انتظار؛ زیر بنایِ ظهور
ابوالقاسم حسینجانی
نظریه‌ی انتظار، نظریه‌یي جهانی‌ست.
نمی‌شود جهانی / انسانی نیندیشید، و یک مُنتظر اثرگذار و فعّال بود.
انتظارِ ایستا و انفعالی، ضدِّ انتظار است.
انتظارِ فعّال و فُرصت‌آفرین، زیر ساخت و زیر بنایِ ریشه‌دارِ روزگارِ ظهور است.
اگر که «انتظار» نباشد، محال است که «ظهور» اتفّاق بیفتد!
«انتظار» همان زمینه سازیِ «ظهور» است؛
«انتظار» ، همان انگیزه و انگیزشی است که اگر نباشد ، هیچ اشتیاقِ نیاز خواهانه‌يی ـ هم ـ برای بروز و دریافتِ «ظهور» نمی‌تواند به ظهور برسد!،
«انتظار»، همان «جهان‌گرایی» است؛
«انتظار»، همان «زمان‌شناسی» است؛
«انتظار»، همان «مدیریتِ زمان» است؛
«انتظار»، همان «زیربنایِ ظهور» است!
***
مُنتظر ماندن، به معنایِ معطّل شدن نیست.
مُنتظر ماندن، و در عین حال، کاری کردن و مانعی را از سرِ راه برداشتن ـ همان «انتظار پویا»یی‌ست، که همه مُنتظرانِ مثبت و راستین، می‌باید دارا شوند و، به آن وضعیّت برسند:
انتظار، دسته و پنجه نرم کردن با نومیدی و دلسردی است.
انتظار، نهراسیدن و درجا نزدن، در رویارویی با پاسخ‌هایِ منفی‌ست.
انتظار، تاب آوردن در برابرِ فشارها و تنگناهاست.
انتظار، قانع نشدن به آسایش خاطرهایی‌ست که ـ گاهی ـ به دست می‌آید.
***
انتظار، تولیدِ پُرسش‌های خوب، به منظور دست‌یابی به پاسخ‌هایِ خوبِ انسانی/ الاهی‌ست.
تا ما به پُرسش‌های خوب و مورد نیاز نرسیم،
هرگز نخواهیم توانست به پاسخ‌ها و راه‌حل‌های خوب و جهانی، دسترسی پیدا کرد.
«انتظار»، یک سازماندهیِ جهانی، برای وارد شدن و قدم برداشتن در جادّه‌ی جهانی «ظهور موعود» است.
تا که «مسأله»ی ما، هنوز بزرگ و جهانی نشده باشد ـ
به راه حلِّ بزرگ و جهانی، هم، نمی‌توانیم دست یافت...
فُرصت‌های رشد را، فهم کردن؛ به بازنگری و بازتعریف و بازنگاریِ مفاهیم و الفبایِ انتظار، بازپرداختن؛ و در جادّه‌ی پُرپیچ و تابِ ظهور، قدمی اگر چه کوچک ـ امّا، قائمانه! ـ برداشتن؛ این، آن انتظار پویا و سازنده‌یی است ـ
که منتظرانِ ما، موظّف‌اند در راهِ تحققِّ آن، کاری بکنند!....