پاسخ به یک شایعه
اشاره:
اين صفحه اختصاص به طرح پرسش‌ها، شبهات و مسائلي دارد كه براي شما عزيزان مطرح شده يا در محيط خانواده، مدرسه، دانشگاه يا محلّ كار شما از آنها صحبت به ميان آمده است؛ چه در موضوع مهدويت و چه در ساير زمينه‌هاي اعتقادي و اخالقی. پس دست به كار شويد و از همين حالا پرسش‌هاي خود را با ما در ميان بگذاريد. ما هم سعي مي‌كنيم پاسخ‌هاي مناسبي به آنها بدهيم.
سؤالی که به طور وسیع در بین جوانان پخش شده، این است که: «این فلسطینی‌ها مگر خودشان زمین‌ها و باغ‌هایشان را به صهیونیست‌ها نفروخته‌اند که حالا این‌قدر اعتراض می‌کنند؟»
واقعیت قضیه چیست؟ آیا صهیونیست‌ها، فلسطین را از طریق خریدن زمین‌های آن به دست آورده‌اند و فلسطینی‌ها با کمال رضایت، سرزمین خود را در ازای پول به آنها داده‌اند؟
در پاسخ این پرسش باید بگوییم که تا سال 1296 شمسی، یهودیان تنها 650 کیلومتر مربع از 27 هزار کیلومتر مربع مساحت کلّ فلسطین را در مالکیّت خود داشتند. در این سال، با شکست دولت عثمانی در جنگ جهانی اوّل، انگلستان سرزمین فلسطین را اشغال کرد و طیّ اعلامیّه‌ای به صهیونیست‌ها اجازه داد که در فلسطین، «کانون ملّی یهود» ایجاد کنند و یهودی‌های غیر فلسطینی را به سکونت در زمین‌های سلطنتی متعلّق به دولت شکست خوردة عثمانی تشویق کرد.
از این پس، اشغال‌گران انگلیسی با وضع انواع و اقسام قوانین، شرایط را برای اشغال زمین‌ها، ساختمان‌ها و باغات فلسطینی توسّط یهودیان فراهم کردند. رقمی در حدود 597 کیلومتر مربع توسط خود دولت بریتانیا به
طور رایگان و به قیمت ارزان در اختیار آژانس یهود و شرکت‌های صهیونیستی قرار گرفت. 678 کیلومتر مربع نیز توسط خانواده‌های عرب غیرفلسطینی به یهودیان فروخته شد.
68 کیلومتر مربع نیز به دستور وزیر مختار انگلیس توسط یهودیان به زور از فلسطینیان گرفته شد. به هر حال در میان ملت فلسطین بسیار کم دیده شده‌اند کسانی که زمین‌های خودشان را فروخته باشند.
تازه آن دستة قلیل که زمین‌های خود را فروختند، اکثراً نه با طیب خاطر بلکه در اثر شرایط به وجود آمده از قوانین انگلیس در مورد کشاورزان فلسطینی، مجبور به فروش زمین‌های خود شدند. مثلاً دولت انگلیس، مقدار مالیات‌ها را افزایش می‌داد و هم‌زمان از صدور حبوبات و زیتون که عمده محصول کشاورزی فلسطین بود، جلوگیری می‌کرد. در نتیجه، کشاورزان از عهدة مخارج و مالیات‌ها بر نمی‌آمدند و به ناچار، ملک خود را در معرض فروش می‌گذاشتند.
از اینها که بگذریم، پس از مدّتی فتوایی شرعی مبنی بر حرام بودن فروش زمین به یهودیان و مباح بودن خون کسی که چنین کاری انجام دهد یا واسطة این کار باشد، از سوی اغلب علما صادر شده بود.
اوّلین فتوا در مورد حرام بودن فروش زمین به یهودیان، توسط کنگرة علمای فلسطین که در بهمن 1313 در بیت‌المقدّس تشکیل جلسه داد، صادر شد. شرکت‌کنندگان در این کنگره به اتفاق آرا فتوا دادند که فروش زمین در فلسطین به یهودیان حرام است، زیرا این کار به یهودیان امکان می‌دهد به اهداف خود که عبارت از، یهودی‌سازی فلسطین، خارج ساختن این سرزمین از دست ساکنان اصلی آن، بیرون راندن آنها از سرزمینشان و محو آثار اسلامی در فلسطین، از طریق تخریب مساجد، عبادت‌گاه‌ها و اماکن مقدّس اسلامی است دست پیدا کنند. طبق این فتوا، بر همه واجب است که با فروشندگان زمین به یهود قطع رابطه کنند و آنان را معرفی نمایند و اگر این افراد مردند، در قبرستان مسلمانان دفن نخواهند شد.
