شب‌هاي بلند زمستان هجران چه سرد و خزان! و چه سنگين و هولناك است! پرستوان آرزوها به هر فراسويي سر مي‌زنند و شاهين اميدها بر فراز آسمان‌ها پر مي‌كشند و نگاه تيزبين‌شان تا دورترين نقطه را جست‌وجوگرند، تا شايد نظاره‌گر فرا رسيدن بهار باشند.
شوق و انتظار آفتابي كه جامه برچيده و چهره در نقاب گرفته، به نيلوفران و نسترن‌هاي پژمرده و چشم‌انتظارش، رمقي از حيات و زندگاني مي‌بخشد، تا جامه بگستراند و روح و نشاطي بيافريند. يعقوبيان، در انتظارند تا ديدگان بي‌فروغ و سپيدشان از يوسف دل‌ها فروغي گيرند. آرزومدان، در كوران سوزان هجران و عشق مي‌گدازند، تا آغوش تهيشان از گرماي موسوي دور مانده گرما و بهره گيرد و قلب‌هايشان لبريز از مهرباني و شادابي شود.
آري! در دوران غيبت چه كبوتراني در آسمان آبي اميد و آرزوي آن امام همام، به پرواز درآمدند و كوير تنهايي، كوهساران سختي‌ها و درشتي‌ها و درياهاي پرامواج آزمون‌ها را زير پايشان گذاردند، تا در گلزار كنعان، ميهمان يار، يوسف حضرت زهرا(س) باشند و درآن گلستان آشيان و آرام گيرند.
شيدايان و دلباختگان حضرت قائم آل محمد(ص) اين درس ماندگار را از نياكان حضرتش آموختند كه هر كدام از آن سروران، او را ياد كردند و ستودند و در فراقش بسان شمعي سوختند. امير مؤمنان، علي(ع) در اشتياق ديدار دولت حضرت مهدي(ع) و ياورانش فرمود: «چه مشتاق و آرزومندم كه روزگار دولت و صدارتشان را بنگرم».1
امّ‌هاني گويد: صبح‌گاهي خدمت امام باقر(ع) رسيدم و گفتم اي سرورم! آيه‌اي از قرآن در قلبم افتاده كه مرا ناآرام كرده و خواب را از چشمم ربوده است. امام فرمود: «كدامين آيه است؟» گفتم: اين آية شريفه: «فلا أقسم بالخنس الجوار الكنس»2، فرمود: «چه سؤال خوبي! اي امّ‌هاني! [اين آيه دربارة] زاده‌اي است در آخرالزمان؛ نامش مهدي و از اين خاندان است كه برايش سرگرداني و غيبتي باشد كه هر آن گروهي در بيراه افتند و گروهي هدايت شوند. خوشا به حالت، اگر او را بيابي، و خوشا به حال آنان كه او را بيابند».3
در زيارت آل ياسين، با اين لقب به آستانش درود مي‌فرستيم: «درود بر تو اي كه بر همگان پيشي و هم آرزويت برند!»4
در پگاه هر آدينه، كاوشگران و دلدادگانش فرياد كنند: «كجا است آن كسي كه اميد مي‌رود كتاب خدا و حدود و مرزش را زنده سازد؟»5
امير مؤمنان، علي(ع)، فرموده است: «پيوسته در دودمانم [پيشواياني] بر مردمان، امين و محفوظ باشند كه آرزويشان برند و شيفته‌شان باشند».6 چه بزرگمرداني كه عمري در آرزوي تماشاي گل سرسبد آفرينش، حضرت مهدي(ع) سوختند و در عشق لقايش ذوب شدند؛
علي بن مهزيار از جملة عاشقاني است كه مستانه گام در اين وادي نهاد و شب و روزش با نام و ياد آن عزيز ورق مي‌خورد. بيست سفر به آرزوي ديدار يار به سفر حج مشرف شد؛ زيرا مي‌دانست مولايش هر ساله بايد در مراسم حج حاضر شود و حضور وي مُهر و امضاي حجّ حاجيان خواهد بود، هر سال در منا و مشعر، در صحراي عرفات و... در كنار خيمه‌ها، خيمه‌اي از نور برپا مي‌شود و گوهر خلقت در ميان آن به سر مي‌برد.
