مریم ضمانتی یار
خبر را او هم شنیده بود، اما هنوز باور نمی کرد. یا دلش نمی آمد باور کند. دلتنگی غریبی به سراغش آمده بود. نمی دانست بعد از مرگ عثمان بن سعید، نایب خاص امام زمان، چطور می تواند با آن حضرت ارتباط داشته باشد. یاد آن روزها در دلش زنده شد. آن روز که کشتی آرام به سوی بغداد پیش می رفت. نگاهش را به دور دست شط دوخته بود و در فکر بود که پدرش او را صدا کرد: محمد... پسرم... محمد...
پدرش ابراهیم بن مهزیار اهوازی در تب می سوخت و تا رسیدن به بغداد از دست محمد کاری ساخته نبود. به سراغ پدر رفت که بسختی نفس می کشید. دست محمد را در دست داغ و تبدارش گرفت:
پسرم این تب بیماری علامت رسیدن مرگ است...
محمد وحشت زده گفت: نه... پدر... نه... تو زنده می مانی... تو نباید بمیری.
ابراهیم بزحمت چشمانش را باز نگه می داشت و نفس می کشید: گوش کن... من حال خودم را می فهمم. می دانی که همراه من مقدار زیادی از اموال مردم اهواز است که متعلق به امام هستند. از خدا بترس و آنها را به صاحبش برسان.. من زنده نمی مانم تا خودم...
محمد التماس کرد: نه... پدر! خواهش می کنم... نمی خواهم وصیت کنی...
- آرام باش... آرام باش و گوش کن... این نامه علامت و نشانه ای است. هر کس در بغداد به سراغ تو آمد از آن به تو خبر داد، این اموال را به او برسان تا به دست امام برساند.
محمد دستان پدرش را با گریه بوسید: تو باید زنده بمانی...
- این بیماری مرگ است... مواظب این اموال باش... اینها امانت مردم هستند... مردم به من اعتماد کردند اعتماد آنها را سلب نکن...
ابراهیم نفسش به شماره افتاد و قبل از آنکه محمد فرصت کند حرف دیگری بزند از دنیا رفت.
محمد پیکر بی جان پدر را به اهواز برگرداند و به خاک سپرد. اما تحمل ماندن در اهواز را نداشت، باید به وصیت پدر عمل می کرد. اموال مردم را برداشت و دوباره سوار بر کشتی شد. سفر با کشتی به او فرصت فکر کردن داد. با خودش اندیشید: پدر من کسی نبود که وصیت نادرستی بکند. من این اموال را به بغداد می برم و به کسی چیزی نمی گویم تا بدانم صاحب واقعی آنها کیست. همانطور که در زمان حیات امام حسن عسکری برایم روشن شد. آن همه پول و پارچه و جنس آرام آرام محمد را وسوسه می کرد. با خودش کلنجار می رفت و با نبودن پدر فکرهایی به سرش می زد: اگر کسی به سراغشان نیامد با آنها خوش می گذرانم...
کشتی به بغداد رسید. خانه ای رو به شط اجاره کرد و اموال مردم را به آن خانه برد. با گذشت زمان تلخی غم مرگ پدر هم از دلش رفته بود. روزها را با آرامش در کنار شط می گذراند و کسی هم به سراغش نمی آمد. او بود و امواج شط و آسمان آبی بغداد و روزهایی که به آرامش می گذشت. وصیت پدر را بکلی فراموش کرده بود تا اینکه
یک روز غروب که در ایوان خانه نشسته بود و به پرواز پرندگان بر فراز شط نگاه می کرد، ناگهان کسی در خانه را کوبید. با تعجب بلند شد. این اولین بار بود که کسی سراغی از او می گرفت؛ با خودش فکر کرد: من در بغداد کسی را ندارم. هیچ کس هم از جای من خبر ندارد... که می تواند باشد؟!
در را باز کرد، مردی میانسال و بلند قامت را دید که پشت در ایستاده. سلام کرد: محمد بن ابراهیم بن مهزیار؟
جواب سلام او را داد: بله خودم هستم.
- این نامه مال شماست. می ایستم تا جواب بدهید.
با تعجب به او و نامه نگاه کرد: از طرف کیست؟
- باز کنید متوجه می شوید.
- آخر تو که هستی؟ نام مرا از کجا می دانی؟... من در این شهر غریبم..
