گلستانه

تولّد دوباره

بيا که آمدنت

تولّد دوبارة زمين است

و طلوع گام‌هايت،

مرگ تمام کوچه‌هاي بُن بست.

بيا و در آسمان نگاه زمستاني ما

خورشيدي بيافرين

بگذار

شب‌هاي بي‌چراغ تنهايي‌مان را

در صبح صادق چشم‌هايت گم کنيم.

اي قاصد مهرباني‌ها!

طلسم آينه‌هاي دروغگو را بشکن

تا خوشبختي

ميان دست‌هاي مظلوم گل کند

و فاصله‌ها به زانو در آيند

بيا

تا پرندة‌کوچک انتظارمان

پرواز را بياموزد.

مينا دادگر

تا ظهور آن موعود...

نشسته‌ام به گذرگاه ناگهاني سرخ

در انتظار خطر، زير آسماني سرخ

نشسته‌ام که بچينم عبور توفان را

ز جادّه‌هاي اساطيري زماني سرخ

بر آن سرم که بخوانم نمازي از آتش

اگر که شعله بگويد، شبي اذاني سرخ

تمام هستي من، دفتري غزل ـ آتش

و سهم من ز تمام جهان، زباني سرخ

خدا کند دلِ من، در صف خطر باشي

شبي که واقعه مي‌گيرد امتحاني سرخ

در انتهاي حماسي‌ترين شب تاريخ

ظهور مي‌کند آن مرد آسماني، سرخ

به قاف خوف و خطر، تا ظهور آن موعود

خدا کند دلِ من، منتظر بماني سرخ

رضا اسماعيلي

در آستانة‌ تاريکي

خورشيد رنگ باخت، فرو پاشيد

وقتي که ماه من متولّد شد

لرزيد پاي هر چه ستون بر خاک

تا تکيه‌گاه من متولّد شد

دنيا به ابتداي زمان برگشت...

قابيل مانده بود و پشيماني

با توبه‌اي به آدميان بخشيد

لطف خدا نگين سليماني

زخم گناه بر تن دنيا ماند

تب کرد در غلاف گلو، خنجر

عشقي سياه‌پوش به خاک افتاد

آتش گرفت دامن خاکستر

بر دوش مي‌برند صداقت را

امروز هم ادامة‌ ديروز است

دل‌هاي بُت‌پرست فراوانند

اظهار عشق فاجعه افروز است

مثل زلال چشمه خروشانم

وقتي که از صداي توام لبريز

پس مي‌زنند دست دعايم را

لبخندهاي هرزة آتش ريز

«امّن يجيب» گمشدة‌ موعود

آغاز شب نشانة‌ تاريکي‌ست

«عجّل علي ظهورک» يا مولا!

دنيا در آستانة تاريکي‌ست

سعيده اصلاحي

کي مي‌آيي؟!

با نيامدنت

باران که نباريد،

هيچ...

اَبرَکي هم از آسمان‌مان نگذشت!

کي مي‌آيي؟!

نمي‌دانم!

چشم‌هاي بهار

بي‌نگاه تو مي‌لرزد

نگاه پنجره‌ها

بي‌چشمان تو تاريک است.

سيّد علي ميرباذل (منصور)

تا ظُهرِ ظهور

چون تشنه به آب ناب، دل مي‌بندم

بر خندة‌ ماهتاب، دل مي‌بندم

اي روشني تمام! تا ظهرِ ظهور

چون صبح، به آفتاب دل مي‌بندم

سلمان هراتي

بگذار تا مقابل روي تو بگذرم

اي نام مستعار تو شاخ نبات‌ها

در نامة‌ تو گم شده عين القضات‌ها

مردادهاي داغ کويري نشسته‌اند

در انتظار قند لبانت قنات‌ها

انجيل،‌ صفحه صفحه تو را ذکر مي‌کند

از مژدة‌ تو پُر شده ابواب گات‌ها

اديان مختلف به ظهور تو واقفند

عاشق، پناه بُرده به صبر و صلات‌ها

کي دست مي‌بري به تَبَرـ اي خليل عشق ـ

تا بشکند غرور هُبل‌ها، منات‌ها؟

کي روزنامه، عکس تو را چاپ مي‌کند

از قم، مدينه، سامره، يا در هرات‌ها؟

«بگذار تا مقابل روي تو بگذرم»

حتّي شنيده مي‌شود از گنده لات‌ها

روزي تو را ـ عزيز! ـ در آغوش مي‌کشد

دنيا، ميان هاله‌اي از صلوات‌ها

از برج‌هاي آهني شهر خسته‌ام

سر مي‌زني به غربت کوره دهات‌ها؟

حافظ شدم به حُرمت چشمان مُنتظر

اي نام مُستعار تو شاخ نبات‌ها

محمّدتقي عزيزيان

امتداد خدا در خاک

آيا تو کيستي که هرگاه تو را مي‌خوانم

کلمات به رقص مي‌آيند؟

و آن گاه که از تو مي‌نويسم

قلم مي‌خرامد،

کاغذ مترنّم مي‌شود!

آيا تو کيستي

که وقتي خاطر عاطرت از «دل» مي‌گذرد

ـ اين چکاوک ترسان ـ

شعف زده، سر به شورش برمي‌دارد

قفسِ سينه را مي‌شکافد

پايکوبان و دست افشان،

تا اوج آبي آسمان پر مي‌کشد.

آخر بگو

بگو تو کيستي که

وقتي نامت را مي‌شنوم

جانم به وجد مي‌آيد

و خيالت زمين و زمان را به سماع مي‌آورد؟!

من مي‌دانم آري،

مي‌دانم من:

تو‌ «کلمة کامله‌اي»1

تو «امتداد خدا در خاکي»2

اينک امروز،

هستي در سايه‌سار تو غنوده است

و آنک فردا که تو برمي‌خيزي،

محض تماشاي قامتت

هستي يکپارچه بر خواهد خاست

و شُکرا

که قيامتِ قيامت نزديک است.

علي اکبر رشاد

1. از دعاي پس از زيارت آل ياسين: «کلمتک التّامـة في ارضک»

2. سورة هود (11)، آية ‌86: «بقيّة ‌الله خيرلکم ان کنتم مؤمنين».

چرخ کج رفتار

چه آیین چرخ کج رفتار دارد

که با نیکان سر پیکار دارد

چرا بر هر دلی صد رنج خواهد

چرا با هر گلی صد خار دارد

گهی از کین به پای چوبة دار

مسیح و میثم تمار دارد

گهی آزاد مردان صفا را

اسیر محبس اشرار دارد

به حبس «سندی بن شاهک» مست

مه خوبان شه اخیار دارد

به زندان شاه دین موسی بن جعفر

فغان‌ها در شبان تار دارد

شهنشاهی که در چرخ حقیقت

به از خورشید و مه، رخسار دارد

ملک بر عصمتش تقدیس گوید

فلک بر رفعتش اقرار دارد

مناجات از دل غمدیده با دوست

شبان تار تا اسحار دارد

همان شاهی که از اشراق سبحان

فزون از مهر و مه انوار دارد

هزاران موسی عمران به تعظیم

سر خدمت بران دربار دارد

به زهد از عیسی مریم فراتر

مقامی در دل هشیار دارد

تنش زندانی است اما دل پاک

به خلوت انس با دلدار دارد

چه غم دارد دلی کز عالم عشق

نصیبی از شهود یار1

پی‌نوشت: