميان خواب و بيدارى ديدم حضرت صاحب الزمان«صلوات اللّه عليه»در جامع قديم اصفهان نزديك درب طنبى كه الآن مدرسى است ايستاده‌اند من سلام كردم و خواستم پاى او را ببوسم حضرت مرا گرفته و مانع شدند پس دستشان را بوسيدم و مسائلى را كه بر من مشكل شده بود از وى پرسيدم از جمله اينكه چون من در نمازهايم دچار اين وسوسه شده بودم كه اين نمازها آنچنان كه از من خواسته شده نيست لذا نمازهايم را قضا مى‌كردم و ازاين‌رو به نماز شب نمى‌رسيدم و راجع به اين موضوع از استادم شيخ بهائى رحمة اللّه پرسيده بودم و ايشان گفته بودند:نماز ظهر و عصر و مغرب را كه قضا مى‌كنى به قصد نماز قضا و نماز شب بجا بياور و من همين كار را مى‌كردم، خلاصه از حضرت حجّت عليه السّلام پرسيدم:نماز شب بخوانم؟فرمود:بخوان ولى نه آنچنان كه تاكنون مى‌كردى. مسائل ديگرى نيز پرسش كردم كه در ذهنم نمانده سپس عرض كردم:اى مولاى من، در هرزمان براى من ميسّر نيست كه به حضور شما برسم پس كتابى به من مرحمت فرمائيد كه دائما برطبق آن عمل كنم فرمود:كتابى براى تو، به مولانا محمّد التاج داده‌ام برو و از او بگير، من كه در خواب، آن شخص را مى‌شناختم از در مسجد كه مقابل صورت مبارك آن حضرت بود به سوى دار البطيخ-كه محلّه‌اى از اصفهان است-خارج شدم تا به آن شخص رسيدم او تا مرا ديد گفت:حضرت صاحب عليه السّلام تو را به سوى من فرستاده؟گفتم:آرى، پس از جيب خود كتابى قديمى بيرون آورد كه چون آن را گشودم دانستم كتاب دعاست پس آن را بوسيدم و بر چشمان خود گذاشتم و از آنجا به سوى حضرت صاحب الامر عليه السّلام رفتم، در اين هنگام از خواب بيدار شدم ولى آن كتاب با من نبود و تا صبح گريه و زارى مى‌كردم كه آن كتاب را از دست داده‌ام نماز صبح را با تعقيبات خواندم و در ذهنم بود كه مقصود حضرت از(مولانا محمّد)شيخ بهائى است كه به خاطر اشتهارش او را تاج ناميدند.
خلاصه به مدرسه كه در مجاورت مسجد جامع بود رفتم ديدم شيخ، مشغول مقابله كردن صحيفۀ سجاديّه است و سيّد صالح قرائت مى‌كرد، من ساعتى نشستم تا كار مقابله پايان يافت. . . من با گريه به نزد شيخ رفتم و جريان خواب خود را با حال گريه براى ايشان نقل كردم و گفتم كه گريۀ من براى از دست دادن آن كتاب است. فرمود:بشارت باد تو را به علوم الهى و معارف يقين و آنچه كه دائما در طلب آن بودى از مقامات معنوى. . . ، ولى قلب من آرام نشد و گريان و انديشناك بيرون رفتم ناگهان
به قلبم افتاد كه بدان سو بروم كه در خواب بدانجا رفته بودم و خلاصه رفتم تا به دار البطيخ رسيدم در آنجا مرد صالحى را كه اسمش آقا حسن و لقب«تاج»بود ديدم و بر او سلام كردم.
