زمان، خانة من است
ابوالقاسم حسینجانی
وقتي ندانيم كه ـ دقيقاً ـ به كجا داريم مي‌رويم، باور كنيد كه ـ هيچ وقت ـ به هيچ كجا نمي‌توانيم رسيد.
چه فايده‌يي مي‌تواند داشت ـ
كه اگر در جادّه‌يي غلط ـ و نادرست و، نا موزون ـ با سرعتِ تمام، بدويم؟!
پادويي و شتابزدگي، آدم را، به هيچ كُجا نمي‌رساند.
«بهره‌وريِ انتظار»، از «بهره‌وريِ زمان»، به دور نيست.
بهره‌وريِ انتظار، از جنسِ بهره‌وري زمان‌ست.
بهره‌وري براي انسان، مثلِ آب است برايِ ماهي؛ و به زباني روشن‌تر: بهره‌وريِ انسان، همان چيزي‌ست كه انسان دارد با آن زندگي مي‌كند. بهره‌وري، ارزش‌آفريني‌ست. در هر فرايندي كه ارزش‌افزايي ـ و ارزشِ افزوده ـ بيش‌تر بشود، بهره‌وري در آن فرايند بيش‌تر است.
بهره‌وري ـ
انجامِ كارِ درست، با شيوه‌يي درست، در چشم‌اندازي مُستمرّ و پوياست.
كارِ درست، كدام است؟ از كَُجا مي‌شود فهميد كه كدام كار، درست است؟! ...
پيش از هر چيز، «كارِ درست» را بايد تعريف كنيم؛ و كار درست را، نمي‌توانيم تعريف كرد، مگر اين كه «هدفِ» خويش را ـ به درستي ـ بشناسيم، و از آن سر درآوريم ... آري: كارِ درست را، از روي هدفي كه برگزيده‌ايم، بايد به «تعريف» بنشينيم؛ و آن‌گاه، به كاراييِ بهره‌ورانه و ارزش افزايي برخيزيم.
بنابراين: «چرايي»، آغازِ بهره‌وري‌ست. چرا، اين كار را، داريم مي‌كنيم؟ چرا، اين شيوة كار را، درست مي‌دانيم؟! ...
انتظارِ درست، همان بهره‌وريِ زندگيِ آدمي‌ست.
انتظارِ پويا، تعريفِ درست و بهينة انتظار، به صورتي مستمرّ و پوياست.
٭٭٭
«انتظار»، اتاقِ فكرِ «ظهور» است؛ و ما اكنون، خويشتن را، در «اتاقِ فكر» بايد تصوّر كنيم؛ و نه، در «اتاق انتظار»!...
سيّارة خاكيِ ما، هم ـ چه بخواهي، و چه نخواهي ـ از جنسِ زمان‌ست.
زمان، در زمينِ ما، معنايِ ويژة خودش را دارد.
نمي‌شود زمانة زمين را فهم نكنيم، و به زمينة زمان نينديشيم؛ امّا، به معنايِ انتظار و فرايندِ ظهور، بتوانيم فرا رسيد ...
زمان، خانة من است؛ و من: معمار و معيارِ رگارگِ اين روزگاران و ساليانِ پُر پيچ و تاب و گذران.
مديريّت و مهندسيِ زمان، زير ساختِ معماريِ اين خانه‌ي اهليّت‌هاست؛
و من، تا وقتي كه اين خانه را مُهيّاي «حضور» نكرده باشم،
چه حقّي دارم كه مُنتظر «ظهور» بوده باشم؟!...