محمدتقی عزیزیان
محمّدتقی عزیزیان زادة شهرستان دلفان به سال 1362، نزدیک به یک دهه کار فرهنگی (شعر) را در کارنامة خود دارد. کارشناس زبان و ادبیات فارسی است. آثار عزیزیان در جشنواره ها و کنگره های کشور برگزیده شده و همچنین موفّق به کسب عناوین و مقام هایی در این زمینه گشته است که از آن جمله می توان اشاره داشت به: نفر اوّل کشور در یادوارة شهدای استان کرمانشاه (سرپل ذهاب)، نفر دوم کشور در جشنوارة شعر و نماز و نیایش آذربایجان غربی (خوی)، نفر دوم کشور در جشنوارة مقام زن (دانشگاه الزّهرا ـ تهران)، نفر سوم کشور در جشنوارة شعر بسیج فرهنگیان (تهران)، نفر سوم کنگرة ادبی ولا (شیراز)، نفر برگزیدة جشنواره و کنگره های شب های شعر ملکوت هشتم (مشهد) روح آدینه، پیامبر اعظم و سیمرغ انقلاب، (بروجرد)، پرّان تر از جبرائیل (ورامین)، شمیم ولایت (قائم شهر)، دفاع مقدّس (بندر عبّاس) و...
آثار:
شعرهای عزیزیان در مجلّات و روزنامه های سراسری کشور بارها به چاپ رسیده اند. مجموعه شعر: «به خاطر گل های چادرت» و کتاب «نماز از دیدگاه امام علی(ع)» نیز از آثار منتشر شدة وی هستند. ایشان هم اکنون عضو دفتر شعر جوان کشور و دبیر انجمن ادبی شهرستان دلفان هستند. در ادامه چند شعر مهدوی از این شاعر جوان را با هم می خوانیم.
هزار پنجره خورشید
مدینه، مکه و یا در عراق می افتد
شبی نگاه شما اتّفاق می افتد
هزار پنجره خورشید تا تو کم داریم
دوباره درد به جان اتاق می افتد
نه با تو مولوی ام لکنت زبان دارد
نه لهجة غزل از اشتیاق می افتد
بدون بدرقة چشم نادرت دنیا
خراب می شود و طاق طاق می افتد
کنار ساحل گیسوت، رودکی هستم
غریب و زار که در باتلاق می افتد
چند رباعی مهدوی
آن روز که خنده دست ما می افتد
پرواز و پرنده دست ما می افتد
او جمعه اگر به صحن تقویم آید
یک برگ برنده دست ما می افتد
برچیده بساط برگ، رخت از پاییز
چیزی نشود نصیب بخت از پاییز
در ثانیه های دوری ات می ریزم
مانند محاسن درخت از پاییز
کم کم نخ مان کمند شد، امّا تو...
زیر سرمان بلند شد، امّا تو...
با واسطة «در انتظارت...» دستِ
یک عدّة خاص بند شد امّا تو. ..
حالا که تو نیستی بهشتم خاک است
من سر به هوا، ولی سرشتم خاک است
من کاخ بنا نهاده ام امّا تو
از پشت بخوان که سرنوشتم خاک است
بدون چشم تو...
اگر نگاه تو از روزگار برمی گشت
عبور عقربه ها از مدار برمی گشت
بدون چشم تو دنیا خرابه ای می شد
و عصر آهن و عصر شکار برمی گشت
به تیغ های کج اندیش درس خون می داد
اگر شکوه قَدِ ذوالفقار برمی گشت
ببین چه می شد اگر بعد سال های سال
سواری از سفر قندهار برمی گشت
و روی پنجره ها آفتاب می بارید
قرار سینة هر بی قرار برمی گشت
کویر پیرهنی از سبزه بر تنش می کرد
به شاخ و برگ درختان بهار برمی گشت
هر جمعه عصر...
وقتی هوای حوصله با بخت یار نیست
گل دادن درخت شروع بهار نیست
با هر زبان که گوش فرا می دهیم... نه!
اندیشة کلاغ به جز قارقار نیست
این بار کوه بر سرمان صخره می زند
دهقان در انتظار ورود قطار نیست
دارا انار داشت و دارد هنوز هم
یک حرف تازه بر لب آموزگار نیست
بیهوده بر مدار زمین چرخ می خورم
این خطّ استوا است، کمربند یار نیست
دیوار هم کلافة این رفت و آمدست
در تیک و تاک عقربه ها بی قرار نیست
هر جمعه عصر پای تو را می کشد وسط
دنیا دچار ثانیه ای انتظار نیست