او گفت: فلانى كتاب‌هايى از وقف پيش من است كه هركدام از طلاّب مى‌گيرند به شرائط وقف عمل نمى‌كنند و تو عمل مى‌كنى بيا اين كتاب‌ها را ببين و هركدام را كه نياز دارى بردار من با او به مخزن كتاب‌ها رفتم پس اول كتابى كه به من داد همان كتابى بود كه در خواب ديده بودم لذا شروع به گريه و زارى كردم و گفتم:همين مرا بس است و يادم نيست كه آيا آن خواب را هم براى او نقل كردم يا نه و به نزد شيخ آمدم و شروع كردم به مقابله با نسخه‌اى كه جدّ پدر او از نسخۀ شهيد نوشته بود و شهيد هم از نسخۀ عميد الرؤساء و ابن السكون نوشته بوده و با نسخۀ ابن ادريس مقابله كرده بود. . . و نسخه‌اى كه حضرت صاحب الامر به من عطا فرموده بود نيز به خط شهيد بود و خيلى موافقت باهم داشت و چون من از مقابله فراغت يافتم مردم در نزد من شروع به مقابله كردند و به بركت عطاى حضرت حجّت«صلوات اللّه عليه»صحيفۀ كامله در همۀ بلاد مانند خورشيد، طالع شد و در هر خانه‌اى راه يافت مخصوصا در اصفهان كه اكثر مردم، چند نسخه از صحيفه تهيه كردند و اكثر آنان از صلحاء و اهل دعا گرديدند. و بسيارى از آنان مستجاب الدعوه شدند.
و اين آثار، همه معجزۀ حضرت صاحب عليه السّلام است و من نمى‌توانم علومى را كه خداوند به سبب صحيفه، به من عطا فرموده شماره كنم و اين از فضل الهى بر ما مى‌باشد.
برگرفته از کتاب «عنایات حضرت مهدی موعود(ع) به علما و مراجع تقلید»، اثر علی کریمی جهرمی، صص 61- 63.
یک گل نرگس
صد گلستان گل، به باغ ارغوان دارد بهار
دامنی رنگین، ز کالای جنان دارد بهار
سوی گلگشت چمن برخیز از خواب و ببین
شور بیداری به مغز استخوان دارد بهار
زین همه نقش دلارایی که بخشیده به باغ
چون کتاب عشق ، راز آسمان دارد بهار
بس که پرورده است فروردین عروس نوبهار
از نکورویان بستان کاروان دارد بهار
صبر جانسوزی که از رنج زمستان دیده است
رویش آلاله ، پاداش گران دارد بهار
آفتاب عالم آرا می دمد بر جان باغ
کز فروغش روی گلها سایبان دارد بهار
یک گل از باغ «محمد»(ص) می رسد در فصل عشق
بهر دیدار جمالش آرمان دارد بهار
ز آتش هجران آن گنجینه اسرار غیب
چون شفق داغ شقایق، بیکران دارد بهار
در خزانی که هزاران گل «پریشان » می شود
یک «گل نرگس » برای یک جهان دارد بهار
محمد حجتی «پریشان »
خواب سبز
کاشکی مردی بیاید حرفهای سینه را معنا کند
واژه واژه، رمز خط کوفی آیینه را معنا کند
کاش با فانوس چشمش ، از خطوط مبهم این دستها
غم، غم این مهمان ناخوانده درون سینه را معنا کند
بس که ماندم در حصار انتظاری تلخ ، معلومم نشد
خوب من کی خواهد آمد ، عصر آن آدینه را معنا کند
هیچ من چیزی نمی‌بینم درین آیینه حسرت نما
پس بیا! تا یک نفر پیدا کنیم آیینه را معنا کند
خواب سبزی دیده‌ام، انگار می آمد سواری سبزپوش
شعله‌ور خشمی به دستش، تا تب دیرینه را معنا کند
علی پور حسن آستانه
لحظه موعود
آن بی نهایت محض!
در آخرین صحیفه ماندگار خویش،
تصویری از پایان عالم،
به ودیعت نهاده است...
«ان الارض یرثها عبادی الصالحون.»
و او خواهد آمد
تا پاکان، وارثان حقیقی زمین
طومار ننگین حیات پلیدان را
در هم پیچند; و دگرباره، نفخة روح بخش
«جاءالحق و زهق الباطل»
در برهه‌ای دیگر از زمان
و به دست توانای او!
آخرین ماندگار عشق!
درخشش و تلالؤیی دوباره یابد.
... ذوالفقار در فراخنای هستی
فرجام کار خویش را
به انتظار نشسته است.
و نبیره های ابوسفیان، ناپاکان همه اعصار
در بیغوله های اسطوره
فارغ از هر گونه دردی،
افسانه ظهور را
به استهزا گرفته‌اند.
