شعر و ادب

مصدر هر هشت گردون، مبدا هر هفت اختر

خالق هر شش جهت، نور دل هر پنج مصدر

والی هر چار عنصر، حکمران هر سه دفتر

پادشاه هر دو عالم، حجت یکتای داور

آنکه جودش شهره نه آسمان، بل لا مکان شد

مصطفی سیرت، علی فر، فاطمه عصمت، حسن خو

هم حسین قدرت، علی زهد و محمد علم و مه رو

شاه جعفر فیض و کاظم علم و هفتم قبله گیسو

هم تقی تقوا، نقی بخشایش و هم عسکری مو

مهدی قائم که در وی جمع اوصافی چنان شد

پادشاه عسکری طلعت، نقی حشمت، تقی فر

بوالحسن فرمان و موسی قدرت و تقدیر جعفر

علم باقر، زهد سجاد و حسینی تاج افسر

مجتبی حکم و رضیه عصمت و دولت چو حیدر

مصطفی اوصاف مجلای خداوند جهان شد

امام خمینی قدس سره

خورشید من برآی...

دل را ز بیخودی سر از خود رمیدن است

جان را هوای از قفس تن پریدن است

از بیم مرگ نیست که سر داده ام فغان

بانگ جرس ز شوق به منزل رسیدن است

دستم نمی رسد که دل از سینه بر کنم

باری علاج شوق، گریبان دردیدن است

شامم سیه تر است ز گیسوی سرکشت

خورشید من برآی که وقت دمیدن است

سوی تو ای خلاصه گلزار زندگی

مرغ نگه در آرزوی پر کشیدن است

بگرفته آب و رنگ ز فیض حضور تو

هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است

با اهل درد شرح غم خود نمی کنم

تقدیر قصه دل من ناشنیدن است

آن را که لب به جام هوس گشت آشنا

روزی «امین» سزا لب حسرت گزیدن است

حضرت آیة الله خامنه ای

بهار رسید

کنید زیور و زینت به شهر، یار رسید

فلک مدار، جهاندار، شهریار رسید

جهان مرده دگر بار زنده شد ز دمش

چو آن یگانه دوران، مسیح وار رسید

دوباره گشت ز شادی جهان پیر جوان

ز سر گرفت جوانی چو غمگسار رسید

خزان و فصل زمستان کفر پایان یافت

برای نزهت مستان دین بهار رسید

سقیم دهر که بیمار حال بد دیری

سلامتش ز دم پیر روزگار رسید

هزار شکر در این شام و روزگار سیاه

چراغ و راهنما بهر شام تار رسید

ز روی شاهد مقصود پرده یک سو شد

به نیمه مه شعبان چو پرده دار رسید

سحاب رحمت بی حد چنان به بارش شد

که فیض آن به گل و خار و مور و مار رسید

دلا مگوی نداریم صاحبی به جهان

جهان پناه شهی، صاحب اختیار رسید

مدار چرخ شریعت که مانده بود از کار

به گردش اندر از آن شاه دین مدار رسید

دو قطب عالم امکان و مرکز ایمان

به خط نقطه پرگار از مدار رسید

مربی بشر از کردگار رب جلیل

برای تربیت طفل روزگار رسید

امام هادی و مهدی شه زمین و زمان

نگین خاتم دین ختم هشت و چار رسید

برای بنده شرمنده از تبه کاری

شهی رؤف و خداوند کامکار رسید

حسن بن مرتضی الحسینی