گرم‌ترين روز فصل بود. حدود يک ماه بود که هيچ باراني نباريده بود. محصول داشت خشک مي‌شد. شير گاو‌هاخشکيده بود. اثري از آب در رودخانه نبود. چنان فصل خشکي بود که کشاورزان، در آستانة ورشکستگي بودند. هر روز، همسرم و برادرش با زحمت بسيار زيادي، زمين‌هاي کشاورزي را آبياري مي‌کردند. اگر به زودي باراني نمي‌آمد، ما نيز هر آنچه محصول داشتيم، از دست مي‌داديم.
يک روز در حالي که مشغول آماده کردن ناهار بودم، ديدم که پسر شش ساله‌ام، بيلي، به طرف انبار مي‌رود. من فقط پشت او را مي‌ديدم. برخلاف روزهاي ديگر، بي‌خيال راه نمي‌رفت؛ بلکه بسيار با احتياط گام برمي‌داشت و تلاش مي‌کرد بي‌سر و صدا راه برود. طولي نکشيد که وارد انبار شد. سپس به سرعت، از انبار خارج شد و به طرف خانه دويد! بار ديگر، او را در حالي که با گام‌هاي بلند به طرف انبار مي‌رفت، ديدم. حدود يک ساعت، رفت و آمدهاي بيل ادامه داشت. با احتياط، وارد انبار مي‌شد، سپس به طرف خانه مي‌دويد.
ديگر طاقت نياوردم. يواشکي او را تعقيب کردم تا سر از کارش دربياورم. آرام آرام، وارد انبار شدم. يک‌دفعه، با صحنة بسيار عجيبي رو به رو شدم. بچّه آهويي ديدم که سرش را روي دستان پسرم گذاشته بود و دو تا آهوي ديگر نيز بالاي سر آن‌هاايستاده بودند. به نظر مي‌رسيد برّه آهو، تازه متولّد شده باشد.
همين که خواست دوباره به خانه برگردد، پنهان شدم تا مرا نبيند. او را با چشمانم تعقيب کردم. بيلي، در حالي که يک فنجان دستش بود، به طرف شير آب رفت و به زحمت، آن را باز کرد و فنجانش را پر از آب کرد؛ سپس با دقّت، آن را بست و با احتياط، به طرف انبار آمد. زير نور آفتاب، نفس نفس زدن‌هايش را احساس مي‌کردم. بار ديگر، وقتي خواست به طرف شير آب برود، من نيز پشت سر او رفتم تا به او کمک کنم. وقتي که مي‌خواست شير آب را باز کند، پيش‌دستي کردم و شير آب را باز کردم. همين که متوجّه من شد، اوّل کمي ترسيد؛ ولي وقتي لبخندم را ديد، کمي آرام شد.
به او کمک کردم تا آب را براي آن بچّه آهو ببرد و من هم به آشپزخانه رفتم و کوزه‌اي پر از آب برداشتم و به دنبال او راه افتادم. کوزة آب را کنارش گذاشتم و کمي دورتر از انبار نشستم و آن‌هارا تماشا کردم. بهترين و زيباترين صحنه‌اي بود که در طول زندگي‌ام مي‌ديدم. بسيار قشنگ بود.
همين‌طور که آن‌هارا تماشا مي‌کردم، اشک از چشمانم جاري شد. دو سه روز بعد، حال برّه آهو بهبود يافت و همراه پدر و مادرش انبار را ترک کردند. همين که آن‌هامزرعة ما را ترک کردند، ابرهاي باراني در آسمان ظاهر شدند و طولي نکشيد که باراني باريد و همة مردم را خوشحال کرد.