زهرا رهنما
شهر نجف در 160 كيلومتري بغداد، پايتخت عراق، با 600/585 نفر واقع شده است.1 اين شهر مركز قدرت سياسي شيعيان عراق است و به شهر كوفه بسيار نزديك است. در مورد اين شهر كه مدفن امام علي(ع) پيشواي نخست شيعيان است، در باب آخرالزّمان، روايات بسياري وجود دارد كه در زير به برخي از آنها اشاره ميكنيم:
امام حسن عسكري(ع) ميفرمايند: «سپس ظاهر ميشود، گويا با چشم خود ميبينم كه پرچمهاي سفيد در نجف كوفه (نجف اشرف) بالاي سرش در اهتزاز است».2
لازم به توضيح است كه لفظ كوفه، شامل نجف اشرف نيز هست و اين احتجاج به مراجع تقليد نجف اشرف ميباشد.3
امام باقر(ع) فرمودهاند: «گويي قائم(ع) را در پشت نجف به چشم خود ميبينم كه زره رسول خدا را پوشيده و دامنش را جمع كرده است. از آن نوري ميدرخشد و اطرافش را فرا ميگيرد و جامهاي از ديباج به تن دارد و بر اسب سبز رنگي متمايل به مشكي، سوار است كه در بدنش سفيدي هست و در ميان دو چشمش سفيدي خيرهكنندهاي است كه نور آن از شهرهاي دوردست ديده ميشود و اهل هر شهري آن نور را ميبيند و خيال ميكند كه آن حضرت در ميان آنهاست و اين يكي از معجزات اوست».
اين مضمون از امام علي(ع)، امام صادق(ع) و امام رضا(ع) نيز رسيده است.
در روايت ديگري از ايشان آمده است:
هنگامي كه در مكّه قيام كرده، عازم حركت به سوي كوفه شود. منادي ندا ميكند كه هيچ خوردني و آشاميدني با خود برندارد. آنگاه سنگ حضرت موسي را بر شتري حمل كرده و با خود ميبرند. در هر محلّي كه منزل كنند، از آن سنگ چشمهها جاري شود، افراد سپاه از آن ميخورند و هر كس گرسنه باشد سير ميشود، چارپايان نيز از آن خورده سير ميشوند. آن توشة آنهاست تا وقتي كه در پشت كوفه وارد نجف شوند. در آنجا ده هزار و خوردهاي خارج ميشوند و از آن حضرت اظهار برائت ميكنند و ميگويند: از هر كجا آمدهاي برگرد! ما را به اولاد فاطمه نيازي نيست! آنگاه شمشير ميكشد و همه را طعمة شمشير ميكند. هر كسي را كه بعد از مشاهدة آن همه آيات و بيّنات دچار ترديد شود، ميكشد و هر كسي را كه در برابر آن حضرت شمشير بكشد، طعمة شمشير ميكند، آنگاه در نجف اشرف فرود ميآيد».
ممكن است تمام آن ده هزار نفري كه رو در روي آن حضرت ميايستند و اعلان برائت ميكنند، از اهالي نجف يا كوفه نباشند، بلكه از دور و نزديك، به قصد جلوگيري از پيشروي سپاه حق در آن نقطه گرد آمده باشند.5
پينوشتها:
پانویسهای این مقاله
- ۱
1. سايت ويكيپديا.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۲
2. كامل سليمان، روزگار رهايي، ج 1، ص 346.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۳
3. همان، ص 396.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۴
4. همان، ص 473 و 474.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑ - ۵
5. همان، ص 486.
بازگشت به ابتدای مقاله ↑