آغاز و انجام قيام مردم ايران

نعماني در کتاب «غيبت» خود، در مورد خروج کساني که از مشرق قيام مي‌کنند و خواستار حق‌اند ولي حق را به آنها نمي‌دهند و آنها مي‌جنگند تا اينکه پيروز مي‌شوند و سپس زمام امور خود را به دست حضرت صاحب الامر(ع) مي‌سپارند، سخن گفته است. وي در روايتي از ابي خالد کابلي از حضرت ابوجعفر امام محمدباقر(ع) چنين نقل کرده است که آن حضرت فرمود: «گويي هم‌اکنون من گروهي را با چشم خود مي‌بينم که از مشرق (خاور) قيام کرده اند و خواستار حق‌اند ولي آن را به آنها نمي‌دهند، سپس باز حقّشان را مي‌طلبند ولي به آنان داده نمي‌شود و چون چنان ديدند اسلحه‌هاي خود را بر مي‌گيرند و بر گردن‌هايشان مي‌گذارند، اين وقت آنچه را که مي‌خواستند به آنها داده مي‌شود ولي آن طايفه ديگر نمي‌پذيرند تا اينکه قيام مي‌کنند و کارشان رونق مي‌گيرد، و آنان آن را به کسي نخواهند داد مگر به صاحب شما (يعني: حضرت صاحب الامر(ع)) و کشته شدگانشان شهيدند. آگاه باش که اگر من آن روز را درک مي‌نمودم خود را براي صاحب اين امر (يعني حضرت ولي عصر(ع)) نگه مي‌داشتم.

ناظم الاسلام کرماني، در کتاب «علائم الظهور» (صفحة 97) پس از آنکه حديث مزبور را از ابي خالد کابلي نقل و با کمال صراحت، لفظ مشرق را به «ايران» ترجمه كرده است به دنبال آن چنين مي‌گويد: «در اين خبر، لفظ مشرق را به ايران ترجمه نمودم به علت آنکه امام(ع) مي‌فرمايد آنچه از اين گروه کشته مي‌شوند، شهيد شده‌اند و اين جمله قرينه، و بلکه صريح است به آنکه مراد از مشرق آن مشرقي است که شيعيانش در آنجا مي‌باشند و همچنين اطلاق لفظ مشرق در اخبار بر مشرق فرات بسيار شده است».

پي‌نوشت: