در گرامی‌داشت سوم خرداد، سالروز آزادسازی «خرمشهر» قهرمان:
در حاشیة شطّ
یک جفت پوتین بی‌بند
که از تمام قفس‌های مه‌آلود
گذشت
یک پیراهن خاکی
که آسمان را در خود پنهان داشت
دو دست خونین و شاداب
که ناب‌ترین دانه‌ها را
برای گنجشگان برفی
می‌سرود
و کوه‌ها را به سنگریزه
بدل می‌کرد
کنار خانه‌های خمیدة خرمشهر
افتاده است.
٭ ٭ ٭
دو سیب گاز زده
چند خندة خاک‌آلود خردسال
چند پنجرة خشکیده
چند گونی انباشته از خاطرات شنی
در حاشیة شطّ
به یکدیگر خیره مانده‌اند.
٭ ٭ ٭
شهیدان شب‌های بی‌مهتاب !
مرا عفو کنید
که در نیمة راه
از ارّابة شفّاف شما
پیاده شدم
حالیا
به کفّارة آن گناه سترگ
همة کلمات سپیدم را
بسیج می‌کنم
تا عنکبوتی
روی نامتان ننشیند.
محمّد رضا مهدی زاده
خرمشهر
شب‌های دراز، گریه کردیم تو را
صد قبله نماز، گریه کردیم تو را
هر بار که نخل بی‌سری را دیدیم
با یاد تو، باز گریه کردیم تو را
منیژه درتومیان
به انگیزة ولادت خجستة حضرت فاطمة زهرا(س)
مادر گل‌های عالَم
ای ستون مُحکم بیت‌الحرام!
مادر گل‌های عالم، السّلام
تشنة مهر توام هر روز و شب
بندة لطف توام هر صبح و شام
شادی‌ام را هر چه می‌خواهی بگو
غربتم را هر چه می‌خواهی بنام
بی علی، تنهای تنها می‌شدی
گر نبودی، سخت تنها بود امام
ای شکوه مرد و زن، حتّی خدا
می‌برد نام تو را با احترام
عاقبت می‌گیرم ای بانوی آب!
از تمام دشمنانت انتقام
آینة حُسن
آفرید از گل و آینه و لبخند تو را
سپس از عطر نفس‌های خود آکند تو را
مُصحف رازی و در صبح نخستین جهان
بر افق با قلم نور نوشتند تو را
بشر و این همه آیینگی و شفّافی!
از چه خاکی، مگر ای پاک! سرشتند تو را؟
گسترش یافت افق تا افق آن زیبایی
وقتی ای آینة حُسن! شکستند تو را
آسمان هر چه بلا بود، نثار تو نمود
دید با این همه، دریادل و خرسند تو را
یازده سرخ گل و سبزی هستی از توست
گر فدک نیست، درختان همه هستند تو را
همه «او» هستی و لال است زبانم، لال است
می‌ستاید به زبان تو خداوند تو را
به انگیزة سالروز ارتحال ملکوتی حضرت امام(ره):
ادامه
خوشا که خطّ عبور تو را، ادامه دهیم
شعاع چشم تو را تا خدا، ادامه دهیم
دوباره خواب شب شوم را بیا شو بیم
به رغم خوف و خطر جادّه را، ادامه دهیم
بیا به سنّت پیشینیان کمر بندیم
که یا ز پای درآییم یا، ادامه دهیم
شکست کشتی دریا دلان اگر در موج
از آن کرانه که ماندند، ما ادامه دهیم
اگر ز مرز زمین و زمان فرا رفتی
تو را در آن سوی جغرافیا، ادامه دهیم
اگرچه عکس تو در قاب تنگ دیده شکست
تو را به وسعت آیینه‌ها، ادامه دهیم
تو آن قصیدة شیوای ناتمامی، کاش
به شیوه‌ای که بشاید، تو را، ادامه دهیم
بی‌جمال تو
تیره شد آینة صبحِ درخشان بی تو
تار شد مشرق روحانی ایمان بی تو
نزهت این چمن از نکهت انفاس تو بود
زرد شد سبزی احسان بهاران بی تو
جنگل سبز قیام از تو برافراشته بود
می‌رود قوّت زانوی درختان بی تو
ضجّه‌ها می‌زند از داغ جگرسوز فراق
در و دیوار غم‌آلود جماران بی تو
بی جمال تو دل آینه و آب گرفت
آتشین شد نفس باد پریشان بی تو
پاره شد رشتة منظومة نورانی شوق
گشت آفاق همه کلبة احزان بی تو
من چه گویم که چه سان آینة روز گرفت
رنگ دلگیرترین شام غریبان بی تو
کاش پیش از شب اندوه سفر می‌کردیم
تا نبودیم در این باغ غزل‌خوان بی تو
زکریّا اخلاقی
نجابت قُم
کجاست آنکه نشان نجابت قم بود؟
کجاست آنکه دلش جانماز مردم بود؟
ضریح چشم عقیقش صفای رؤیا داشت
درست مثل غروب گرفتة قم بود
خروش بود، خروشی پر از تغزّل بود
سکوت بود، سکوتی پر از تلاطم بود
فرشته‌های خدا شرمیگن او بودند
و او میان همین پابرهنه‌ها گم بود
به چشم آینه، رنگین کمان عاطفه بود
به قلب صاعقه‌ها، دشنة تهاجم بود
کجاست سیّد سبزی که روح باران داشت
بهارِ سبزیِ بذرِ بلوغِ مردم بود
اگر چه باغ نگاهش تب شقایق داشت
دلش به خُرّمی خوشه‌های گندم بود
در التهاب نفس‌گیر، در کویر سکوت
به گوش خسته‌دلان، جاری ترنّم بود
میان سفرة درویشی تواضع او
همیشه نان صفا، پونة تبسّم بود
فدای معرفت فصل‌ها که ملتهبند
ز هُرم سوگ بهاری که فصل پنجم بود
عرق نشسته به پیشانی غزل از شرم
دگر مپرس که این شرم، شعر چندم بود!
احمد شهدادی