مدیریّت انتظار، پیش نیاز جهانی موعود
ابوالقاسم حسینجانی
اگر كه ندانيم به كجا مي‌رويم، هيچ وقت، به هيچ‌كجا نخواهيم رسيد.
«انتظار» پيشِ نيازِ «ظهور» است.
آن‌كس كه دانسته و بجا و آگاهانه، هنوز «عضوِ» آگاه و مصمّم و مؤثري
در سازمان و سازماندهيِ «انتظار» و «مديريتِ انتظار» نمي‌تواند به حساب آيد؛
ـ مطمئناً ـ در سامانه و سازماندهيِ «عصر ظهور» و «مديريّتِ
جهاني موعود» نيز، نه مي‌تواند حضور و عضويت پيدا كند، و نه مي‌شود
كه مُفيد و مؤثّر اُفتد.
در حيات و چرخة معموليِ زندگي هم، انسان ـ فقط به آن وضعيّت و
جاي ـ گاهي مي‌تواند دست پيدا كند، كه خود «انتظارش» را
ـ آن هم، به صورت «فعّال»، «پويا» و «دروني» ـ با همـة «ايمان» و «اشتياق»
داشته باشد.
انتظارِ انفعالي، ضدِّ انتظار است. نمي‌شود فعّال برخورد نكرد، امّا جرياني را،
به «فعليّت» رسانيد...كارهاي پراكنده، پراكنده‌كاري است.
مديريّت انتظار، تنها راهِ حل، براي ساماندهي اُميد و انتظارهاي پراكنده و باري به هر جهت
است. موازي‌كاري‌ها و پراكنده‌كاري‌ها ، نه تنها «اتلاف انرژي» است و «فروپاشي استعدادها
امكانات» را به‌دنبال دارد؛ بل كه سرخوردگي‌ها و دلسردي‌ها را ـ هم ـ باعث مي‌شود.
انتظار فروتنانـة اين قلم، از دلسوزانِ صاحب‌نام و نظر، آن‌ست كه اين پيش ـ نهاد را
نه سَرسَري بل كه از سرِ درد و دل آگاهي بنگرند و در نظر آرند؛ تا كه شايد مقدّمه‌اي بتواند باشد، براي قدم برداشتن، و اقدامي شايسته، و فراخور و به درد بخور...