انسان، اتاقِ فكرِ جهان
ابوالقاسم حسینجانی
حال و هواي اِنتظار، «هواي تازة» آدمي است؛ پنجره‌يي باز نهاده و، و باز گُشاده: براي تنفّسي تازه‌تر.
انتظار، «نظر» داشتن‌ست و، در فكرِ چاره و چاره‌گريِ ديگري بودن.
نمي‌شود نظر نداشت و، نينديشيد و، به راه حل تازه و تناوري رسيد.
انسان، اتاقِ فكر جهان‌ست؛
و تا آن زمان، كه انسان، بر اوجِ ايمان و آرامش و آگاهي درنيامده باشد؛ اوضاعِ جهان ـ هم ـ رنگِ آرامش و بهبود را، به خود، نمي‌تواند ديد!
مرگِ فرهنگ‌ها و تمدّن‌ها، هيچ‌گاه، بي‌دليل نيست:
تباهي و مرگ و نابودي، سرنوشتِ محتومِ فرهنگ و فكر و تمدّن‌هايي‌ست كه براي ادامة حركت و حياتِ خويش، انگيزه و توانِ كافي ندارند.
انقلاب، فرهنگِ بزرگ انديشي و خطر پذيري‌ست. نمي‌شود «پويا» نبود و، «پايا» بود!
انتظار، نظر نداشتن و كاري نكردن نيست؛
انتظار، زخم‌هاي عميقي‌ست ـ
كه خواب و خيالِ مُنتظر ماندگان را، بَر مي‌آشوبد.
اين زخم‌هايِ عميقِ انتظار، كه در دل و ديدگانِ ماست ـ
همان چهارده قرنْ آبروداري‌هاست
كه ـ در پيچاپيچِ تاريخ و جغرافيايِ جهان ـ
تا همين لحظه‌هايِ لرزاني كه درآنيم،
با «زمان» و «زمين» همراه بوده است! ...