سيّد بزرگوار رضي‌الدّين عليّ‌بن‌طاووس(ره) در بخشي از كتابش به عنوان «ادب بنده در روز عيد نسبت به كسي كه معتقد است كه او امام و داراي اين مقام والا است»، مي‌فرمايد: «پس مي‌گويم: بدان، هنگامي كه عيد فطر فرا رسد، پس اگر صاحب حكومت و امور (امام زمان(ع)) در ملّت و مملكتش تصرّف داشت و رعيّت او آن‌گونه بودند كه مولايشان خواسته بود، پس به آن حضرت به خاطر اينكه خدا به او رو كرده و به خاطر سلطنت و قدرتي كه به او احسان نموده، تهنيت گو، سپس به خودت و كسي كه نزد تو عزیز است و براي دنيا و اهل آن و براي هر كسي كه به امامت آن حضرت سعادتمند شده و از وجود و امامت، و يمن او و هدايتش و بهره‌هاي دولتش بهره‌مند است، تبريك بگو.
و اگر كسي كه معتقد به وجوب اطاعتش هستي، از تصرّف در آنچه مقتضاي رياست او است، منع شده باشد بايد اثر خشم و غضب الهي بر تو نمودار باشد و بر آنچه از فضل و احسان او از تو فوت شده، حسرت و اندوه داشته باشي.
پس همانا روايت كرده‌ايم با سند خود به شيخ صدوق، از كتاب «من لايحضره الفقيه» و غير آن، با سند او به حنّان بن سدير، از عبدالله بن دينار، از امام باقر(ع) كه حضرت فرمودند: «اي عبدالله براي مسلمانان هيچ عيد قربان و فطري نيست، مگر اينكه در آن روز براي آل محمّد(ص) حزن و اندوه تازه مي‌شود.
عبدالله گويد: عرض كردم براي چه؟
حضرت فرمودند: براي اينكه ايشان(ع) حقّ خودشان را در دست ديگران مي‌بينند».
مي‌گويم: اگر احوال زمان ظهور را مي‌دانستي و مستحضر بودي كه در آن هنگام چگونه پرچم‌هاي اسلام به عدل و عدالت باز و احكام مردمان به فضل و دانش آشكار گشته و اموال در راه خدا به بندگان او بذل و بخشش مي‌شود و آرزوها شاداب و خندان و برآوررده شده و امنيّت و آرامش شامل نقاط دور و نزديك مي‌شود و نصرت و پيروزي، انسان‌هاي ضعيف و ذليل و غريب را فرا گرفته است و خورشيد خوشبختي در دنيا طلوع كرده است و دنيا را روشن ساخته و خوشبختي و اقبال در زمين‌هاي پست و بلند گسترده گرديده و حكم روشن خداوند و سلطنت نيرومند او چنان ظاهر شده كه خردها نشاط يافته و دل‌ها شادمان و همة كرانه‌ها را نور فرا گرفته، به راستي عيدي كه به فرارسيدنش مسرور گشته‌اي بر تو مكدّر مي‌گشت و مي‌فهميدي كه از كرم خدا و الطاف او چه مقدار از دست داده‌اي و گريه و سوز دل و آه و حسرت بر تو غالب مي‌گشت و اين سزاوارتر است و به وفا نسبت به كسي كه نزد تو عزيز است نزديك‌تر است.
با ذكر اين مطالب، مختصري پرده را برايت كنار زدم، ولي آن‌گونه كه بايد شرح و توضيح ندادم و آنچه كه ما آن را ذكر كرديم، به نحو آگاه كردن و اشاره بود، به خاطر اينكه عبارات براي شرح آنچه كه ما مي‌خواهيم آن را بيان كنيم، عاجز مي‌باشد.
و بدانكه همانا صفا و صميميّت و وفاداري براي صاحبان حق هنگام جدايي و دوري نيكوتر است از صفا و صميميّتي كه در حال نزديكي و حضور باشد؛ پس، صفا و صميميّت و وفاداري بايد شعار قلب تو براي مولايت باشد؛ و پروردگارت بر گشودن و برطرف كردن حزن و اندوه و مشقّت تو قادر است».1
پي‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. إقبال الأعمال، ص 584.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