و هنوز باور نمی دارند؛
که او ، آن راز سر به مهر هستی!
روزی خواهد آمد،
تا بساط عیش و نوش،
آنان را بر هم زند...
همه چیز حکایت از پایان کار دارد؛
اما من!
مترنم ، سرود آغازی دیگرم!
دمی بیش ، تا آن «لحظه موعود»
باقی نمانده است.
و آنان که ، وقت خویش را ،
ارج می نهند.
قدر این لحظات را بیشتر می دانند...
مشتاقان با قلوب آکنده
از محبت او
و شیفتگان با چشمان اشک آلوده،
در عشق او !
هنوز بر این باورند،
که آن تکسوار آشنایی !
با شمدی از پرنیان ،
و هاله ای از نور ،
ودایع انبیا بر کف
و میراث ولایت بر دوش
روزی خواهد آمد...
روزی خواهد آمد...
غلامرضا دوست زاده
فیض با تو بودن
کسی که بی تو سر صحبت جهانش نیست
چگونه صبر و تحمل کند؟ توانش نیست
به سوز هجر تو سوگند ، ای امید بشر!
دل از فراق تو جسمی بود، که جانش نیست
اسیر عشق تو این غم کجا برد، که دلش
محیط غم بود و ، طاقت بیانش نیست
نه التفات به طوبی کند، نه میل بهشت
که بی حضور تو ، حاجت به این و آنش نیست
کسی که روی ترا دید یک نظر چون خضر
چگونه آرزوی عمر جاودانش نیست؟!
کسی که درک کند فیض با تو بودن را
بحق حق، که عنایت به دیگرانش نیست
بهار زندگیم ، در خزان نشست بیا!
(بهار نیست به باغی که باغبانش نیست)
کنار تربت زهرا تو گریه کن، که کسی
بجز تو ، با خبر از قبر بی نشانش نیست
بیا و پرده ز راز شهادتش بردار
پسر که بیخبر از مادر جوانش نیست!
بجز ولای تو ، ای ماه هاشمی طلعت!
(شفق)، ستاره به هر هفت آسمانش نیست
محمدجواد غفورزداه
آشکار بیا!
مهربان! مهربان نگار!
بیا ای گل سرخ نوبهار، بیا!
درد هجرت قرار دل را برد
تا دلم را دهی قرار ، بیا !
بر سر شامگاه درد آهنگ
دیده ام شد ستاره بار، بیا!
تا نگاهت شکوه مریم صبح
بنماید به شام تار، بیا! تا نشانی نشای گلها را
به گلستان روزگار بیا!
روی بنما، که نیست جای درنگ
نور حق مانده در غبار ، بیا!
از رخ خوبتر ز خورشیدت
پرده بردار و آشکار بیا!
تا رهانی دل جهانی را
از غم و رنج بیشمار، بیا !
زین کن ای مه! سمند سرکش نور
از بیابان انتظار بیا!
تا که بر مقدم همایونت
جان خود را کنم نثار، بیا!
