سيد حسين ذاكرزاده
اشاره:
8 ربيع‌الاوّل يادآور شهادت امام بزرگواري است كه بيش از نيمي از ايّام عمر شريف خود را در حصر شديد حكّام عبّاسي گذراند، ولي با اين وجود از چنان هيبت و شكوهي برخوردار بود كه همه در قبال او سر تسليم فرو مي‌آوردند. ضمن تسليت شهادت اين امام مظلوم به فرزند بزرگوارش امام مهدي(ع) توجّه شما را به حكايتي از زندگي آن حضرت جلب مي‌كنيم.
مردم به آسمان چشم دوخته بودند. ناگهان انگار بغض هزارسالة آسمان تركيد و هرچه در درون داشت، بر زمين فرو باريد. باران آن‌قدر تند بود كه مردم و زمين تشنه، همگي در يك آن سيراب شدند و مردم براي فرار از باران، به اين سو و آن سو پناه بردند. وقتي راهبان همراه جاثليق تپه را ترك كردند، كسي در دل خليفه زنگ خطري را به صدا درآورد. براي همين قرار شد جاثليق مسيحي و راهبان، فردا هم براي طلب باران بيايند تا معلوم شود اين باران از دعاي آنان بوده و اتفاقي نبوده است.
مردم نگاهشان بر زمين بود؛ زميني كه ماه‌ها تشنه بود و حالا داشت زير باران تند و درشت تابستاني غرق مي‌شد آن‌قدر باران آمده بود كه مردم خود خواستند راهبان دست‌هايشان را پايين بياورند و ديگر طلب باران نكنند. وقتي راهبان از تپه پايين آمدند، مردم به آنها و همچنين خليفه طور ديگري نگاه مي‌كردند .
خليفه نمي‌دانست چه بگويد. در دلش غوغايي بود. بايد چه مي‌كرد؟! او فقط خليفه بود؛ كسي كه فقط مي‌دانست بايد چگونه مخالفان را سر جايشان بنشاند و موافقان را به هروسيله‌اي، موافق نگه دارد، كسي كه به دريافت ماليات و جزيه مي‌انديشيد و براي پيشبرد كارش، با مردم در مراسم عبادي همراه مي‌شد. خليفه خوب مي‌دانست امام مردم نيست، گرچه هزاران نفر به او اقتدا كنند. حالا هم پس از چند روز نماز باران خواندن و دعا كردن خليفه و مردم، كار به اينجا رسيده بود، به بن‌بستي كه نمي‌دانست چگونه بايد از آن فرار كند. مردم چنان نگاهش مي‌كردند كه او نه تنها خود، بلكه دين و اعتقاد مردم را هم در خطر مي‌ديد. به هر حال، او به ظاهر خليفة مسلمانان بود.
خليفه گفت: «مردم ديگر باران نمي‌خواهند. امام فرمود: بگوييد سه‌شنبه بيايند تا اگر خدا بخواهد، شك و شبهه برطرف شود و آفتاب حقيقت بتابد!» خليفه چاره‌اي جز تمكين نداشت اين آخرين و سخت‌ترين راه براي رهايي از اين مشكل بود؛ پناه بردن به كسي كه همه چيز را مي‌دانست و به هر كار شدني به اذن خدا، قادر بود. با اين حال، وي هرگز دوست نداشت كه اين حقيقت بر مردم ثابت شود، ولي چاره‌اي نبود و او خود از امام خواسته بود تا دين رسول خدا(ص) و اعتقاد مردم را نجات دهد.
برق شعف و غرور را از فرسنگ‌ها فاصله، در چشمان جاثليق و راهبان مي‌شد ديد. آنان اين بار با اطميناني بيشتر و به آرامي از تپه بالا آمدند، در حالي كه نگاه تحسين‌آميز مردم سرخوش‌ترشان كرده بود. آنها مي‌كوشيدند احساسشان را پنهان كنند و مؤمنان حقيقي دل در دلشان نبود و با چشماني نگران، قدم‌هاي راهبان را دنبال مي‌كردند تا به بالاي تپه رسيدند. همهمة مردم بيشتر شده بود و سخنانشان نشان مي‌داد اگر اين بار هم موفق شوند، كار تمام است.
امام از ميان جمعيت و در سيلاب باران، راهبي را نشان داد و فرمود: «برويد و دست آن راهب را بگشاييد و آنچه را ميان دستش پنهان كرده است، بياوريد!» استخوان سياه‌فامي را از ميان مشت گره كردة راهب درآوردند و به نزد امام آوردند. امام به سرعت استخوان را در پارچه‌اي پيچيد. آنگاه باران متوقف شد و به ناگاه آفتاب پهنة آسمان را پوشاند. امام فرمود: «به او بگوييد اكنون دعا كند!» راهبان هرچه كوشيدند، حتي لكه ابري ميان آسمان پديدار نشد.
همهمة مردم تمام شدني نبود. همه با دست و اشاره امام حسن عسكري(ع) را نشان مي‌دادند و با حيرت از او صحبت مي‌كردند. آنها نمي‌دانستند چرا چنين اتفاقي افتاده است و مي‌خواستند دليلش را بدانند. آنگاه امام(ع) در حضور مردم و در پاسخ خليفه فرمود: «رسم خداوند چنين است كه استخوان هيچ پيامبري پديدار نمي‌شود مگر اينكه باران مي‌بارد و اين استخوان پيامبري بود كه قبرش برداشته شده و مورد سوءاستفادة اين راهبان قرار گرفته است». پس از آن خليفه، امام حسن عسكري(ع) را از زنداني كه برايش ايجاد كرده بود، آزاد كرد ولي خوب مي‌دانست حضور امام تهديدي براي حكومت بي‌محتواي او و پدرانش است؛ كساني كه سال‌ها حقّ امام و پدرانشان را غصب كردند.