مرد سکوت کرد. محمد با عجله نامه را گشود و آن را که به خطی خوش و زیبا نوشته شده بود خواند... باور نمی کرد.
در نامه تمام مشخصات اموالی که پدرش به او سپرده بود، ذکر شده بود. حتی جزئیاتی که خودش هم از آنها بی خبر بود. مثل رنگ پارچه ها و نقش سکه ها و... لحظاتی به فکر فرو رفت و به یاد وصیت پدرش افتاد: درباره این اموال از خدا بترس و آنها را به صاحبش برسان. این نامه علامت و نشانه ای است هر کس در بغداد از آن به تو خبر داد این اموال را به او برسان.. .
دیگر یک لحظه درنگ نکرد. با شتاب به خانه رفت و هر چه پدرش به او سپرده بود آورد و به آن فرستاده داد و نامه را برداشت تا با خود داشته باشد. مرد هم بدون هیچ حرفی اموال را گرفت و رفت...
بعد از آن اتفاق، روزها کنار شط قدم می زد و انتظار می کشید. انتظاری غریب همراه با دلتنگی. دیگر مثل روزهای اول، زیباییهای کناره شط برایش جذاب نبود. خودش هم نمی دانست این دلتنگی از کجا به سراغش آمده. شب که به خانه می رفت با خودش فکر می کرد امروز هم گذشت و کسی به سراغم نیامد. فقط همان یکبار... من که همه اموال را بدون کم و کاست تحویل دادم... شاید هم به خاطر اینکه تصمیم داشتم با اموال مردم خوش بگذرانم، آقا از من دلگیر شده... من قابل اعتماد نیستم. کاش حتی یک لحظه هم این فکر به سراغم نیامده بود...
بعد از ظهر ملایمی بود. دلتنگ و تنها کنار شط قدم می زد و به آب نگاه می کرد که متوجه سواری شد که از دور به سویش می آمد. دلش فرو ریخت. ایستاد. سوار به او که رسید پرسید: محمد بن ابراهیم بن مهزیار اهوازی تو هستی؟ نگاهش کرد: بله...
- این نامه برای شماست. جواب هم نمی خواهد. خداحافظ
فرصت نداد که محمد حرفی بزند. سر اسب را برگرداند و بسرعت از محمد دور شد. محمد با دستانی که از شوق می لرزید، نامه را باز کرد، از اینکه خبر دلتنگی اش به امام رسیده بود احساس غرور و سرور می کرد. با همان خط خوشی که نامه قبل نوشته شده بود، خواند: ای محمد! تو را به جای پدرت منصوب کردیم... خدا را شکر کن.
همان جا کنار شط زانو زد و سر به سجده گذاشت. تمام صورتش پر از اشک شده بود. امام زمان او را به وکالت خود و جانشینی پدرش پذیرفته بود...
حالا بعد از پنج سال که از آن زمان می گذشت دوباره همان دلتنگی به سراغش آمده بود. در تمام این مدت به عنوان وکیل امام در اهواز اموال مردم را جمع آوری می کرد و به بغداد به نزد عثمان بن سعید می برد و به بهانه نامه ها و سؤالات مردم حداقل نامه ها و خط امام را زیارت می کرد و دلش به همین خوش بود. حالا که خبر مرگ عثمان در همه جا پیچیده بود همان دلتنگی آن روزهای بغداد به سراغش آمده بود. انتظاری کشنده آزارش می داد و نمی دانست چرا نامه ای از امام به دستش نمی رسد؟
آماده نماز بود که در زدند. با خودش فکر کرد: خدا کند مهمان نباشد. نمازم دیر می شود. غلام در را باز کرد و لحظه ای بعد به اتاق برگشت: آقا... نامه دارید.
شنیدن اسم نامه محمد را از جا کند. به طرف در رفت و نامه را گرفت. آن را بوسید و باز کرد:
- ای محمد! غمگین مباش. خداوند پسر او - عثمان - را حفظ کند. او مانند پدرش مورد اعتماد ماست و در جای او نشسته است. طبق امر و دستور ما امر می کند و به فرمان ما عمل می کند. خداوند او را تایید فرماید. پس تو هم گفته او را قبول من و نظر مرا درباره او بدان.
محمد نفس راحتی کشید. امام نامه او را مو به مو و دقیق پاسخ داده و همین برای محمد کافی بود.