ميهمان ماه

سيد حميدرضا برقعي

حدود چهار يا پنج سال پيش با سرودن چند بند نوحه براي دوستان مدّاح به دنياي شعر راه يافتم. بعد از مدّتي با حلقة دوستانه‌اي آشنا شدم كه سرگرم شعر بودند، اين دوستان مرا با زيبايي زبان شعر معاصر و مثلث ادبيات انقلاب؛ سيّد حسن حسيني، قيصر امين‌پور و سلمان هراتي آشنا كردند، هر چند ناكام از ديدار اين قلّه‌هاي ادبيات بودم و هستم، امّا من هم مانند ديگر دوستان شاعر هم دوره‌ام، مجموعه اشعار آنها را، اساتيد معنوي خود مي‌دانم. از آنجايي كه شعر يك موهبت الهي است و همواره خداوند قدم به قدم و واژه به واژه توسط خضر راهي راه را روشن مي‌كند با لطف او بعد از مدّتي توفيق حضور در انجمن ادبي محيط» را پيدا كردم اين انجمن قديمي‌ترين انجمن شعر استان قم محسوب مي‌شود و بيش از نيم قرن از تأسيس آن مي‌گذرد شمع جمع اين انجمن پير شعر آييني استاد محمّدعلي مجاهدي (پروانه) بود كه بي‌ترديد بيت بيت تمام شاعران قم وامدار ايشانند.

در حال حاضر بنده به عنوان نمايندة استاد مجاهدي در انجمن شعر و قصّة قم در خدمت دوستان شاعرم هستم و تاكنون با كوله‌باري از شرم دو مجموعه شعر را راهي بازار كرده‌ام، اوّلي مجموعه‌اي با نام «در حريم نور» كه جمع‌آوري اشعار در مدح و مرثية بانوي شهرم حضرت فاطمه معصومه(س) است و دومي با نام «طوفان واژه‌ها» حاصل تجربه‌هاي شعري خودم از سال 84 تا 86 است.

و غم عشق به پايان نرسيده است... 1

عصر يك جمعة دلگير، دلم گفت بگويم بنويسم كه چرا عشق به انسان نرسيده است؟ چرا آب به گلدان نرسيده است؟ چرا لحظة باران نرسيده است؟ و هر كس كه در اين خشكي دوران به لبش جان نرسيده است، به ايمان نرسيده است و غم عشق به پايان نرسيده است. بگو حافظ دل‌خسته ز شيراز بيايد بنويسد كه هنوزم كه هنوز است چرا يوسف گم‌گشته به كنعان نرسيده است؟ چرا كلبة احزان به گلستان نرسيده است؟ دل عشق ترك خورد؛ گل زخم نمك خورد؛ زمين مرد، خداوند گواه است، دلم چشم به راه است؛ و در حسرت يك پلك نگاه است؛ ولي حيف نصيبم فقط آه است و همين آه خدايا برسد كاش به جايي؛ برسد كاش صدايم به صدايي...

عصر اين جمعة دلگير وجود تو كنار دل هر بيدل آشفته شود حس، تو كجايي گل نرگس؟ به خدا آهِ نفس‌هاي غريب تو كه آغشته به حزني است ز جنس غم و ماتم، زده آتش به دل عالم و آدم...

تكيه بر كعبه

جمعه‌ها طبع من احساس تغزّل دارد

ناخودآگاه به سمت تو تمايل دارد

بي‌تو چنديست كه در كار زمين حيرانم

مانده‌ام، بي‌تو چرا باغچه‌مان گل دارد؟

شايد اين باغچه ده قرن به استقبالت

فرش گسترده و در دست گلايل دارد

يازده پلّه زمين رفت به سمت ملكوت

يك قدم مانده، زمين شوق تكامل دارد

جمكران نقطة اميد جهان شد كه در آن

هر چه دل، سمت خدا دست توسّل دارد

هيچ سنگي نشود سنگ صبورت، تنها

تكيه بر كعبه بزن، كعبه تحمّل دارد...

ردّ پاي شما

از مرز ابرهاي بهاري عبور كرد

چشمي كه ردّ پاي شما را مرور كرد

تنها به شوق لمس شما ابر، بي‌امان

يك شهر را به وسعت باران نمور كرد

روزي هزار مرتبه تقويم نااميد

تاريخ روز آمدنت را مرور كرد

تأثير يك غروب غم‌انگيز جمعه بود،

مضمون اين غزل كه به ذهنم خطور كرد

اصلاً خيال روي شما سال‌هاي سال

ديوان شاعران جهان را قطور كرد

اين جمعه هم گذشت

ساعات عمر من همگي غرق غم گذشت

دست مرا بگير كه آب از سرم گذشت

مانند مرده‌اي متحرّك شدم، بيا

بي‌تو تمام زندگي‌ام در عدم گذشت

مي‌خواستم كه وقف تو باشم تمام عمر

دنيا خلاف آنچه كه مي‌خواستم، گذشت

دنيا كه هيچ، جرعة آبي كه خورده‌ام

از راه حلق تشنة من مثل سم گذشت

بعد از تو هيچ رنگ تغزّل نديده‌ايم

از خير شعر گفتن، حتّي قلم گذشت

تا كي غروب جمعه ببينم كه مادرم

يك گوشه بغض كرده كه اين جمعه هم گذشت...!

مولا! شمار درد دلم بي‌نهايت است

تعداد درد من به خدا از رقم گذشت

حالا براي لحظه‌اي آرام مي‌شوم

ساعات خوب زندگي‌ام در حرم گذشت

پرسه در خيال

در آسمان غزل شاعرانه بال زدم

به شوق ديدنتان پرسه در خيال زدم

در انزواي خودم با تو عالمي دارم

به لطف قول و غزل، قيد و قال زدم

كتاب حافظم از دست من كلافه شده‌ست

چقدر آمدنت را... چقدر فال زدم

غرور كاذب مهتاب ناگزير شكست

همان شبي كه برايش تو را مثال زدم

غزال من، غزلم محو خطّ و خال تو شد

چه شاعرانه بدون خطا به خال زدم!

به قدر يك مژه بر هم زدن، تو را ديدم

تمام حرف دلم را در اين مجال زدم

پي‌نوشت‌ها: