دستورالعمل اوّل
الحمدلله رب العالمين، و الصلاة علي سيدالأنبياء و المرسلين، و علي آله سادة الأوصياء الطاهرين و علي جميع العترة المعصومين، والّلعن الدّائم علي أعدائهم أجمعين. جماعتي از اين جانب، طلب موعظه و نصيحت مي‌كنند. اگر مقصودشان اين است كه بگوييم و بشنوند، حقير عاجزم و بر اهل اطّلاع پوشيده نيست و اگر بگويند كلمه‌اي مي‌خواهيم كه امّ الكلمات باشد و كافي براي سعادت مطلقة دارين باشيد، خداي تعالي قادر است كه از بيان حقير، آن را كشف فرمايد و به شما برساند. پس عرض مي‌كنم كه غرض از خلق، «عبوديت» است؛ «و ما خلقت الجنّ و الإنس إلّا ليعبدون»1؛ و حقيقت عبوديت، ترك معصيت است در اعتقاد، كه عمل قلب است و در عمل جوارح و ترك معصيت حاصل نمي‌شود، به طوري كه ملكة شخص بشود، مگر با دوام مراقبه و ياد خدا در هر حال و زمان و مكان و در ميان مردم و در خلوت؛ «و لا أقول سبحان الله و الحمد لله، لكنّه ذكر الله عند حلاله و حرامه». ما امام زمان(ع) را دوست مي‌داريم، چون امير نِحَل است؛ امور ما مطلقاً به وسيلة او به ما مي‌رسد؛ و او را پيغمبر(ص)، براي ما امير قرار داده و پيغمبر را دوست داريم، چون خدا او را واسطة بين ما و خود قرار داده؛ و خدا را دوست داريم، براي اينكه منبع همة خيرات است و وجود ممكنات، فيض اوست. پس اگر خود و كمال خود را خواهانيم، بايد دوست خدا باشيم؛ و اگر دوست خداييم، بايد دوست وسائط فيوضات از نبيّ و وصيّ، باشيم؛ وگرنه يا دوست خود نيستيم، يا دوست «واهب العطايا» نيستيم. پس كيمياي سعادت، ياد خداست و او محرّك عضلات به سوي موجبات سعادت مطلقه است؛ و توسّل به وسائط استفاضه از منبع خيرات، به واسطة وسايل مقرّرة خودش است. بايد اهتدا به هدايات آنها نماييم و رهروي به رهبري آنها نماييم تا كامياب شويم. ديگر توضيح نخواهيد و آنكه عرض شد، ضبط نماييد و در قلب ثبت [كنيد]، خودش توضيح خود را مي‌دهد. اگر بگوييد چرا خودت عامل نيستي؟! مي‌گويم: «اگر بنا بود كه بايد بگوييم ما عاملين به هر چه عالميم، شايد حاضر به اين حضور و بيان نمي‌شديم»؛ لكن دستور، بذل نعمت است، شايد به مقصود برساند. مخفي نماند اگر ميسور شد براي كسي، نصيحت عملّيه بالاتر است از نصايح قوليّه؛ «كونوا دعاةً إلي الله بغير ألسنتكم» وفّقنا الله و إيّاكم لما يرضيه و جنّبنا جميعاً عن ما يسخطه و السّلام عليكم و رحمة الله و بركاته و الحمد لله أوّلاً و آخراً و الصّلوة علي محمّد و آله الطّاهرين و الّلعن علي أعدائهم أجمعين.
مشهد، ربيع الثّاني 1420.
دستور العمل دوم
كوچك و بزرگ بايد بدانيم: راه يگانه براي سعادت دنيا و آخرت، بندگي خداي بزرگ است و بندگي، در ترك معصيت است، در اعتقادات و عمليّات؛ آنچه را كه دانستيم، عمل نماييم و آنچه را كه ندانستيم، توقّف و احتياط نماييم تا معلوم شود، هرگز پشيماني و خسارت، در ما راه نخواهد داشت؛ اين عزم اگر در بنده، ثابت و راسخ باشد، خداي بزرگ، اولي به توفيق و ياري خواهد بود. والسّلام عليكم و رحمة الله و بركاته و الصّلاة علي محمّدٍ و آله الطّاهرين، و الّلعن علي أعدائهم أجمعين.
مشهد ربيع الثاني 1420.