روي نيزه‌ها
كربلا را مي‌سرود اين بار روي نيزه‌ها
با دو صد ايهام معني‌دار روي نيزه‌ها
نينواي شعر او از ناي هفتاد و دو ني
مثل يك ترجيع شد تكرار، روي نيزه‌ها
چوب خشك ني به هفتاد و دو گل آذين شده است
لاله‌ها را سر به سر بشمار، روي نيزه‌ها
زخمي داغ‌اند اين گل‌هاي پرپر، اي نسيم!
پاي خود آرام‌تر بگذار روي نيزه‌ها
يا بر اين نيزار خون امشب متاب اي ماهتاب
يا قدم آهسته‌تر بردار روي نيزه‌ها
قافله در رجعت سرخ است و جاده فتنه جوش
چشم مير كاروان بيدار روي نيزه‌ها
صوت قرآن است اين، يا با خدا در گفت‌وگوست
روبه‌رو، بي‌پرده، در انظار، روي نيزه‌ها
با برادر گفت زينب: راه دين هموار شد
گرچه راه توست ناهموار، روي نيزه‌ها
خواهرش بر چوب محمل زد سر خود را كه آه!
تيره‌تر باد از شبان تار، روي نيزه‌ها
اي دليل كاروان! لختي بران از كوچه‌ها
بلكه افتد ساية ديوار روي نيزه‌ها
زنگيان آيينه مي‌بندند بر نِی، يا خدا
پرده برمي‌دارد از رخسار، روي نيزه‌ها
چشم ما آيينه‌آسا غرق حيرت شد چو ديد
آن همه خورشيد اختربار، روي نيزه‌ها
محمدعلي مجاهدي (پروانه)
دليل
پرسيد: چرا؟
هفتاد و دو دليل آوردي
جهان، مجاب شد.
سه رباعي عاشورايي
آن نخل به خون چكيده را مي‌بوسيد
آن مشك ز هم دريده را، مي‌بوسيد
خورشيد، كنار علقمه، خم شده بود
دستان ز تن بريده را مي‌بوسيد
٭ ٭ ٭
مه، دشنة آب ديده را مي‌ماند
شب، ياغي آرميده را مي‌ماند
غلتيده به خون ميان گودال غروب
خورشيد، سرِ بريده را مي‌ماند
٭ ٭ ٭
خورشيد كه در ميان خون، پرپر زد
آن ماه، كنار خيمه‌ها، بر سر زد
فرمود كه مرگ سرخ از ذلت به
آن حنجره‌اي كه بوسه بر خنجر زد
نذر قمر بني‌هاشم؛
مرگ و مشك و ماه
مشك تشنه
ماه تشنه
خيمه‌گاه تشنه‌تر
ماه از ميان نخل‌هاي شرمگين گذشت.
چشم‌هاي مستِ مرگ
مشك و ماه را به آب داد
چشم‌هاي خويش را به آفتاب
مرگ
همچنان به مشك خيره مانده بود
تيري از كمان پريد
مشك مُرد و
ماه تشنه جان سپرد
خيمه‌گاه، بغض كودكان خويش را
به آسمان سپرد.
مرگ مانده بود و
ماه مي‌گذشت
شط
ـ هنوز تا هميشه ـ
رو سياه مي‌گذشت
سيد ضياءالدين شفيعي
مكتب آزادگي
باز در خاطره‌ها، ياد تو اي رهرو عشق
شعلة سركش آزادگي افروخته است
يك جهان، بر تو و بر همت و مردانگي‌ات
از سر شوق و طلب، ديدة جان دوخته است
نقش پيكار تو، در صفحة تاريخ جهان
مي‌درخشد، چو فروغ سحر از ساحل شب
پرتواش بر همه كس تابد و مي‌آموزد
پايداري و وفاداري، در راه طلب
چهر رنگين شفق، مي‌دهد از خون تو ياد
كه ز جان، بر سر پيمان ازل ريخته شد
راست، چون منظرة تابلوي آزادي‌ست
كه فروزنده به تالار شب آويخته شد
رسم آزادي و، پيكار حقيقت‌جویی
همه جا، صفحة تابندة آیین تو بود
آنچه بر ملّت اسلام، حياتي بخشيد
جنبش عاطفه و نهضت خونين تو بود
جان به قربان تو اي رهبر آزادي و عشق
که روانت سر تسلیم نیاورد فرود
زان فداكاريِ مردانه و جانبازي پاك
جاودان بر تو و بر عشق و وفاي تو درود!
فرازي از يك مثنوي عاشورايي:
مَحرَمان ماندند در غوغاي عشق
عرصه چون خالي شد از بيگانه‌ها
باز «مِيْ» جوشيد در پيمانه‌ها
باده‌های شوق، جوش خون زدند
نشوه‌ها از شيشه‌ها بيرون زدند
شد پر از جوش جنون، آغوش «مِيْ»
شيشة مينا شكست از جوش «مِيْ»
باده در خم، نشوه در «مي»، شد فزون
بر لب پيمانه زد جوش جنون
عرصه خالي از لب اغيار شد
جام آخر قسمت مِي‌خوار شد
محرمان ماندند در غوغاي عشق
رنگ خون زد گردش صهباي عشق
غير، با آواي او همدم نبود
خلوتش را جاي نامحرم نبود
عرصه را با محرمان تنها گذاشت
عشق را بر عشق‌بازان واگذاشت
جلوه كرد آيينة سينايي‌اش
چون شجر در معجزهِ‌يْ موسايي‌اش
نوح شد، بر رهروانش ره نمود
محرمان را ديدة حيرت گشود
داد بر آن باده‌خواران، مِي‌كشان
با دو انگشتش، نهايت را نشان
نشوه در ميناي خون، زد جوش، رفت
جمع محرم نعره زد از هوش رفت
چشم ساقي، گردشي ديگر نمود
گردشش بر نشوه‌هاي «مِي» فزود
تا كند از باده‌خواران خراب
جام آخر را، شريكي انتخاب
هيچ كس را قابل فيضش نديد
باز زينب، باز زينب را گُزيد
«تا بگويد راز فردا را لبش
محرم او بود گوش زينبش
با زبان زينبي، شد هر چه گفت
با حسيني گوش، زينب مي‌شنفت»1
راز، در افشاي مطلب جلوه كرد
روح او در جان زينب جلوه كرد
زينب، اينك، خود حسيني ديگر است
خون ثارالله را پيغمبر است
حسين اسرافيلي
پي‌نوشت:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1. عمّان ساماني
بازگشت به ابتدای مقاله ↑