سیمیندخت وحیدی
در انتظار صبح
خون می چکد ز چشم فلق از دیار صبح
داغی که مانده بر جگر روزگار صبح
شب رفت و شد سپیده، نتابید آفتاب
شاید که مهر و ماه ندارد دیار صبح
بس رنج شب به شانه کشیدیم تا به صبح
در انتظار دیدن گلگون عذار صبح
یک شب اگر به خواب در آغوش آرمش
از بسترم جوانه زند ، نوبهار صبح
چون موج بیقرارم از ین تیره روزگار
تا کی به سر برم همه شب ، در خمار صبح
رنجی که از بلای زمستان کشیده ام
آیا بود که عرضه کنم بر بهار صبح؟
بی روی دوست، صبح سعادت نمی دمد
در باور حضور، مکن زینهار صبح
شبها به راه دوست میاسا، که صبحدم
برخیزد آفتاب جهان از مدار صبح
گر، دیده شد سپید ز هجران و انتظار
باید کشید شب همه شب انتظار صبح
روشن شود چراغ دل از آفتاب وصل
گر بر کنی دل از شب و آیی کنار صبح
بی رنج و صبر جان «پریشان » نمی دمد
گلهای آرزو و ز سر شاخسار صبح
محمد حجتی «پریشان »
امید
بیا! و گر نه در این انتظار خواهم مرد
اگر که بی تو بیاید بهار، خواهم مرد
به روی گونه من ، اشک سالها جاری است
و زیر پای همین آبشار خواهم مرد
خبر رسید که تو با بهار می آیی
در انتظار تو من تا بهار خواهم مرد
نیامدی و خدا آگه است: من هر روز
به اشتیاق رخت، چندبار خواهم مرد
پدر که تیغ به کف رفت مژده داد که من
به روی اسب سپیدی، سوار ، خواهم مرد
تمام زندگی من در این امید گذشت
که در رکاب تو با افتخار خواهم مرد
پدر که رفت به من راست‌قامتی آموخت
به سان سرو سهی ، استوار ، خواهم مرد
محسن حسن زاده
ای خوب
خوشا جمال جمیل تو ای سپیده صبح
که جلوه های تو پیداست در جریده صبح
هلا طلیعه موعود! جان رستاخیز
بیا که با تو بروید گل سپیده صبح
به پهندشت خیالم ، چمن چمن گل یاس
شکفته شد به هوای گل دمیده صبح
گلوی ظلمت شب را دریده خنجر روز
نمای روشن امید در پدیده صبح
درای قافله شب دگر نمی آید
ز پشت پلک افق شد شکفته دیده صبح
اگر چه غایبی از دیدگان من ، ای خوب!
خوشا به چهره زیبای آفریده صبح
اکبر بهداروند
رخ زیبای تو
به تمنای طلوع تو جهان چشم به راه
به امید قدمت کون و مکان چشم به راه
به تماشای تو ای نور دل هستی ، هست
آسمان ، کاهکشان، کاهکشان چشم به راه
رخ زیبای تو را یاسمن ، آیینه به دست
قد رعنای تو را سرو جوان ، چشم به راه
در شبستان شهود، اشک فشان دوخته اند
همه شب تا به سحر، خلوتیان چشم به راه
دیدمش فرشی از ابریشم خون می گسترد
در سراپرده چشمان خود، آن چشم به راه
نازنینا! نفسی اسب تجلی زین کن
که زمین گوش به زنگ است و زمان چشم به راه
آفتابا! دمی از ابر برون آ، که بود
بی تو، منظومة امکان نگران ، چشم به راه
زکریا اخلاقی
هجرنامه
ز کعبه عزم سفر کن ، به این دیار بیا!
چو عطر غنچه نهان تا کی؟ آشکار بیا!
حریم دامن نرجس شد از تو رشگ بهار
گل یگانه گلزار روزگار ، بیا!
تویی ، تو نور محمد، تو جلوه یی ز علی
تو سیف منتقمی، عدل پایدار بیا!
ز اشک و خون دل ، این خانه شستشو دادیم
بیا به مشهد عشاق بیقرار! بیا!
زمان ، گذرگه پژواک نام نامی تست
زمین ز رای تو گیرد مگر قرار، بیا!
میان شعله غم سوخت هجرنامة ما
بیا که گویمت آن رنج بیشمار، بیا!
زلال چشمه تویی، روح سبزه ، رمز بهار
بیا که با تو شود فصلها، بهار بیا!
برای آنکه نشانی تو ای مبشر نور
درخت خشک عدالت به برگ و بار، بیا!
برای آمدنت ، گر چه زود هم دیرست!
شتاب کن که برآری ز شب دمار، بیا!
بیا که دشت شقایق به داغ ، آذین گشت
تو ای تسلی صحرای سوگوار، بیا!
حریق فاجعه، گلهای عشق می سوزد
فرو نشان به قدوم خود این شرار، بیا!
بتاب از پس دندانه های قصر سحر
بزن حجاب به یکسو، سپیده وار بیا!
نگاه منتظرانت فسرد و ، می ترسم
که پژمرد همه گلهای انتظار، بیا!
زدند خیمه ، سپاه تو بر صحاری عشق
برای یاری شیران شب شکار بیا!
ز شعله پر پروانه ها چراغان شد
زمین شب زده ، ای مهر ماندگار بیا!