در تاریخ معاصر فلسطین، گزارش‌هایی از مراسم جشن و پای‌کوبی مردم به میمنت مجازات معدود آنانی که اقدام به فروش زمین‌هایشان کرده بودند، ضبط شده است.
طبیعی است که در چنین فضایی، کمتر کسی به خود جرئت می‌داده است که دست به فروش زمین به صهیونیست‌ها بزند و نفرت و لعن خلق و خالق را برای خود بخرد.
در هر حال، چنان‌که آورده شد، جمع ارقام زمین‌های واگذار شده به صهیونیست‌ها (با احتساب زمین‌هایی که از قبل در اختیار یهودیان بوده) در زمان سلطة انگلیس، تقریباً دو هزار کیلومتر مربع است که در مقایسه با 27 هزار کیلومتر مربع مساحت فلسطین، فقط 7/7 درصد است و از این درصد هم چیزی حدود یک سوم آن از طریق خرید به صهیونیست‌ها رسیده و مابقی با مساعدت انگلیس در اختیار آنها گذاشته شده است. این بدان معنی است که تنها چیزی حدود 5/2 درصد از زمین‌های فلسطین به صهیونیست‌ها فروخته شده است.
پس از خروج انگلیس از فلسطین، در اردیبهشت 1327 (1948 م.)، مابقی این سرزمین نه از طریق خرید بلکه با کشتار، غصب، شکنجه، تخریب، فشار و توطئه و با بدترین شکل از فجایع و جنایات که ممکن است به تصوّر بشر درآید، به تصرّف صهیونیست‌ها درآمده است. وقایع جنایت‌کارانه‌ای که صهیونیست‌ها ترتیب داده‌اند، یک فهرست بلندبالا و شامل ده‌ها عنوان است. فقط در سال 1948م. و برای آماده‌سازی فضا جهت اعلام موجودیت به اصطلاح «دولت اسرائیل»، ده‌ها مورد کشتار دسته‌جمعی با صدها شهید از زن و مرد و کوچک و بزرگ، «عملیات افتخارآمیز صهیونیست‌ها» را شامل می‌شود که فاجعة «دیریاسین» با کشته و کشتار حیفا با 150 شهید، دو نمونه از آنها است.
حاصل این کشتارها و نتیجة برنامه‌ریزی شده آنها اینکه در همان سال‌ها 1327 «ساکنان 531 روستا و شهر فلسطینی یعنی جمعاً 900 هزار نفر را از خانه و کاشانه بیرون راندند». و این جنایات همچنان ادامه داشت تا سه هزار کشته اردوگاه‌های «صبرا و شتیلا» تحت نظارت آریل شارون در سال 1361 و کشتار ابراهیمی در سال 1372 و قتل عام جِنین در سال 1381 و...
توجه شود که همة اینها صحنه‌های کشتار است نه جنگ. یعنی یک طرف مردم بی‌سلاح بی‌دفاع یک روستا، یک حرم، نمازگزاران یک مسجد، یا بچه‌های پناه گرفته در یک پناه‌گاه و... و در سوی دیگر یک ارتش مسلّح مجهّز وحشی است با اندیشة نژادپرستانة صهیونیستی و تعلیم دیده برای کشتار و جنایت. آن وقت شگفت‌آور است که جوان یا دانشجوی ما این همه را نمی‌داند و سؤال می‌کند که این فلسطینیان که زمین‌هایشان را فروخته‌اند چرا این‌قدر سر و صدا می‌کنند؟ و شگفت‌آورتر است که این سخن در بین جماعتی وسیع در سراسر ایران گسترده است. با این حساب آیا دستگاه‌های تبلیغاتی کشورمان در شناساندن حقیقت فاجعة فلسطین کوتاهی نکرده‌اند و بالعکس، تبلیغات صهیونیستی در وارونه جلوه دادن واقعیت‌ها پرکار نبوده است؟