دو رباعی مهدوی
ما را نه غم در به دری خواهد کُشت
نه غُصة بی بال و پری خواهد کُشت
تو آمده ای و ما همه بی خبریم
ما را غم این بی خبری خواهد کُشت
٭٭٭
آقا! تو که خوب می توانی ما را
از این همه غربت برهانی ما را
لای کلمات نُدبه پنهان شده ایم
تا اینکه بیایی و بخوانی ما را
جلیل صفربیگی
اباالفضل (ع)
الا ای طلوع درخشان، اباالفضل
گدای درت ماه تابان، اباالفضل
فدای دو دستت که گل آفریدند
زمین از تو شد لاله افشان، اباالفضل
اگر غرق توفان شود دل، غمی نیست
تویی ساحل هرچه توفان، اباالفضل
شود شاملت «یرزقون» الهی
الا حامی روح قرآن، اباالفضل
به تو داده ام دل که تنها دل من
بگیرد به دست تو سامان، اباالفضل
فدای مرامت که در اوج غربت
وفا کرده بر عهد و پیمان، اباالفضل
محمود تاری (یاسر)
در شادباش میلاد فرخندة غزل ترین غزل دفتر عشق و آزادگی، حضرت حسین بن علی (ع):
آغاز گل، فصل لبخند
امروز، روز بهشت است، آغاز گُل، فصل لبخند
عطر تو را خالق گل، در باغ هستی پراکند
امروز وقتی که هستی، از خواب خوش دیده واکرد
تقویم ها، خنده بر لب، نور تو را مژده دادند
امروز مادر به من گفت: میلاد خورشید عشق است
باید بچینی گل نور، از باغ آیینه، فرزند
وقتی بهار نگاهت، چون غنچه ای شد شکوفا
گل های عاشق برایت، جشن تولّد گرفتند
تو روح سبز بهاری، آیینه ای بی غباری
احسنت بر خلقت تو، بر دست صنع خداوند
از آفتاب جمالت، دل بر گرفتن محال است
آقا، مگر می شود که از روی ماه تو دل کَند؟
وصل تو شیرین تر از قند، از شهد گل ها، عسل تر
از شهد گل ها، عسل تر، وصل تو شیرین تر از قند
خوب است جشن عروسی، در عید میلاد نورت
خوب است ما عاشقان را، در فصل نور تو پیوند
می خواهم عکسی بگیرم، با نور تو، یادگاری
لطفاً نظر کن به قلبم، آقای آیینه! لبخند
تبریک، میلاد عشق است، میلاد معصوم پنجم
شد نازل از عرش غیرت، قرآن سرخ خداوند
ميلاد امام سجّاد (ع)
اي نور حسين، ديده روشن از توست
سجّاده فيض حق، مزيّن از توست
ما را به «صحيفه»با دعا مهمان کن
با خوشه ذکر خود، که خرمن از توست
اي روي تو، آفتاب و آيينه ما
مهر تو، چون دل نشسته در سينه ما
تو نور دو ديده حسيني، يعني
تابنده ترين گوهر گنجينه ما
در ميکده، آفتاب، افتاده توست
سرمست به پيمانه اي از باده توست
خورشيد، برد به عشق روي تونماز
بر آبي آسمان، که سجّاده توست
در کجای انتظار ایستاده‌ام؟!
از شکاف‌های سکوت
آوازم دِه
تا سپیده را
در عریانی کلامت ببوسم
چشمانت دریا را
به خواب می‌برد
که مشتاق ساحل‌اند
در آرامش هوای لبخندت
طعم‌های زلال
تا هفت نای آرامش
غافلگیرم می‌کنند
و در احاطة آینده‌های تصویرت
دستم
امتداد بی‌نهایت است
مگر
در کجای انتظار ایستاده‌ام؟!
عبدالعظیم صاعدی
عمري به انتظار نشستم
حالا که خواب آينه تعبير شد، بيا
پشت غزل شکست و زمين گير شد، بيا
عمري به انتظار نشستم، که مي رسي
عمرم گذشت و فرصت من دير شد، بيا
اينجا تمام پنجره ها بغض کرده اند
يعني به شهر، فتنه سرازيرشد، بيا
حالا که خنجر از همه بالاتر است، هان
حالا که ظلم و جور فراگير شد، بيا
شمشير و خنجري که به شب فخر مي فروخت
ديشب به خون لاله نمک گير شد، بيا
مولا! شنيده ام که از آن سمت مي رسي
از مشرقي که حادثه تفسير شد، بيا
سيّد امير حسين حاتمي نسب