ابوالمويهب راهب

ابوالمويهب راهب، از كساني است كه پيامبر اكرم(ص) را پيش از بعثت با صفاتش مي‌شناخت و به مقام وصيّش، اميرالمؤمنين عليّ‌بن ابي‌طالب(ع) نيز آگاه بود.

بكربن عبدالله اشجعي از پدران خود چنين روايت كند كه: در آن سال كه پيامبر اكرم(ص) و عبد منات بن كنانه و نوفل بن معاوية بن عروه براي تجارت به «شام» رفتند، ابوالمويهب راهب اين دو را ديد و به آنها گفت:

شما كيستيد؟

گفتند:‌ ما تاجراني از اهل حرم و از قريشيم.

گفت: از كدام خاندان قريش؟ و پاسخ او را دادند.

به آنها گفت: آيا كس ديگري از قريش با شما آمده است؟

گفتند:‌ آري، جواني از بني هاشم كه نامش محمّد است.

ابوالميهب گفت:‌ به خدا سوگند او را مي‌خواستم.

گفتند:‌ به خدا سوگند در ميان قريش گمنام‌تر از او نيست. او را يتيم قريش مي‌نامند و او اجير زني از ما به نام خديجه است، به او چه نياز داري؟

ابوالمويهب سرش را تكان داد و گفت:‌ هم او، هم اوست و به آنها گفت:‌

مرا به نزد او بريد.

گفتند:‌ او را در بازار بصري گذاشته‌ايم و در اين ميان كه آنها مشغول گفت‌وگو بودند، ناگهان طلعت رسول اكرم(ص) نمايان شد و گفت:‌ او همين است و ساعتي با او خلوت كرد و به گفت‌وگو پرداخت، سپس ميان دو چشمش را بوسيد و چيزي را از آستينش در آورد كه ما ندانستيم چه بود، امّا پيامبر اكرم(ص) از پذيرفتن آن امتناع ورزيد، چون پيامبر از او جدا شد به ما گفت:

از من بشنويد، به خدا سوگند او پيامبر آخرالزّمان است، به خدا سوگند كه او به زودي مبعوث مي‌شود و مردم را به شهادت «لا اله الّا الله» فرا مي‌خواند و چون آن را ديديد از او پيروي كنيد.

سپس گفت:‌ آيا فرزند عموي او ابوطالب كه به او علي گفته مي‌شود، متولّد شده است؟

گفتيم: خير.

گفت: يا متولّد شده، يا در همين سال به دنيا خواهد آمد. او اوّلين كسي است كه بدو ايمان مي‌آورد ما او را مي‌شناسيم و مي‌دانيم كه او وصی است، همچنان كه مي‌دانيم محمّد(ص) نبي است، او سيّد عرب و ربّاني و ذوالقرنين عرب است و حقّ شمشير را ادا مي‌كند، اسم او در عالم بالا «علي» است، او پس از انبيا، نامورترين خلايق است و فرشتگان، او را پهلوان درخشان كامياب مي‌نامند، به هيچ سوي رو نكند جز آنكه كامروا و پيروز گردد به خدا سوگند او در بين يارانش در آسمان، از خورشيد تابنده معروف‌تر است.

پي‌نوشت‌ها: