امیرحسین انبارداران
انتظار سخت و کشنده ای بود، لحظه به لحظه هم بیشتر می شد و وجودم را پر می کرد، احساس خفگی و بی تابی آزارم می داد، دلم می خواست چشم می گشودم و او می آمد اما ....
هر روز همین وقتها می رسید، خورشید که وسط آسمان می ایستاد، صدای اذان که از ماذنه ها به شهر عطر می پاشید، مدرسه ها که تعطیل می شد، مدرسه ایها که دسته دسته می آمدند ... او هم می آمد و انتظار هر روزه ام را پایان می داد و من غرق در او می شدم. دلبندم بود، پاره تنم بود، امید و آرزویم بود.
نیامد. آفتاب هم خمید و چین برداشت، مثل قامت و پیشانی من، چشمهایم «دودو» می زد و شوری اشک به لبهایم هم می رسید اما او از راه نرسید. درد روی درد، انتظار روی انتظار و اضطراب، انگار قرار بود از پا در بیایم.
آستانه در را رها کردم و دویدم به خانه. در میان سر در گمی اندیشه به ذهنم رسید که بروم سراغ دوستانش، چادرم را به سر انداختم و هراسان زدم بیرون، مرغ سر کنده ای را می مانستم که نمی داند کدام سو برود، کشیده شدم به سوی خانه ای، همیشه با او می آمد، ضجه زدم:
- فرشته از مدرسه آمده یا نه؟
مادر فرشته مثل من منتظر و بی تاب ناله سر داد:
- نه، من هم منتظرم!
هنوز اضطرابش را بدرستی مزمزه نکرده بودم که صدای دخترکش آبی بود بر آتش دل او و آتشی بر دل من.
فرشته به آغوش مادر پرید، انگار حسادتم شد، کشیدمش پایین و گویی او عامل نیامدن «ریحانه» است تند پرسیدم:
- ریحانه کو؟!
انگشت اشاره اش را به لب گزید و سکوت کرد، این بار پر خشم پرسیدم:
- گفتم ریحانه را ندیدی؟!
دخترک انگار ترسید، دو قدم به عقب برداشت و قامت کوچکش کوچکتر شد. «من و منی» کرد و مادرش را نگریست، از نگاه زن خواندم که به دخترش التماس می کند جواب مرا بدهد، او هم مثل من مادر بود دیگر! درد مادری را می دانست. دخترک نفس زنان و بریده بریده گفت:
- ریحانه ...
و ایستاد، انگار از گفتن شرم داشت، نالیدم:
- ریحانه چی؟! بگو دیگه!
کاش دخترک می فهمید من یک مادرم، کاش می دانست من هستم و همان یکدانه دختر، کاش می دانست همان یکدانه دختر من که تمام آرزویم بود عشقم ...
- همه کلاس اولیها آمدند یا فقط تو آمدی؟
انگار بار دل و اندیشه دخترک کم شد که گفت:
- همه آمدند، ریحانه هم آمد ...
چرخید و نگاه به مادرش کرد در یک آن گفت:
- افتاد توی چاه.
و بعد هم به اشاره دست به بیرون خانه و راه مدرسه اشاره کرد.
مردم، توی دلم یک چیزی نیست شد. دنیا دور سرم چرخید. دیوانه وار از خانه ای که خبر به چاه افتادن دخترکم را داده بودند بیرون دویدم به سوی مدرسه. در راه همه نگاهم می کردند، چیزی نمی فهمیدم، دیوانه بودم، دخترکم در چاه افتاده بود.
رسیدم به انبوه آدمها، حلقه زده بودند، زدم به میانشان و رفتم جلو، رسیدم به چاه، افتادم روی خاکها و نگاهم را دواندم به سیاهیهای چاه، ظلمات بود. دلم می خواست بیفتم توی چاه. دستهایم را کشیدند و مرا به عقب بردند، ضجه زدم، خون گریستم و فریاد زدم:
- یا عباس! منم خواهر جوانت زینب! خودت رحم کن و دیگر چیزی نفهمیدم.
نمی دانم خواب بود یا بیداری. صورتم خنک شد، نگاهم به آسمان آبی بود و بر آفتاب خیره شد، نسیمی ملایم نوازشم داد، نگاهم را آوردم پایین، ریحانه - دخترکم که به چاه افتاده بود - نشسته بود روی پاهایم، سر و صورتش خاکی بود و موهایش آشفته.
دستم را به صورتش کشیدم، خودش بود، لبخندی خسته و دردآلود بر لب داشت، مردم اطرافمان حلقه زده بودند و نگاهمان می کردند، دوباره دست کشیدم به صورت ریحانه، باورم نمی شد، بلندش کردم، ایستاد، سراپایش سالم بود، به آغوشش کشیدم، بوسه بارانش کردم، انگار از نبردی عظیم با امواج دریا رهیده و در پناه ساحل بودم.
اگر مادر هستید خودتان را به جای من بگذارید، جوان باشی، یکدانه دختر شیرین زبان هم داشته باشی که کلاس اولی است، ظهر از مدرسه نیاید و تو در انتظار و اضطراب غرق شوی، بعد هم خبر رسد که به چاه افتاد، بیایی بالای چاه و ... دخترک روی پاهایت بنشیند و مردم هم عشق تو را به دخترک ببینند، چه حالی پیدا می کنی؟!
مردم بتدریج می رفتند و اطرافمان خلوت می شد که شوهرم آمد، مرا و ریحانه را نگریست، دستهایم را گرفت و بلندم کرد، بعد هم ریحانه را در آغوش کشید و بوسید، عده ای هنوز مانده بودند و دلداریمان می دادند، شوهرم هم راه افتاد که برویم، ریحانه به یکباره بی تابی کرد، می خواست از آغوش پدرش پایین بیاید، شوهرم او را زمین گذاشت و هر دو به او خیره شدیم، ریحانه به این سو آن سو نگاه می کرد، لا به لای جمعیت می گشت، حیرانش شدیم، دنبال چه کسی می گشت؟ !
به سویش رفتم، انگشت به دهان گرفته بود، پرسیدم:
- دنبال کی می گردی مادر؟
با نگاهی کنجکاو مرا نگریست و گفت:
- اون آقاهه کو؟!
سر در گم پرسیدم:
- کدوم آقاهه؟!
ریحانه بی توجه به من در حالی که به سوی لبه چاه می رفت گفت:
- همون آقاهه دیگه! همون که تو فرستادی پیش من که مواظبم باشه.
متعجب و حیران گفتم:
- من؟! من که کسی رو نفرستادم.
ریحانه قیافه حق به جانبی گرفت و گلایه وار گفت:
- مامان درغگو! او آقاهه خودش گفت من رو مامانت فرستاده.
کلاف سر در گم اندیشه ام لحظه به لحظه بیشتر به هم می پیچید، ریحانه از کسی حرف می زد که روح من هم از آن بی خبر بود، مردمی که در حال رفتن بودند بر جا میخکوب شدند، شوهرم به کنار ریحانه آمد و مثل بقیه محو او شد، نا و توان حرف زدن نداشتم، شوهرم حرف دلم را بر زبانش آورد و گفت:
- بابا جون! او آقاهه چه قیافه ای داشت؟
ریحانه به دستهای خودش اشاره کرد و گفت:
- اون که اومد پیش من خیلی خوشحال شدم، نشستم کنارش، چون خیلی می ترسیدم باهاش حرف زدم، بهش گفتم آقا دست من رو بگیر وببر بیرون، اون آقاهه گفت مامانت فقط به من گفته مواظبت باشم، اون که می دونست من دست ندارم. به دستهایش که نگاه کردم دیدم دست نداره، دلم می خواست بدونم او آقاهه کیه، بهش گفتم شما کی هستی، او آقا گفت: من عباسم، برادر زینب.
همه چشمها خیس بود و ....
نقل از مجله زن روز