امّا در پايان آشفته‌تر و با دستي خالي باز مي‌گشت تا آنكه در سفر بيستم دست مهر و فضل خدا را بر دوش خويش احساس كرد و روزها از گرماي محبت آن حضرت نشاط گرفت و از دانش بي‌پايانش خرمني چيد تا ماية اميد بيداردلان و توشة راهشان شود. و اينجا ما به گزيده‌اي از پيام و سفارش‌هاي آن حضرت به فرزند مهزيار اشارتي مي‌كنيم، تا موانع را از درون خود و جامعه شسته، به صفات نيك آراسته گشته، آمادة لقا و ظهور گرديم.
«شما (مؤمنان) زرافروز دنياطلب گشتيد و بر ضعيفان ستم روا داشتيد و با خويشانتان رشتة محبت و ارتباط را قطع كرديد و اگر استغفار برخي از شما نبود، به جز اندكي نابود مي‌شديد؛ پدرم ـ امام حسن عسكري(ع) ـ به من فرمود: از زيادي دشمنان نهراسم كه اين رسم ديرينه‌اي است و فرمود: دل‌هاي بندگان خالص مشتاق تواند، مؤمناني كه به دليل ساده‌زيستي و فروتني در چشم مردم خوار و فرودست، نيازمند و پريشان آيند ولي نزد خداي متعال عزيزند و نيكوكار و در حقيقت با عفّت و قانع‌اند. خداوند به آنها توفيق داده، تا در برابر ظلم، بردباري كنند و در عوض در آخرت سربلندشان گرداند. آنان صبور آفريده شده‌اند و فرجامي خير برايشان رقم خورد...
فرمود: گويي تو را مي‌بينم كه به ياري خدا آيي و بر دشمنان غالب و پيروز شوي. مي‌بينم كساني كه خداي دانا آنان را از نطفه و سرشت پاك آفريد». و دل‌هايشان را از نفاق و پليدي پيراسته در برابر دين و احكام خدا سر فرو آرند. همة اينها با تو بيعت مي‌كنند و با صدق و صفا به دورت حلقه مي‌زنند، در مسجد الحرام، كنار حجرالاسود، دست در دست يكديگر مي‌دهند و در ياري تو هم‌پيمان مي‌شوند، خداوند به دست آنان ريشة طغيان و سركشي را از جا برمي‌كند و نشانه‌هاي ايمان را پس از خاموشي روشن مي‌سازد.
در چنين زماني كودكان آرميده در گاهوار، آرزو مي‌كنند كه از ياوران تو باشند، مردمان شادي كنند، درخت عزت به بركت تو سبز و بارور گردد، به دست تو احكام دين جايگاه خود را بيابد و در زمين نَه ستمكاري بماند و نه منكري، اي پسر مهزيار! دربارة آنچه ديدي و به تو گفتم جز به برادران ديني و اهل صدق چيزي مگوي، هنگامي كه نشانه‌هاي ظهور را ديدي، ديگر منتظر نمان و با آنان به سوي نور يقين بشتاب و به سوي ما رهسپار شو، كه هدايت يابي. إن‌شاءالله».6
عزيزا! سروهاي سر بر فلك افراشته و راست‌قامت در دوري‌ات خميدند.
اي محبوب دل‌ها! در فراقت، بوستان‌ها و گلستان‌هايمان خزان گشتند و سوختند.
اي مولا! بندگان و بردگانت خاكسترنشين گشتند و نيامدي.
اي دوست! جوانان در عشق تو پير گشته، پيران در هوايت سرگشته و حيران ماندند.
اي زادة زهرا(س) دوري تو زندگاني را در كام‌مان تلخ و ناگوار كرده و غم و غصه، سلطان دل‌هايمان گشته.
اي نور ديدگان! آبشار چشمانمان از فراقت هرگز نايستد و قلب‌هايمان هرگز آرام نگيرد.
اي صاحب دين محمدي! اسلام غريب و تنها ماند و احكام خدا بر زمين است؛ كِي بيايي؟
اي يگانه شهاب كهكشان توحيد و ولايت! كِي تابندگي كني؟
دلبرا! مهربانا! آن‌قدر به در، چشم دوختيم كه چشمانمان سپيد گشت.
آن قدر در انتظار مانديم كه خسته‌دل گشتيم.
آن قدر به دل‌هايمان نويد وصال و ديدار داديم كه دروغ‌گويمان پنداشت.
به جان مادرت بيا!