اسماعیل شفیعی سروستانی
قريب به سي سال پيش، وقتي در شهر و ديار خودم و در جمع فرهنگيان و مربيان تربيتي از جريان پنهان امّا پرسابقة ماسونيّت (فراماسونري) مي‌گفتم و حسب آنچه كه مي‌شد از لابه‌لاي كتب و نشريات يا اقوال برخي اساتيد استخراج و عرضه كرد، پرده از انديشه و عمل اين جريان چند وجهي برداشتم، با نگاه متعجب، پرترديد و منكر عزيزاني روبه‌رو شدم كه آن همه را افسانه‌اي بافتة تخيّلات مي‌پنداشتند.
همان نگاه، واپسينِ يك دهه تبديل به «تِز توهّم توطئه» شد؛ سخني كه دست پرورده‌هاي همان جريان ماسوني براي فرافكني و دور كردن انگشت‌هاي اتهام كه به سويشان دراز شده بود بر زبان مي‌راندند. پوشيدگي ذاتي ماسوني‌گري از يك سو و ساده‌انگاري برخي از مديران و مسئولان حوزه‌هاي مهمّ فرهنگي، سياسي و اجتماعي از ديگر سو باعث شد كه طيّ سه دهة گذشته هيچ‌گاه اين جريان به صورت جدّي مورد سؤال و بازخواست قرار نگيرد. در كنار اين دو عامل، نقش عوامل وابسته و نفوذي را كه در لايه‌هاي مختلف مناسبات مطالعات مردم اين سرزمين لانه گزيده‌اند نبايد از ياد برد.
با اين همه و به مناسبت‌هاي مختلف و به ويژه در هنگام نقد جريانات مهاجم فرهنگي و در آثار قلمي از اين جريان مخوف شيطاني كه طيّ يكي دو قرن اخير هيچ‌گاه مناسبات سياسي، فرهنگي و اقتصادي سرزمين‌هاي اسلامي را رها نساخته سخن به ميان آوردم.
گذار نهضت اسلامي از مرز جواني و ورود به دهة چهلم از حيات طيّبه‌اش، ظهور و بروز حال ديگري را سبب شده است و اجازه مي‌خواهم عرض كنم، مجالِ حالي به حالي شدن و تحول جديد را فراهم آورده است. چنانچه بر اين حقير خرده گرفته نشود عرض مي‌كنم كه اين نهضت، در دهة چهلم از حيات اجتماعي، فرهنگي خودش مجال ظهور و بروز در هيئت انقلاب را مي‌يابد.
در جايي ـ يكي از آثار ـ نوشته‌ام كه جهان، طيّ چهارصد سال گذشته مجال تجربة دو انقلاب را يافته؛ اوّلي، انقلاب غربي كه واسپسِ رنسانس و نهضت روشنگري در فرانسه ظاهر شد و به تبع خودش موجد فرهنگي نو و تمدني متفاوت شد و دومي، انقلاب شرقي و اسلامي كه واسپس نهضت بزرگ اجتماعي و سياسي در ايران، مهيّاي ظاهر ساختن «فرهنگ و تمدن» اسلامي مي‌شود.
اولي، با نفي ديانت ورزي، تقدس‌زدايي (سكولاريزيم)، تفكر خود بنياد اومانيستي را اساس رويكرد انسان غربي قرار داد و از آن شاخ و برگ ليبراليسم اجتماعي و تمدن مدرن را آشكار ساخت و دومي درست در هنگامه‌اي كه تاريخ غربي، با افول و غروب دست و پنجه نرم مي‌كرد
جوانه زد.
تحولات بسياري را در حوزة مناسبات سياسي باعث شد امّا، در جست‌وجوي مدرنيتة اسلامي، به سبب ابتلا به بحران‌هاي پي‌در پي از سويي و كارشكني‌هاي جريان بقية السّلف روشنفكري و عوامل وابستة مستقيم و غيرمستقيم به محافل ماسوني، هيچ‌گاه مجال انجام انقلاب فرهنگي را نياموخت. از همين‌جا، در حاشية فرهنگ و تمدّن غربي و درگيرودار با بحران‌هاي سياسي، اجتماعي، اقتصادي و نظامي و البتّه و بي پرسش جدّي از تاريخ آن در انتظار ماند.
در اين نكته ترديدي ندارم كه، تنها دست عنايات غيبي، بن ماية سالم شيعي، صداقت و صميميت و مجاهدت هزاران مجاهد و شهيد و امام ايشان، خميني كبير و بالأخره مأموريت نهايي تعريف شده براي اين نهضت (زمينه‌سازي ظهور) و قرار گرفتن در نقطة عطف مهمّ تاريخي (پايان تاريخ غرب) باعث بود تا اين نهضت از بسياري مراتب و مراحل بگذرد و چهارمين دهه از حياتش را به تجربه بنشيند.
سختي و شتاب فتنه‌ها، بي‌شباهت به پوست تركاندن نيست. اين همه جدا شدن ناخالصي‌ها، مستحكم شدن صفوف، روشن شدن خطوط و كشف مأموريت اصلي سفينة انقلاب اسلامي را سبب شده است و چنانچه تاب آورده شود، به كشف پرسش‌هاي جدّي در وقت مواجهه با عناصر فرهنگي و تمدّني غربي و هم‌عهدي و هم افقي با «تاريخ فردا» كه همان تاريخ نو به نام دين و به نام حضرت صاحب الزّمان(ع) است مي‌انجامد.
به واقع، اين سخن ناظر بر انقلابي به معني اصلي كلمه است به معني اصل كلمه كه بدان اشاره كردم. انقلاب، رويكرد به «تاريخ فردا» و پشت كردن به تاريخ فرسوده و همة وجوه فرهنگي و تمدّني‌اش است. شيفتگان مدرنيتة غربي، مذهب و عناصر فرهنگي مذهبي و سنّتي را آذين و زيور مدرنيته مي‌سازند و باعث ژرفا يافتن غفلت مي‌شوند و در خدمت تاريخ در حال احتضار و تمدّن الحادي‌اش درمي‌آيند و به دوامش مدد مي‌رسانند.
شايد ابراز اين سخن هم زود باشد. گوش‌هاي در غوغاي تكنولوژي و تكنيك نيوشاي كلام فردا نيست. با ما و از ميان ما، مردان حاضر در صحنة تاريخ فردا كه به نام «امامِ مبين» رقم مي‌خورد برمي‌خيزند. اگر كسي گوش بخواباند و دست پناه چشم بگيرد مي‌تواند صداي زنگ تاريخ فردا را بشنود و سياهة طلايه‌دارانش را ببيند. بايد منتظر ماند و آماده شد.
همة دل‌ها و دست‌ها بايد از دامان «تاريخ و فرهنگ و تمدّن» غيرديني غربي جدا شود. هنوز دست و دلمان مي‌لرزد، گاه به جلو و گاه به عقب مي‌نگريم و اين هم از اقتضائات دوران گذار است. پيش روي نيز راه، ناشناخته و غريب مي‌نمايد.
اين شرايط تاريخي را بايد درك كرد و پيش از ما، معلّمان ما بايد آن را دريابند. در غرب و از ميان فرهيختگان غربي (و نه عملة ظلمة اهل سياست و اقتصاد يهودي) مرداني بوده و هستند كه سخنشان رنگ تاريخ فردا را دارد.
بي‌پرده عرض كنم كه براي اين ديگرگوني بزرگ، جوانان ما، همان بر و بچّه‌هاي صميمي كه خوي و مرام بسيجي دارند بيش از مردان و زنان ماركدار و نشان‌دار مستعدّ اين خيزش‌اند. جان آنها هم‌افق با تاريخ و عهد فرداست. به صرافتِ طبع آن را مي‌فهمند و خود را در اختيارش مي‌گذارند.
بايد بتوانيم خود را به او بسپاريم. به زبان صريح: يعني خود را از سر راهش برداريم. عقل بوالفضول خود را از سر راهش برداريم، از مكّاري حساب‌گري‌هاي برخاسته از آموزه‌هاي فرنگي كه در حوزه‌هاي سياست، اقتصاد و از همه مهم‌تر تعليم و تربيت و فرهنگ بدان مبتلاييم و جريانات ماسوني به آن وجهه و حيثيت ويژه مي‌دهند، بگذريم.
پرسش از مباديِ و مباني علوم جديد و بنيادهاي نظري جاري بر فرهنگ و تمدّن غربي، شرط اوّلية مواجهه با غرب و تعامل با آن و اخذ موضع در وقت مواجه شدن با غرب بوده؛ امري كه از روزهاي اوّلية آشنايي با غرب ـ درصدر مشروطيت ـ تا به امروز مغفول مانده است.
متأسفانه، به رغم حادث شدن نهضت بزرگ اسلامي مردم ايران در سال 57 و گذار از بسياري از فراز و نشيب‌ها، عوامل مختلفي مانع از طرح اين پرسش‌ها شدند بلكه، به انحاي مختلف تجزية تمام عيار «مدرنيتة بي‌پرسش» را در دستور كار نظام فرهنگي و تمدني برخاسته از نهضت اسلامي وارد ساخته، بر آن پاي فشردند.
تربيت يافتگان مستقيم و غيرمستقيم لژهاي ماسوني كه طيّ سال‌هاي گذشته بسياري از مناصب را در اختيار داشتند در اين مسير بيشترين نقش را ايفا كردند.
اينك، نسيمي وزيدن گرفته است. احساس مي‌شود به دور از چشم صاحبان مناصب و مسئوليت‌هاي رسمي، درست مثل همة آنچه كه بارها تجربه شده، مرداني در كار وارد شده و اساس جديدي را بنيان گذارده‌اند. مصاديق اين بنياد نو را در حوزه‌هاي مختلف مطالعات فرهنگي، پزشكي، معماري و ... مي‌توان ديد.
اين اتّفاق كه مصداق اتّفاق و هم‌دلي با بنيادهاي علوم ديني است، در خود و با خود پرورش جرياني را سبب مي‌شود كه بيش از اين انتظار كشيدن براي تحوّل فرهنگي رسمي را برنمي‌تابند.
احياي شيوه‌ها و سنّت‌هاي فراموش شده در حوزه‌هاي مختلف و مناسبات و معاملات نه تنها رفع بسياري از حوائج و نيازمندي‌هاي عمومي مردم را ـ مستقل از شيوه‌هاي غربي ـ سبب مي‌شود بلكه، در خود و با خود امكان كشف و درك مباني قدسي علوم و فنون را فراهم مي‌آورند.
بارزترين مصداق اين اتّفاق ميمون را در احياي رويكرد سنّتي و اسلامي به «طبّ و تغذيه» مي‌توان ديد. در جاي جايِ اين سرزمين، مردان و زناني بي‌ادّعا كمر همّت بسته‌اند تا با احياي اين شيوه‌هاي مغفول، طرحي نو درافكنند. در واقع، زمينه‌هاي پيداييِ رويكردي نو به عالم و آدم ـ از منظر دين ـ فراهم آمده است.
شناختي متفاوت با همة آنچه كه غرب و علوم غربي دربارة انسان و جهان، موجودات و ... طيّ چند قرن اخير با تقدّس‌زدايي و سكولاريزه كردن همة فرهنگ‌ها و تمدّن‌ها به خلق عالم حقُنه كرده است.
تولّد اين شيوه را در آستانة دهة چهارم از نهضت اسلامي، مقدّمه‌اي براي انقلاب بزرگ فرهنگي مي‌شناسيم، همان كه دير يا زود به اذن الله موجد
«تمدن فردا» خواهد بود. ان‌شاء‌الله شرق، از اين پس خود را مهيّاي «پرسش و بازخواست» بنيادين خواهد ساخت. اين پرسش دير يا زود به «ترديد و تشكيك» در همة مبادي و مباني «فرهنگ و تمدّن و علم خودبنياد غربي» مي‌انجامد، تا از ميانة آن ميوة خوشگوار «نفي و انكار» سربرآورد.
نفي و انكار، ظهور كلمه «لا اله الّا الله» را باعث مي‌شود. می توان جريان «فراماسونري» را به عنوان مهم‌ترين باعث تعطيلي «پرسش و ترديد» دربارة مباني فرهنگ و تمدّن غربي و جاي‌گير شدن صورت و سيرت آن در ميان مناسبات و معاملات فرهنگي و مادّي طيّ همة سال‌هايي كه از عمر تاريخ غربي مي‌گذرد (400 سال) شناخت.
شرق اسلامي، مجذوب و مرعوب صورت فرهنگ و تمدن غربي شد و از پرسش دربارة سيرت و مباني آن درماند و گاه پنداشت كه مي‌تواند اين غول را دست‌آموز ساخته، ارادة شرقي را بر آن حمل نمايد. از اينجا و به تدريج از اصل خويش دور افتاد. در اين راه پرخطر، فراماسونري در كار رخنه در ديوار باورها و سنّت‌هاي فرهنگي شرقي، همة همّت خود را مصروف سكولاريزه كردن شرق و تربيت نسل‌هايي كرد كه به سبب ابتلا به بيماري روشنفكري، عموم سرمايه‌هاي فرهنگي و مادّي شرق را در طبق اخلاص، تقديم غرب استكباري و استعماري مي‌كردند.
بروز ضعف و فتور در پايه‌هاي فكري و نظري تمدّن غربي و ظهور احيا‌گري ديني در شرق زمينه‌هاي بازگشت به هويّت ديني را فراهم آورده است.
تجربة پي‌در‌پي دسيسه‌ها و فتنه‌هاي فرنگي در مناسبات سياسي، اقتصادي و ... پرده از عوامل پوشيده و اصلي كمين كرده در ميان شرقيان برداشته است. ديو خبيثي كه همة عالم را در خدمت خودكامگي و سلطه‌جويي بلامنازعه و شيطاني خود مي‌طلبد.
ديرنيست كه ساكنان شرق اسلامي، به حقيقت دريابند كه، «ماسوني‌گري» جان مايه و روح فرهنگ و تمدّن غربي است به همان سان كه روح خبيث اشرار يهودي در كالبد ماسونيّت، قابل شناسايي است؛ دشمن‌ترين دشمن انسان و دين.
اين سخن را به اجمال عرض كردم تا مبادا تصوّر شود كه ماسونيت، سازمان يا گروهكي است در عرض ساير سازمان‌هاي معاند و مهاجم كه طيّ سي سال گذشته مبتلاي آزار آنها بوده‌ايم. ماسونيت روح فرهنگ و تمدن غربي است و هيچ‌گاه از كالبد خود منفك نزيسته است.
تمامي مناسبات و معاملات فرهنگي و مادّي (اقتصادي، سياسي و ...) تاريخ چهارصد سالة غربي كه در آن حشر و نشر و نشو و نمو كرده‌ايم آكنده از اين روح و مباني و مبادي پذيرفته شدة آن است. اين همه، در يك منظومه قابل شناسايي است و در غير اين صورت، چونان دو قرن گذشته، ماسونيّت يهودي با تغيير صورت و ادبيات بر ما چهره مي‌پوشاند.
شناسايي اين جريان و كشف دقايق مباني انديشه‌اي آن نيازمند مجاهدتي بزرگ است. جنجال آفريني و مانورهاي ژورناليستي و روشنفكرانه در اين وادي ره به دهي نمي‌برد. اين عمل خود به مثابة غلطيدن در باتلاق ماسوني‌گري است. همان كه از صدور مشروطيت تا به امروز جريان روشنفكري در عرصه‌هاي سياسي، اجتماعي و حتّي جعل و خلق آثار ادبي بدان مبتلا و از آن متأثّر بوده است. هضم اين سخن سخت مي‌نمايد، ورنه بر مردان فرزانة اهل تفكر پوشيده نيست كه حيثيت ادبيات معاصر ايران از صدر مشروطيت تا به امروز آلوده به تفكر اومانيستي و روح ماسوني‌گري غربي است.
بيش از شصت سال است كه جهان اسلام مبتلاي غدّة سرطاني و صهيونيستي در فلسطين اشغالي است. در حالي كه بسياري ساده‌انديشان حضور و نقش يهوديت صهيونيستي را در همين جغرافياي فلسطيني و مبارزات سياسي، نظامي آن جست‌وجو مي‌كنند و بدان مشغول‌اند، يهوديت صهيونيستي از طريق فراماسونري جهاني، آخرين پلّكان تأسيس حكومت جهاني بني‌اسرائيل را پشت سر مي‌گذارد.
دايره و دامنة حضور او محدود و محصور به هيچ بند و حصاري نيست چنانكه كينة آنها عليه روح شرق اسلامي؛ يعني شيعه‌خانة امام زمان(ع). به هر روي شرق اسلامي مستعدّ پوست تركاندن است. پرسش از ماسونيت بالا گرفته است چنانكه، جست‌وجو براي كشف و به كارگيري سنّت‌هاي ديني در عمل و مناسبات اجتماعي.
موعود، با تكيه بر عنايات حضرت صاحب‌الامر(ع)، با بستن دفتر بزرگ «سرزمين‌هاي درگير در واقعة شريف ظهور»، در سال نو پنجره‌هايي را براي طرح مباحثي در جغرافياي «فرهنگ و تمدّن اسلامي و سنّتي» مي‌گشايد، تا از منظر آن به فردايي بنگرد كه با رويكرد ديني، «فرهنگ و تمدّن اسلامي منتظران» بركشيده خواهد شد. به همين جهت، اوّلين پنجره را بر موضوع «طبّ و تغذيه» گشوده‌ايم.
پوشيده نيست كه اين نشريه به دليل مخاطبان ويژة خود از ورود به مباحث تخصّصي و نظري پرهيز خواهد نمود ليكن، طرح آن را در قالب كتاب و ساير آثار دنبال مي‌نمايد.
جز اين، موعود در سال 89، به بررسي و مطالعة موضوع مهمّ «ماجراي رفته بر آل محمّد(ص)» خواهد پرداخت. موضوعي كه پرده از بسياري نقطة عطف‌ها و انحراف‌ها برمي‌دارد تا شايد اين همه، باعث عبرتي براي امروزيان و چراغي افروخته فراروي روندگان طريق دينداري و عبوديت شود. ان شاء الله
از هم اينك، دست ياري به سوي عموم فرهيختگان، اهل قلم، نويسندگان و فضلاي پژوهشگر دراز مي‌كنيم تا ما را در ارائه مجموعة جديدي از موعود كه چونان هميشه «دربارة امام عصر و به نام امام عصر(ع)» عرضه مي‌شود، ياري دهند.
اميد كه اين خدمت قبول طبع لطيف حضرت واقع شود. ان شاء الله
سال نو بر همة موعوديان مبارك باد