محبوبيّت كثرت مسلمانان و موحّدان

ضدّيت فلسفة اسلام و روح ايمان با كاهش جمعيّت

علّامه آيت الله حسيني طهراني

كاهش جمعيّت، به هر نحو که باشد، از ترس فقر و مشكلات زندگي، ضدّ فلسفة اسلام و روح ايمان است.

«و در آسمان‌هاست روزي شما و چيزهايي كه به شما وعده داده شده است، پس قسم به پروردگار آسمان و زمين، آن حقّ است به مثل همين گفتار و سخني كه بر سر زبانتان داريد!.»1

يعني روزي و جميع مواعيد الهي، همه در آسمان به طور حتم و يقين وجود دارد و مسلّميت آن بدون شبهه و ترديد مي‌باشد، در روزي ابداً نبايد كسي به خود شكّي راه دهد.

«و هر كس از خدا پروا كند [خدا] براي او راه بيرون ‏شدني قرار مي‏دهد و از جايي كه حسابش را نمي‏كند به او روزي مي‏رساند و هر كس بر خدا اعتماد كند او براي وي بس است‏. خدا فرمانش را به انجام ‏رساننده است. به راستي خدا براي هر چيزي اندازه‏اي مقرّر كرده است.» 2

در اين آية مبارك با اختصارش 5 قانون فلسفي الهي گنجانيده شده است:

1. كسي كه تقوا پيشه گيرد، كارش به بن‌بست برخورد نمي‌كند و هميشه مفرّي خواهد داشت؛

2. از طريقي كه اصلاً نمي‌پندارد و به گمانش نمي‌رسد، خدا به او روزي مي‌رساند؛

3. كسي كه خدا را در امور خود وكيل بگيرد، خدا براي وي كافي است و به جای وي مي‌نشيند؛

4. خداوند پيوسته به امر و اراده و خواست خود مي‌رسد و چيزي نمي‌تواند او را برگرداند؛

5. خداوند براي هر چيز، اندازه و مقداري معيّن قرار داده است كه کم و بيش نخواهد شد.

«و چه بسيار جانداراني كه نمي‏توانند متحمّل روزي خود شوند. خداست كه آنها و شما را روزي مي‏دهد و اوست ‏شنواي دانا.» 3

در اين آية شريف به وضوح بر اين موضوع تصريح مي‌شود كه روزي جميع جنبندگان و انسان از توان آنها بيرون است.

«خدا نسبت به بندگانش مهربان است، هر كه را بخواهد روزي مي‏دهد و اوست نيرومند غالب.»4

لطيف به معني نافذ در خصوصيّات و جزئيّات، يعني خداوند به قدري به بندگانش از حيث وجودي و صفتي و فعلي، قريب و نزديك است كه گويا در تمام سراسر وجود نفساني و مثالي و طبيعي بندگانش نفوذ كرده است. روزي دادن از اختيار خداوند بيرون نیست كه نتواند بدهد يا جبري و اضطراري به همه يكسان بدهد؛ بلكه طبق اراده و اختيار خود، هر كس را كه بخواهد روزي مي‌دهد و او قوي است، ضعيف نيست، در روزي‌اش فتور و سستي پايدار نمي‌گردد و داراي مقام عزّت و تمكين و استقلال است، نه ذلّت و انفعال كه مغلوب حوادث و امر غير گردد.

«بگو (ای پیامبر): كيست كه از آسمان و زمين به شما روزي مي‏بخشد يا كيست كه حاكم بر گوش‌ها و ديدگان است و كيست كه زنده را از مرده بيرون مي‏آورد و مرده را از زنده خارج مي‏سازد و كيست كه كارها را تدبير مي‏كند، خواهند گفت‏: خدا، پس بگو آيا پروا نمي‏كنيد. اين است‏ خدا، پروردگار حقيقي شما و بعد از حقيقت جز گمراهي چيست پس چگونه [از حق] بازگردانيده مي‏شويد. اين گونه سخن پروردگارت بر كساني كه نافرماني كردند به حقيقت پيوست [چرا] كه آنان ايمان نمي‏آورند.»5

در نُه جای از قرآن کریم با عبارات مختلف و معنی واحد آمده است که بسط رزق و تنگی آن، هر دو فقط به دست خداوند است.

مانند آیة:

«بگو (ای پیامبر): در حقيقت پروردگار من است كه روزي را براي هر كس از بندگانش كه بخواهد گشاده يا براي او تنگ مي‏گرداند و هر چه را انفاق كرديد عوضش را او مي‏دهد و او بهترين روزي دهندگان است.» 6

اين منطق دين مبين و شرع قويم است كه بر اساس آن امّت را تربيت مي‌نمايد و امّا منطق يهود عكس اين است. ايشان خدا را دست بسته و تنگ چشم مي‌دانند و اعتقاد دارند كه قدرت انفاق و سعة روزي براي وي نيست.

«و يهود گفتند: دست ‏خدا بسته است، دست‌هاي خودشان بسته باد و به [سزاي] آنچه گفتند از رحمت ‏خدا دور شوند، بلكه هر دو دست او گشاده است هر گونه بخواهد، مي‏بخشد و قطعاً آنچه از جانب پروردگارت به سوي تو فرود آمده بر طغيان و كفر بسياري از ايشان خواهد افزود و تا روز قيامت ميانشان دشمني و كينه افكنديم هر بار كه آتشي براي پيكار برافروختند، خدا آن را خاموش ساخت و در زمين براي فساد مي‏كوشند و خدا مفسدان را دوست نمي‏دارد.»7

قاضي بيضاوي در تفسير «يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ» گفته است: «باز كردن دست‌ها مبالغه در نفي بخل است و اثبات غايت جود، چون نهايت آنچه را كه شخص سخاوتمند از مال خود بذل مي‌نمايد، آن است كه با دو دست خودش مي‌دهد و اشاره است به عطاياي دنيا و آخرت و به آنچه خداوند، گاهي به جهت استدراج و نقمت مي‌دهد و گاهي به جهت اكرام و نعمت و در «يُنفِقُ كَيْفَ يَشَاء» تأكيد همين نكته مي‌باشد؛ يعني خداوند در انفاق خودش اختيار دارد، گاهي توسعه مي‌دهد و گاهي تضييق مي‌كند بر حسب مشيّت و بر مقتضاي حكمتش، نه آنكه پيوسته بر فردي يك سره توسعه و بر فردي يك سره تضييق نمايد.

و در «وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِّنْهُم مَّا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَ كُفْرًا» گفته است: يهوديان اهل طغيان و كفران هستند و هر وقت از قرآن چيزي را بشنوند موجب زيادتي طغيان و كفرانشان مي‌گردد، همان طوري كه مريض هر چه از غذاي مردم سالم بخورد، موجب شدّت مرض او مي‌شود.

و در «وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاء إِلَي يَوْمِ الْقِيَامَةِ» گفته است: هميشه به طور مداوم در ميان خودشان عداوت، كينه، حسد، آز و دشمني جريان دارد، به طوري كه ابداً دل‌هايشان با يكديگر موافقت ندارد و گفتارشان با هم نمي‌خواند.

و در عبارت «كُلَّمَا أَوْقَدُواْ نَارًا لِّلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا الله» گفته است: هر وقت ايشان نبرد و كارزاري را عليه رسول اكرم(ص) برپا مي‌كردند و هرگاه كه شعلة شرّي را مي‌افروختند، خداوند آن را به خودشان بازمی‌گرداند، به طوری كه بغض و عداوت در بین آنها پديدار مي‌شد و به این وسیله شرّشان از جهت رسول خدا(ص) به خودشان منعطف مي‌گرديد.

آنان هر وقت ارادة كارزاري عليه كسي داشتند، خودشان مغلوب مي‌شدند؛ زيرا وقتي كه مخالفت حكم «تورات» را نمودند، خداوند بر آنها بخت النصّر را مسلّط گردانيد و باز پس از اين مخالفت كردند، خداوند بر آنها فُطرس

رومی را برانگیخت و پس از آن نیز مخالفت کردند، خداوند مجوس را بر ايشان مسلّط كرد و چون باز هم دست به فساد و افساد گشودند، خداوند مسلمانان را تسلّط داد.8

باري، حقيقتاً اين معجزة قرآن است كه از حقيقت زشتي نفوس و آثار تبعات كردار يهوديان پرده برداشته است. تمام جمعيّت آنها كه امروزه با غصب اراضي مسلمانان، دولت اسرائيل را سرپا نموده‌اند، از چند ميليون تجاوز نمي‌كند و مخالفت دروني بينشان زياد است و اتّحاد و اتّفاق ندارند؛ با آنكه دولت انگلستان،‌ قدیمی‌ترین دشمن اسلام و مسلمانان و آمريكا دست به كار حيله‌گري و مكّاري، به وسيلة تبليغات و گماشتن مزدوران عرب بر سر مسلمانان به جهت جلوگيري از انهدام يهود و صرف مبالغ خطير براي تشكيل دولت به نام آنان فعّاليت مي‌كنند، با این اوصاف ابداً رشد ندارند. مهاجران يهودي را از نقاط دور دست دنيا بدانجا مي‌برند و مهاجران پشيمان مي‌شوند و قصد مراجعت مي‌نمايند. از شوروي كه يك ميليون يهودي را بدانجا سوق دادند. پانصد نفر زن يهودي به واسطة نداشتن خوراك و پوشاك دست به خودفروشي زده‌اند و هر روز در مقابل سفارت شوروي در اسرائيل صف طويلي از مهاجران براي اخذ ويزا و مراجعت به شوروي تشكيل مي‌شود.

امّا آنچه ما در اخبار و روايات داريم: قيام و اقدام يهوديان، چون مخالف حق و مخالف عدالت هستند و به علّت آنكه مردمي ستمگر و تجاوزپيشه مي‌باشند، پا نخواهد گرفت و خيال اسرائيل صغير و سپس اسرائيل كبير را با خود با شمشير امام ما، امام زمان(عج) به گور خواهند برد و اگر نوبت حيات به ما برسد در ركاب آن حضرت؛ وگرنه به طور مسلّم فرزندان ما با آن حضرت پس از سرنگوني اين مردم متجاوز و متعدّي و حرف حق نشنو، به طرف انگلستان سالخورده و پير دِيْر استعمار و شيطنت حركت مي‌كنند و مالتوس گرايان متجاوز به حقّ و حقوق اوّلية بشريّت را به خاك هلاكت در مي‌افكنند و عالم را به نور عدالت، سخاوت، كرامت، تجرّد، نور، سرور، حُبور، فراخي، گشايش، معرفت و توحيد مبدّل مي‌سازند.

اينكه مي‌بينيد: اينك مالتوس‌گرايان داخلي و خارجي، همه و همه دست به هم داده و در تبليغ انهدام بشريّت و نطفة انسانيّت و وجود آدميّت سعيي بليغ دارند و بر زبانشان جز شعارهاي تكراري مسخره‌آميز و سخره‌انگيز چيزي نمي‌باشد، اين مقدّمة ظهور همان نور وجود و طلوع حقيقت ولایت مي‌باشد كه «يملأ الأرض قسطاً و عدلاً بعد ما ملئت ظلماً و جوراً.»

دين مقدّس اسلام نه تنها دين توحيد است، بلكه جميع آيات و روايات، سنن و فلسفة اسلام را بر بنياد اخذ از ذات پروردگار گذارده است و از عالم محض بالا كه نقطة نور و تجرّد و احاطه و بساطت مي‌باشد، جميع امور و افعال و وقايع و حوادث عالم ملك و ملكوت اسفل را مُستند مي‌داند. بنابراين هر فعلي و هر كار و حادثة تكويني از خداوند است و بس. اوست كه افاضه مي‌فرمايد و سپس بر عوالم كثرات، مخروطي شكل پخش مي‌گردد. بنابراين هر ذرّه‌اي كه موجود شود يا معدوم گردد، مستقيماً مربوط و منوط به ارادة اوست: «و هيچ برگي فرو نمي‏افتد مگر [اينكه] آن را مي‏داند و هيچ دانه‏اي در تاريكي‌هاي زمين و هيچ تر و خشكي نيست، مگر اينكه در كتابي روشن [ثبت] است.»9

و اين سرّ همة اديان الهيّه و پيامبران مرسل از حضرت نوح، ابراهيم، موسي، عيسي(ع) و نبيّنا، محمّد(ص) مي‌باشد و همة شرایع الهيّه بر اين روش امّم سالفه را دعوت نموده‌اند، امّا در ميان راه، تشعّب و تفنّن در مسلك‌ها و مرام‌ها موجب آرا و انظار خاصّة شخصيّه‌اي گرديده است كه چه با آن روح توحيد و توسّل و توكّل به خدا را مقرون به شرك و مادّه‌پرستي و توجّه به كثرت و غفلت از وحدت نموده است و ملل و نحلي در اين موارد پديدار گشته است.

مذهب و مرام فعلي يهوديان چنين است. آنها همه چيز را مستند به مادّه و طبيعت و قواي مردة طبيعي مي‌كنند و بنابراين استمداد از عالم غيب و تجرّد و حقيقت الحقائق، اصولاً در اين مكتب‌ها معني ندارد.

يكي از صفات خداوند كه در هفت جاي قرآن كريم آمده، صفت واسع است، و الله واسع عليم؛ و خداوند باز و گسترده و وجودش داراي سعه مي‌باشد و بسيار داناست» به جميع وقايع ممكن و حقايق موجود و حوادث واقع.

«و مشرق و مغرب از آن خداست پس به هر سو رو كنيد، آنجا روي [به] خداست آري خدا گشايشگر داناست.» 10

حقيقتاً اين صفت واسع چقدر عالي و پرمحتوا است. در هر امري از امور از ذات و وجود و از صفت حيات و علم و قدرت خداوند گسترده است، ضيق و تنگي در آن راه ندارد، در اين صورت چگونه شما از فقر و تنگدستي و ضيق معيشت و كثرت اولاد و فرزندان شکوه داريد؟ با آنكه اوست رازق و رزّاق و واسع و عليم؟!

شما مسلمانيد و حيف نيست كه بر سر زبان‌هايتان شعار يهودي‌ها به تبليغ و ترويج يهودي‌ها جاري باشد؟!

ترس از فقر نه تنها مذموم است، بلكه بايد با آن مبارزه نمود و به نكاح دست برد؛ طبق آية قرآن «مثني و ثلث و ربع» زيرا خود وجود زن و نكاح آن موجب خير و بركت و رحمت است. با نكاح بيشتر، رحمت افزون‌تر و با فرزندان بيشتر، سرماية وجودي و بركت بيشتر خواهد شد. بسياري از مسلمانان فقير بوده‌اند، ازدواج موجب غناي ايشان گرديد. اين آيه را ملاحظه كنيد كه چگونه پروردگار به آنان از فضل خود وعدة توسعه مي‌دهد:

«بي‏همسران خود و غلامان و كنيزان درستكارتان را همسر دهيد اگر تنگدستند خداوند آنان را از فضل خويش بي‏نياز خواهد كرد و خدا گشايشگر داناست.»11

«و آنان كه تمكّن بر نكاح ندارند، بايد عفّت را پيشه گيرند تا وقتي كه خداوند از فضل خود ايشان را بي‌نياز گرداند.» 12

آنان كه قدرت بر نكاح ندارند، نبايد دست به شهوت زنند، بلكه لازم است در عفّت و قمع و قلع شهوت بكوشند تا هنگامي در رسد كه اسباب نكاح فراهم گردد و بتوانند نكاح كنند.13

خداوندِ رازق عالم قادر حكيم، كه از عوالم غيب روزي را نازل مي‌فرمايد، براي هر فرد به خصوص روزي جداگانه مي‌رساند، براي يكي، يكي؛ براي هزار، هزار.

بسيار عجيب است اين شرع مبين و آيين توحيدي و معرفتي كه چگونه در عمل و متن كار، ما را به خدا پيوسته و مربوط مي‌سازند.

مردي به حضور پيامبر(ص) شرفياب شد و از تنگ‌دستي و نيازمندي به او شكايت آورد. حضرت به او فرمود: «ازدواج كن! چون ازدواج كرد، روزي‌اش فراخ شد.»

باري اين بود نظريّة اسلام دربارة محبوبيّت كثرت مسلمانان و موحّدان در جهان و ما به حمدالله آنچه راجع به اين امر به نظر مي‌رسيد، در طيّ اين مطالب ذكر نموديم و از مساعي در جمع‌آوري آن دريغ ننموديم، شايد مورد نظر حضرت قائم به حق، وليّ امر، امام زمان(عج) قرار گيرد و با توجّهات كاملة خود دست اين امّت را بگيرد و از ورطه‌های هلاكت نجات بخشد و كيد كائدان و مكر ماكران و خدعة خادعان را به خودشان باز گرداند و دعاي اين مساكين را خواه از جهت نفرين بر دشمنان اسلام و خواه از جهت دعاي خير بر شيعيان و پيروان اسلام، مقرون به اجابت فرمايد و دشمنان را در پي‌آمد زشتي‌ها و سيئّات نفوس خودشان درگيرد و به خاك هلاكت ظاهري در افكند، همان طور كه به هلاكت ابدي و شقاوت نفساني و استكبار محض در افكنده است، به طوري كه امروزه چنان گرفتار و بدبخت و نكبت زده و سرافكنده و بيچاره شده‌اند كه هيچ مفرّي ندارند و به طور دائم و پيوسته نتايج نفسانيّات كريه و زشت دامنگيرشان مي‌شود.

«و كسانى كه كافر شده‏اند پيوسته به [سزاى] آنچه كرده‏اند مصيبت كوبنده‏اى به آنان مى‏رسد يا نزديك خانه‏هايشان فرود مى‏آيد تا وعدة خدا فرا رسد آرى خدا وعدة [خود را] خلاف نمى‏كند.»17

پي‌نوشت‌ها: