در شهرستان مرزي دهلران، هنوز پانزده روز از حلول سال 53 نگذشته بود، بوي بهار را حس كردم و بعد از گذشت 6 سال، بوي باروت، تصويري از جنگ و معني كوچ پرستووار را.
همان‌طور كه واژه‌ها را رج به رج به نظم درمي‌آورم، توانسته‌ام در رشتة مهندسي معماري، آجرها را نيز رج به رج به سرپناهي امن بر روي سپيدي كاغذ ترسيم كنم.
عضو و همكار انجمن‌هاي ادبي زيادي هستم، از جمله انجمن‌هاي ادبي: كرج، خانة هنرمندان اصفهان، كوثر دليجان، آبادان و مهر دهلران.
به توفيق الهي موفقيت‌هايي نيز داشته‌ام، از جمله:
ـ احراز رتبة دوم در مسابقة سراسري شعر ميلاد امام رضا(ع)؛
ـ كسب رتبة سوم در جشنوارة «طريق جاويد»؛
ـ انتخاب به عنوان شاعر برتر توسط مجلة جوانان؛
ـ و كسب لوح تقدير از جشنوارة دانشجويي منطقة 6 كشور و...
تاكنون مجموعة شعر «مثل عشق» كه از من چاپ شده است و مجموعة شعر «روزي خواهم رفت» نيز آمادة چاپ مي‌باشد.
و امّا شعر... نفس كه مي‌كشم واژه‌ها به دنيا مي‌آيند، دستم را مي‌گيرند و خودم را نشانم مي‌دهند و حرف آخر اين كه از مسئولان فرهنگي انتظار دارم كه با بسترسازي مناسب، تكيه‌گاه مطمئني براي هنرمندان باشند.
جمعه
فردا هم
جمعه بر روي دوش خورشيد سرك مي‌كشد
و من هميشه
بوي تو را در اين روز مقدس و
لاي گلبرگ‌هاي محمّدي استشمام مي‌كنم
مي‌دانم مي‌آيي و
الفباي محبت را بر روي زمين مي‌پاشي
من هم فرداي آن روز
شعرهايم را مي‌چينم و
دسته دسته تقديم حضور سبز تو مي‌كنم
وقتي كه مي‌آيي
آسمان آبي آبي است و باران هم مي‌بارد،
آدميت از آدم‌نماها فاصله مي‌گيرد،
زمين پوست مي‌اندازد و روح هر كسي
از چشمة چشمان تو تن مي‌شود
زمين پاك مي‌شود،
مثل چشمان ساده و معصومت
پرنده‌ها آهنگ عجيبي سر مي‌دهند!!
انگار سال‌هاست گوش‌هايمان با اين آهنگ‌ها غريبه‌اند.
به خواب مي‌رويم،
فردا روز ديگري است.
...
و آدم زاده مي‌شود.
بقيع
كنار بقيع
نشسته بود زني،
كه با حوصله مي‌شمرد،
دانه‌هاي ريزِ خاكِ دامنش را
و طفلي،
كه ضجّه مي‌زد،
تيزي تيغي را،
وقتي كه خورشيد
به زمين مي‌افتاد.
چشمانت را بگشا!!
واژه‌هايم،
سال‌هاست
لب خشكت را
غزل باران كرده است
تقديم به ساحت مقدس مولا علي(ع)
خسوف
سمتِ محرابِ دلم، شب همه شب پر زده‌اي
ابن ملجم شده بر فرق كبوتر زده‌اي
ماه و خورشيد، سرافكندة حوّاي تو شد
در خسوفي كه تو خنجر به ابوذر زده‌اي
آدم و وسوسة چيدن آن سيب چرا؟
كه دم از گم شدن و گرگ و برادر زده‌اي
كوفه تحقير قدم‌هاي تو و نام تو شد
لكه ننگي شد و بر دل مادر زده‌اي
مانده‌ام تا تو بتابي سحر از سمتِ‌غزل،
لب زني بر لب زخمم، كه به كوثر زده‌اي
تنها
دلم از دست خودم سير شد و ساده شكست
در همان پيچ و خم اوّل اين جاده شكست
پُرم از حسّ نفس‌هاي مسيحايي تو
روح سر سبز غزل‌هاي مرا باده شكست
آمد از راه پُر از غربت و تنهايي من
و چه ساده پر پرواز پري‌زاده شكست
سه دهه مي‌گذرد از غل و زنجير تنم
كه دلم سنگ شد و با دل دلداده شكست
تو برو، جاده و تنهايي و من، همسفريم
دلم از دست خودم سير شد و ساده شكست