رجعت؛ بازگشت به آینده!
ولّ عصر، ولیّ معاصر و هم روزگار ماست.
نمی‌توان زمانه و روزگار اکنون را نشناخت، امّا ولیّ معاصر خویش را نشناخت!
آن کس که خود «معاصر» نباشد، ولیّ «عصر» را – هم – نمی‌تواند که «درک» کند!
آن کس که در تاریخ و تقویم اکنون به دنیا آمده، امّا اندیشه و ذهن و زبان و نگرش او، کهنه و مندرس و باستانی‌ست؛ چه گونه می‌شود که او را معاصر و هم روزگار بدانیم و بخوانیم؟!
تن‌هاآن شاعر و نویسنده‌یی معاصر است، که بتوان شعر و نوشته و زبانش را، معاصر دانست.
پس، چه بهتر –
که شاعران و نویسندگان و اندیشمندان را، از روی شعر‌هاو نوشته‌‌هاو دیدگاه‌‌های شان، دسته بندی و زمان‌بندی کنیم؛ و نه فقط از روی تقدیم و تأخیر تقویمی، در به دنیا آمدن‌شان!
***
«رجعت»، خود، به گونه‌یی معاصر بودن‌ست؛
و «معاصر بودن»، برای همة آنانی که اهل «رجعت»اند – در همیشة زمین و زمان – صدق می‌کند.
اصحاب کهف که – به ظاهر – همة سالمندان و سالخوردگان عصر خویش‌اند،
امّا در بیان و زبان قرآن، از آنان، با عنوان «جوانمردان» و «تازه‌سالان» روزگارشان نام برده می‌شود!
آری: «تازگی»، به معاصر زیستن‌ست، و نه به تاریخ پیوستن...
ابوالقاسم حسینجانی