عبدالرحیم سعیدی راد
تحصیلات: فوق لیسانس زراعت
کتاب‌ها:
ـ بعد از باران،
ـ زخم‌های خورشید،
ـ بر بلندای عشق،
ـ من راضی‌ام به این همه دوری،
ـ فانوس‌های سنگی،
ـ گزیدة ادبیات معاصر، شمارة 77 (این کتاب در سال 80 برگزیدة کتاب سال دفاع مقدّس و برگزیدة کتاب سال دانشجویی شد)،
ـ ساعت به وقت دلتنگی،
ـ حق با آفتابگردان‌هاست (مجموعة نثر ادبی).
مسئولیّت‌ها و درخشش‌های ادبی:
سال 76 نفر اوّل جشنوارة مطبوعات کشور،
سال 87 نفر اوّل جشنوارة بین‌المللي آخرین منجی،
سال 87 برگزیدة جشنوارة بین المللی شعر فجر،
سال‌های 69 تا74 مسئول کانون شعر جهاد دانشگاهی دانشگاه شهید چمران اهواز،
سال‌های 71 تا 74 مسئول انجمن شعر حوزة هنری خوزستان،
سال‌های 75 تا 80 مسئول صفحة ادب مقاومت و همچنین ستون «دو رکعت عشق» روزنامة اطّلاعات.
و امّا بعد...
شعر را در دوران دبیرستان و در زمان جنگ شروع کردم.
ابیاتی آهنگین می‌نوشتم و در بین رزمندگان می‌خواندم.
امّا به طور جدّی، فعالیّت ادبی خودم را از سال 69 با ورود به دانشگاه شهید چمران و آشنایی با دکتر یاسمی و مرحوم رستگار و مرحوم آرش یاران پور آغاز کردم و از همان سال‌ها در همة كنگره‌هاي شعر دفاع مقدّس حضور داشته‌ام.
از همان سال 69 هم همکاری خود را با مطبوعات کشور در زمینة خاطرات دفاع مقدّس و شعر آغاز کردم.
در حال حاضر وبلاگ شاعرانة: «www.saeedirad.blogfa.com» را اداره می‌کنم و تازه‌ترین آثارم را در آن ارائه می‌کنم.
در همة قالب‌های شعری طبع‌آزمایی می‌کنم و در سال‌های اخیر به طور جدّی به نثر ادبی روی آورده‌ام که حاصل آن دو کتاب بوده است.
صبح غمگین
روزها بگذشت و تقویم زمان تکمیل شد
سال‌مان با صوت «حوّل حالنا» تحویل شد
باز هم بر ما، به خاک افتادگان درگهت
صبح غمگینی ـ بدون حضرتت ـ تحمیل شد
بی‌تو حال خسته‌ای دارد بهاران بعد از این
بی تو حتّی در هبوط دردها تعجیل شد
آسمان بارید، هفتاد و دو ساعت بعدِ تو
آنقدر تا در زمین نام «جنون» تشکیل شد
ای بهار محض! بی‌رویِ تو در دنیای ما
هرچه رویید از زمین، تندیسی از قابیل شد
من زبانم لال! امّا خود ببین در غیبتت
دوستی‌هامان به نام دشمنی تبدیل شد
غریب بزرگ
نام تو را بردم ای شعلة شوریده حال
روی لبانم شکفت، چشمة شعری زلال
چشمة نوری کز آن، می‌شود از خود گریخت
مثل گل رازقی، مثل گل پامچال
نام تو را بردم و داغ دلم تازه شد
داغ غریبانه‌ات، کرده مرا پایمال
بی‌خبر از حال تو، گم شده‌ام در خودم
روز و شب من گذشت، در صدفی از خیال
سرد و سیاه است این، سایة موهوم شهر
کاش اذان سر دهد بر لب بامم بلال
چشم به در مانده‌ام، بی‌تو در این، غمکده
زخم به جان می‌زند در غم تو ماه و سال
راه به جایی نبُرد، بی‌تو غریب بزرگ!
با تو فقط می‌رسد راه به سوی کمال
عبور
از مقابل دلم عبور کن
زخم‌های کهنه را مرور کن
باز هم بیا سری به ما بزن
خانه را پر از نشاط و شور کن
خوبِ من بیا و با حضور خود
شهر را دوباره غرق نور کن
از میان کوچه‌های قلب من
ـ عاشقانه ـ باز هم عبور کن
مثل صاعقه ولی بلندتر
در شب خیال من خطور کن
من که رو سیاه این قبیله‌ام
تو به خاطر خدا ظهور کن
روزای آفتابی
رفته‌ای ولی می‌بینم، رو دلم ردّ پاهاتو
کاشکی بشنوم دوباره، از تو کوچه‌ها صداتو
می‌دونم سبزة نگاهات، مث باغ فین کاشون
آسمون کاشکی نگیره از دلم باغ نگاتو
با خطی به رنگ چشمات، روی پیشونیم نوشتم:
هر چی غم داری برا من، هر چی شادیه برا تو
بی‌تو من غریب و خسته، بی‌شکیب و دل‌شکسته
روی دوش خود می‌گیرم کوله بار مشکلاتو
رفته‌ای ولی می‌دونم که یه روز، یه شاعر خوب
توی شعراش می‌نویسه، تب سرخ ماجراتو
ای خدای آسمون‌ها، تو که حالمو می‌دونی
برسون به داد این دل، حضرت سبز قباتو
روزای آفتابی من، بی‌تو پرپر شده، امّا
می‌شنوم یه صبح جمعه، از تو کوچه‌ها صداتو
شاعرانه
پیش روی چشمانم یک درخت و یک جاده
انتظار، چون توفان، تکیه بر دلم داده
بی‌حضورت ای خورشید! سر به صخره می‌کوبند
ابرهای باران‌زاد، موج‌های آزاده
کوچه کوچه می‌گردد، ماه هم به دنبالت
گرچه اهل اینجا نیست، این دهاتی ساده
شاعرانه باید داد، دل به آتش عشقت
عاشقانه باید بود، در کنارت آماده
با تو می‌شود خوشبو، روز و شب، ولی بی تو
می‌کشد به روی زخم، روزگار سمباده
پیش پایت ای مولا! ـ عاشقانه بی‌پروا ـ
سر به خاک می‌سایند سروهای آزاده