مهر نگاه

انسان بزرگواري بود، به ظاهر خيلي ساده كه با زندگي كارگري به سر مي‌برد؛ ولي قلبش سرشار از محبّت امام علي(ع) بود. دنيايي عشق به امام علي(ع) داشت. خودم خدمتشان رسيدم. در وقت راه رفتن، يك مقداري بدنش لمسي داشت. سؤال كردم:‌ مثل اينكه يك مقدار ناراحتي داري؟ گفت: الآن خوب شده‌ام. قبلاً فلج بودم و چهار دست و پا راه مي‌رفتم. هر چه معالجه كردم، ‌هيچ اميد بهبودي نبود. مشرّف شدم «مشهد»؛ شفا نيافتم. اهل «كرمانشاه» بود. ايشان گفت: به قلبم خطور كرد كه شفا دهندة من فقط علي(ع) است؛ وليّ من،‌ آقاي من، حجّت خدا. به خانواده‌ام گفتم: به فكر گذرنامه باشيد و مرا بفرستيد «نجف اشرف»! مي‌گفت: مأيوس بوديم. تنهايي هم ميسّر نبود. رفتنم عقب افتاد. قلبم روشن بود كه شفا دهندة من در نجف اشرف است. به هيچ كس نگفتم. يك روز از خانه خارج شدم و به قصد زيارت امام علي(ع) از شهر بيرون آمدم. ماشين‌هايي را كه به «قصر شيرين» مي‌رفتند،‌ سوار شدم. در قصر شيرين دنبال قاچاقچي گشتم. وقتي او را پيدا كردم، ديدم او هم فقط مي‌خواهد مرا بچاپد. راه را ياد گرفتم. سوار درشكه‌اي شدم و گفتم: مي‌خواهم بروم «خسروي». قبرستاني است در آخر شهر، مي‌خواهم بروم سر قبر. صاحب درشكه گفت: بايستم تو را برگردانم؟ گفتم: شايد شب هم ماندم. شما برويد!. به قصد زيارت

علي(ع) با دنيايي شور و شوق، چهار دست و پا به طرف «عراق» حركت كردم. شب تا صبح رفتم. هوا كه روشن شد ـ چون مرز خسروي با مرز «خانقين»، يك تا دو كيلومتر بيشتر فاصله نيست ـ صبح ديدم بعد از اين تپّه‌هايي كه در طي شب رفتم، با پاسگاه عراق فاصله‌اي ندارم. قشنگ آنها را مي‌ديدم. رفتم پشت تخته سنگي كه مرا نبينند. از دست و پايم هم خون مي‌آمد. فاصلة من تا پاسگاه 150 تا 300 متر بيشتر نبود. نه راه پيش داشتم و نه راه پس. نگاهي به سمت اميرالمؤمنين(ع) كرده و عرض كردم: آيا مي‌شود نظري به اين غلامتان بكنيد؟ درمانده‌ام و هيچ راهي ندارم. طولي نكشيد كه ديدم يك اسب سواري آمد. فكر كردم مأمور پاسگاه است. آمد مرا سوار اسب كرد و نشاند پشت سر خودش. مرا به سمت پاسگاه آورد و از جلو در پاسگاه عبور داد و به شهر خانقين رساند. سپس مرا توي ايستگاه قطار نشاند و برایم غذا تهيّه كرد. قبل از حركت قطار، سوارم كرد و آورد جلو در ورودي قطار؛ از آن راهي كه همة مسافران از آن عبور مي‌كنند. ايشان مرا با اسب از آن طرف آورد جلوی در ورودي قطار. پياده شد و مرا با دست خودشان برد و روي صندلي خودم نشاند و بليت و غذا را هم به دستم داد. تا «بغداد» سه، چهار مرتبه آمدند بليت‌ها را چك كردند؛‌ امّا مثل اينکه كسي به من كاري نداشت. در بغداد ماشین گرفتم و مشرّف شدم نجف اشرف. هنگام عصر بود. رفتم مسافرخانه، تا صبح به زيارت آن حضرت مشرّف شوم. چهار دست و پا رفتم توي مسافرخانه. حتّي صاحب مسافرخانه هم ديد. سحر كه از خواب بيدار شدم، ديدم روي پايم ايستاده‌ام؛ بدون اينکه خوابي ببينم يا با معجزه‌اي شفا پيدا كنم. مي‌گفت: از وقتي كه از خواب بيدار شدم، تا حالا همين طور است كه تو مي‌بيني. خيلي تند حركت مي‌كرد. حتّي مي‌دويد. فقط يك مقداري بدنشان در راه رفتن لمسي داشت.

برادران عزيز! ما معتقديم كه دست مبارك امام علي(ع) در اين عالم وجود، خيلي بازتر از اينهاست. قرآن مي‌فرمايد: «بل يدالله مبسوطتان ينفق كيف يشاء» دست خداوند در اين عالم باز است. هر خيري، به هر انساني كه اراده بفرمايد، در هر حدّي كه باشد، انجام مي‌شود. اميرالمؤمنين(ع)، به حق، يدالله است و دست پرفيض و پرخير و مقام ولايتشان در اين عالم، خيلي مبسوط‌تر از اينهاست كه ما تصوّر كنيم!

پی نوشت: