به مناسبت عید سعید مبعث:
ختم پیمبری
ای کرده خاکپای تو با عرش همسری
ختم است بر کمال تو ختم پیمبری
در معرض ظهور نکرد از علوّ قدر
با آفتاب سایة شخصت برابری
باد صبا ببست میان نصرت تو را
دیدی چراغ را که دهد باد یاوری؟
دریای وحی را شده غوّاص، جبرئیل
جوهر کلام حقّ و زبان تو جوهری
تو کرده از تواضع، درویشی اختیار
وز همّت تو یافته دریا توانگری
بر راه تو نهاده فلک صد هزار چشم
تا جز فراز دیدة او گام نسپری
هر هفت کردة چرخ و به راه تو آمده
در آرزوی آنکه در او بو که بنگری
تو بر گذشته فارغ و آزاد از همه
جایی که جبرئیل ندانست رهبری
بی‌واسطه رسیده به صندوق سرّ تو
چندان جواهر کرم بنده‌پروری
برهان معجز تو، کلام الهی است
نه چون کلیم و ذوالنّون از مارو ماهی است
کمال الدّین اسماعیل
ای گفته لطف حق به خودیّ خودت ثنا
ما از کجا و مدح ثنای تو از کجا؟
آزاد مطلقی و شعار تو بندگی
سلطان هر دو کون، سرا پرده‌ات عبا
ناداده از حقارت اسباب کائنات
اندر خور مروّت خود، همّتت عطا
ما خود که‌ایم تا به ثنای تو دم زنیم
در معرض لعمرک، لولاک و الضحّی
لطف خدای جمله کمالات خلق را
یک چیز کرد و داد بدون نام مصطفی
هرچند انبیا همه پیش از تو آمدند
چون پس روان همه به تو کردند اقتدا
تشریف سایة تو زمین گر بیافتی
در چشم آفتاب شدی خاک توتیا
بازار بعثت تو به دست کمال زد
مسمار نسخ بر در دکّان انبیا
شاگرد دست توست از آن ابر دُرفشان
آنجا رود که دست تو او را دهد نشان
آنجا که جای توست تو آنجا رسیده‌ای
هرچ آن کسی ندید، تو آن را بدیده‌ای
کس را ز انبیا نرسد کآرزو کند
کانجا رسد که تو به سعادت رسیده‌ای
بینایی از تو دارد هر دیده‌ور که هست
کز جمله بر سد آمده چون نور دیده‌ای
خود محض رحمتی و خطا باشد آنکه من
گویم برای رحمت خلق آفریده‌ای
ارکانِ ناگزیر سرای شریعتند
یاران چارگانه که شأن برگزیده‌ای
صدّیق را نواله رسانیده‌ای به کام
از هر طعام خوش که به خلوت چشیده‌ای
فاروق را که زهر، گزندش نمی‌کند
تریاقش از عنایت خود آفریده‌ای
بیناتر از علی نبود در جهان دین
کاندر دو چشم او نفس خود دمیده‌ای
ز آن هر دو گوشوارة زیبا که از تو بافت
در گوش عرش، حلقة منّت کشیده‌ای
از رحمت تو دایة اولاد بوالبشر
ما را که هر چه هیچ نیرزیم هم بخر
کمال الدّین اسماعیل
در شادباش میلاد امام علی(ع):
آسمان گل کرده بود
ناگهان یک صبح زیبا، آسمان گل کرده بود
خاک تا هفت آسمان بغض تغزّل کرده بود
سیزده روز آسمان در خاک، مست افتاده بود
چهارده شب، این شراب کهنه غلغل کرده بود
حتم دارم در شب میلادت ای غوغاترین
حضرت حق نیز در کارش تأمّل کرده بود
هر فرشته تا بیایی، ای معمّایی‌ترین
بال‌های خویش را دست توسّل کرده بود
مرحبا نوحی که در طوفان ظلمت بی‌دریغ
ذوالفقارش را به سمت آسمان پل کرده بود
علیرضا غزوه
به انگیزة میلاد با سعادت امام حسین(ع):
خورشید گل کرد
ای عاشقان! خورشید در آیینه گل کرد
نور خدا، در کوچه باغ سینه گل کرد
عالم معطّر شد ز نور عصمتی سبز
نور کمال حضرت آیینه گل کرد
شوریدگان عشق! بوی یار آمد
مهر جمال دلبر دیرینه گل کرد
زد خنده خورشید شهادت بر شب ما
خون خدا، ای عاشقان! دوشینه گل کرد
بوی خوش معصوم پنجم منتشر شد
ماه مدینه، در شب آدینه گل کرد
شکر خدا، شب رفت و مخبر صادق آمد
ای عاشقان! خورشید در آیینه گل کرد
دلیل بقای زمین
سلام، ای که به تو گریه می‌کنم شب‌ها
خلاصة همة حرف‌ها و مطلب‌ها
خدا اجازه به شب داده است با این شرط
که صبح سجده بیارند بر تو کوکب‌ها
چگونه وصف کنم انتظار را آقا؟
توان گفتنشان نیست این مُرکّب‌ها
برای بوسه بر خاک پای اسب شماست
تمام فلسفه بافیِ ما و مکتب‌ها
ز پشت ابر برون آ، بتاب بر دنیا
که کنج لانة خود کِز کنند عقرب‌ها
تویی دلیل بقای زمین سرگردان
که نظم داده به این جمع نامرتب‌ها
که نقطه‌ای شده‌ای ماورای مرگ و حیات
که می‌رسند به هم کفرها و مذهب‌ها
برای دیدن حُسن تو وا شده هر چشم
به اذن توست که وا می‌شود ز هم لب‌ها
به انتظار تو این راه‌ها درست شده
برای آمدنت زین شده‌ست مرکب‌ها
به عشق توست جهان بر مدار می‌گردد
به شوق توست اگر صبح می‌شود شب‌ها
رسیده هُرم نفس‌های تو به این اقلیم
که باز از هیجان شعله‌ور شده تب‌ها
رسیده است به دل‌هایمان شمیم شما
که فارغیم از این اسم‌ها و منصب‌ها...
غزل تمام شد و باز آخرش خالی‌ست
در انتظار تو هستند این مخاطب‌ها