حكايت

اين حكايت را زين العابدين سلماسي، شاگرد سيّد بحرالعلوم به نقل از او روايت كرده است.

شبي سيّد بحرالعلوم در مسجد كوفه بود تا نافلة شب را به جاي آورد و تصميم داشت اوّل صبح به نجف باز‌گردد تا كار تحقيق و مذاكره به تأخير نيفتد. او در دل شوق زيارت مسجد سهله را داشت؛ در حالي كه ترديد داشت برود يا نرود، ناگهان بادي همراه با گرد و غبار وزيدن گرفت و او را به سوي مسجد سهله كشاند. او وارد مسجد سهله شد. در آن زمان كسي در مسجد نبود و تن‌هايك شخص بزرگوار در مسجد مشغول مناجات با پروردگار بود. او به گونه‌اي مناجات مي‌كرد كه دل‌هاي سنگ و سخت آب مي‌شد و آب از چشمان هر كس سرازير مي‌شد. او دريافت كه اين مناجات، في البداهه خوانده مي‌شود. او سر جايش ايستاد و از شنيدن آن لذّت مي‌برد تا اينكه آن شخص از مناجات خود فارغ شد. به سيّد نگاه كرد و به زبان فارسي فرياد زد. «مهدي بيا». سيّد به سمت او رفت و ايستاد. به او دستور داد نزديك‌تر بيايد و سه بار اين دستور تكرار شد تا آنجا كه دست ايشان به سيّد مي‌رسيد. سپس دست شريفشان را به سوي سيّد دراز كردند. زماني كه سيد به اينجا رسيد، سخن خود را عوض و سپس عنوان كرد كه اين سخن، سرّ است و نبايد بازگو شود.