فشانده ایم ، به راهت بسی شکوفة خون
به کربلای غریبان این دیار بیا!
تویی تو ، وارث خون شهید ای گل نور!
قسم به غربت سنگر، مسیح وار بیا!
نشسته دیده درماندگان دهر، به راه
همای ساحل دریای انتظار ، بیا!
به انتظار تو تا کی ، طلایه‌دار بهار؟!
تو ای قرار به دلهای بیقرار بیا!
خوش آن زمان که تو باشی خطیب جمعة ما
خوش آن زمان که تو شویی ز دل غبار، بیا!
چه نارساست کلامم که زان عظیم‌تری
تو ای عصاره قرآن به کوله بار، بیا!
امید آنکه بیایی و در قدم قدمت
(سپیده) اشک و گل جان کند نثار، بیا!
دلم ز هجر تو ویرانه شد، ز پرده بتاب
چو مه ببخش به ویرانه، اعتبار بیا!
قسم به عصمت کوثر، هلا طلیعه صبح! قسم به سوختگان امیدوار، بیا!
قسم به اشک یتیمان بیا! بیا مهدی !
قسم به حسرت دلهای داغدار، بیا!
سپیده کاشانی
تو می آیی
تو آرامی، تو آشوبی، تو خوبی
تو می آیی که زشتی را بروبی
تو چون ماهی، ولی کاهش نداری
تو خورشیدی، ولیکن بی غروبی
شستشو
بیا روی رهایی را بشوییم
ز دل گرد جدایی را بشوییم
لباس روشنایی بر تن ماست
بیا تا روشنایی را بشوییم !
قیصر امین پور
همای پرده نشین
چهره ها شد ز درد هجران زرد
غیبتت ، رنجها به بار آورد
گرد بگرفته چهره قرآن
با دل غم گرفته ات ، همدرد
و من الماء کل شی حی
بی تو گلزار زندگی شد زرد
ای جهاندار! جای تو خالی است
در جهانی که گشته خوبان طرد
مرد میدان عشق ، غیر تو نیست
آری ! آری ! تویی تویی آن مرد
این تویی بین چارده معصوم
در قیام جهانگشایی ، فرد
در کفت ای که ذوالفقار «علی» است
کفر، قصد فنای ایمان کرد
العجل کز ستم جهان پر شد
عادلا! کن شتاب بهر نبرد
کاروان‌ها گذشت و از پی شان
در مسیر زمان بر آمد گرد
عاشقانت هنوز منتظرند
با دوچشم تر و دلی پر درد
همچو خورشید تا به کی تنها؟
همچو مهتاب، تا به کی شبگرد؟
ای همایون همای پرده نشین
جان زهرا ، به آشیان برگردد!
حبیب الله چایچیان
امید فردا
تو ای پرورده «نرگس » که از گلزار زهرایی
دل افروز و دلارامی و دلجوی و دل آرایی
به بی همتایی یزدان ، تو هستی بهترین برهان
که ای موجود بی همتا، نداری مثل و یکتایی
ز سوی عالم امکان، کمر بر خدمتت بسته
به فرمان مطاع تو مهیا ، تا چه فرمایی!
ز یک سو ، روز و شب ، هر لحظه در آماده باش تو
سراپا گوش بر فرمان حق ، استاده بر پایی
گرفتاران هجرانت نشسته بر سر راهت
مگر این عقده غمها ، به وصل خویش بگشایی
رسیده جان به لب دیگر ، جدایی دلبرا تا کی؟
برفت از کف قرار ما، چرا آخر نمی آیی؟
تو را آیینه قرآن به خوبی می نمایاند
به پشت پرده غیبت ، مشو پنهان ، که پیدایی ج
هان از بند مشکلها، به آسانی رها گردد
اگر ای رحمت یزدان جمال خویش بنمایی
مکن امروز و فردا در ظهورت، ای که می دانی
پناه ما به امروزی ، امید ما به فردایی
«حسان» حیران ازاین رأفت که برما بی کسان داری
که دیده چون تو دلسوزی ؟ که دارد چون تو مولایی ؟
حبیب الله چایچیان (حسان)