مرتضی داد زد: خدا..

رضا رهگذر

اشاره:

بيستم فروردين ماه، سالروز شهادت سيد مرتضي آويني است؛ هنرمند، نويسنده و منتقد فرهنگي و هر كه از سوي رهبر معظم انقلاب اسلامي، «سيد شهيدان اهل قلم» عنوان گرفت. حسّاسيت آن مستندساز و كارگردان تلويزيوني نسبت به انحرافات سينمايي زبانزد است. خاطراتي را از وي در زير مي‌خوانيم.

در تالار انديشه، فيلمي را نمايش دادند كه از وزارت ارشاد اجازة اكران نگرفته بود. سالن پر بود از هنرمندان، فيلم‌سازان و نويسندگان.

در جايي از فيلم داشت به حضرت زهرا(س) بي‌ادبي مي‌شد. من اين را فهميدم. لابد ديگران هم همين‌طور، ولي دم برنياورديم. با جهان‌بيني روشن‌فكري خودمان قضيه را حل كرديم و با خود گفتيم: «طرف هنرمند بزرگي است و حتماً منظوري دارد و انتقادي است بر فرهنگ مردم، ولي يك نفر نتوانست ساكت بنشيند. داد زد: « خدا لعنتت كند! چرا داري توهين مي‌كني؟!»

همه سرها به سويش برگشت. در رديف‌هاي وسط نشسته بود. مردي بود چهل و چند ساله، با سيمايي بسيار جذّاب و نوراني. كلاهي مشكي بر سرش بود و اوركتي سبز بر تنش. از بغل دستي‌ام پرسيدم: «اين آقا را مي‌شناسي؟» گفت: «سيّد مرتضي آويني است.»1

در شهادت بسته نيست

بعد از جنگ و پس از شهادت بهروز غزل پور گفت: « من حساب خودم را با خدا از جهت اينكه احتمال اينكه يك روز شهيد بشوم، بسته بودم و شهادت بهروز خيلي براي من شيرين بود، نه به جهت اينكه بهروز از دست رفت، به جهت اينكه فهميدم باب شهادت بسته نيست و خدا همچنان بندگان برگزيدة خودش را مي‌خواهد و مي‌برد، امّا مشروط بر اينكه كارشان درست باشد.» همين طور هم شد و به يك سال نكشيد كه مرتضي شهيد شد.»2

پرتلاش

« از سال 59 به بعد، هميشه درگير مسائل مالي و مادي مرتضي بودم. اصلاً يادم نمي‌آيد كه به فكرش خطور كرده باشد كه نظام بايد به من ماشين بدهد يا مثلاً به خاطر شخصيت برجسته‌اش و زحماتش، نظام بايد به او خانه بدهد. حتّي به فكرش خطور نمي‌كرد چه برسد به زبان بياورد. بنابراين در زمان شهادتش چيزي از خود باقي نگذاشت. چيزي نداشت. در حالي كه يك مهندس، يك فوق ليسانس قبل از انقلاب بود و حداقل ، الآن بايد يك خانه مي‌داشت؛ آن هم با زحمات شبانه‌روزي‌اش؛‌ كسي كه 24 ساعته؛ 3 شيفته كار مي‌كرد.»3

پي‌نوشت‌ها: