محمود تاري
محمود تاري، متخلّص به ياسر هستم. در سال 1339 ش. در «تهران» متولّد شدم. تحصيلات خود را تا مقطع ديپلم (ادبيّات و علوم انساني) ادامه دادم و در حال حاضر نيز در تهران زندگي مي‌كنم. اوّلين سروده‌هاي من به سال‌هاي آغاز پيروزي انقلاب اسلامي برمي‌گردد، يعني سال 57 به اين طرف. انگيزه‌اي كه مرا به سرودنِ شعر علاقه‌مند كرد، مدّاحي اهل بيت عصمت و طهارت(ع) بود. هم‌اكنون نيز يكي از بزرگ‌ترين افتخارات من، توفيق مدّاحي خاندان رسالت است و همچون لسان الغيب، حضرت حافظ شيرازي،كه رحمت خدا بر او باد، بر اين اعتقاد و باورم كه:
حافظ اگر قدم زني در ره خاندان به صدق
بدرقة رهت شود، همّت شحنة نجف
به همين خاطر از فرداي پيروزي انقلاب اسلامي تاكنون، در اين عرصه حضوري فعّال داشته‌ام. از ديگر عواملي كه مرا به شعر و ادبيّات علاقه‌مند كرد، شركت مستمر در جلسات مدّاحي و حضور در انجمن نغمه‌سرايان مذهبي شرق تهران بود. در اينجا، بي‌مناسبت نمي‌بينم كه از زنده‌ياد استاد محمّدعلي مرداني ذكر خيري داشته باشم كه به شهادت آثارش، يكي از شاعران دل‌سوخته و مخلص خاندان رسالت بود. ايشان يكي از مؤسّسان و بنيان‌گذاران انجمن فوق بود و تا آخر عمر پُربركت خويش نيز در اين راه روشن و نوراني طيّ طريق مي‌كرد. خدايش بيامرزد و با صدّيقين و صالحان محشور گرداند.
به خاطر تعلّق خاطري كه به ادب ديني و آييني دارم، موضوع اكثر سروده‌هاي من، مدح و منقبت اهل بيت(ع) است. البتّه كارهايي نيز در حوزة شعر انقلاب و دفاع مقدّس دارم كه اكثر آنها به صورت پراكنده در مطبوعات چاپ شده است. آثاري نيز در وصف شهيدان والامقام انقلاب اسلامي و در دفاع از رهبري و حقّانيت جمهوري اسلامي و در نفي استكبار جهاني و فتنه‌هاي دشمنان دارم، كه از جملة آنها غزلي با مطلع زير است كه براي شهيد بزرگوار عبّاس بابايي سروده‌ام:
بوي ياس كربلا را داشت چشمان ترت
آسمان را غرق گل مي‌كرد عطر پيكرت
داغ سرخ نينوا مي‌ريخت از لب‌هاي تو
هم‌صدا با زخم عاشوراست زخم حنجرت
كربلا و نام عبّاس و حسين بن علي
هر سه روشن كرده‌اند آيينه‌هاي باورت
٭ ٭ ٭
عناوين مجموعه شعرهاي منتشر شدة من به شرح زير مي‌باشد:
1. هم نفس با كربلا؛ 2. صفاي مدينه؛ 3. در آغوش زخم؛ 4. آفتاب و عطش؛ 5. ياس‌هاي تشنه لب.
در رهگذر اين سال‌ها با مطبوعات و نشريات عصر انقلاب نيز همكاري داشته‌ام كه از جملة آنها: اطّلاعات، جمهوري اسلامي، كيهان، رسالت و... مي‌باشد.
اميد آنكه خداوند همة ما را در مسير بندگي حق، خدمت به خاندان رسالت و پاسداري از ميراث گرانقدر حضرت امام(ره) كه انقلاب اسلامي است، ثابت قدم و استوار بدارد. ان‌شاءالله
آيينة نگاه
شده‌ام معتكف كوي تو اي يار بيا
اي طبيب دل من بر سر بيمار بيا
اعتكافي كه از آن بوي تو آيد زيباست
آه، اي عطر خوش لحظة ديدار بيا
مسجد عشق تو را منزل خود كردم من
همه شب مانده‌ام از شوق تو بيدار بيا
روزة وصل گرفتم شب هجران تو را
تا كند خسته دلي پيش تو افطار بيا
اي خريدار متاع دل آشفته‌دلان
زار شد كار دلم، بر سر بازار بيا
به كدامين عمل خويش تو را مي‌خوانم
به تهي‌دستي خود مي‌كنم اقرار بيا
آمد و رفت نفس عمر مرا مي‌كاهد
تا مرا هست به لب طاقت گفتار بيا
قلب‌ها تيره شد از جوشش زنگار گناه
تا زدايي ز دل آينه زنگار بيا
كار ما نيست ز خورشيد وجودت گفتن
نتوان كرد تو را لحظه‌اي انكار بيابي‌تو گلزار وجودم همه پاييزي شد
به خزان گشته‌ترين صحنة گزار بيا
تا به كي چشم به راه نفست بايد ماند
اي به تنهايي من مونس و غمخوار بيا
پرده بردار ز رخ تا نفسي تازه كنم
مُردم از ظلمت خود، ماه شب تار بيا
كربلا اشك تو را خوب به خاطر دارد
كه ز غم ريخته از ديده به رخسار بيا
«ياسر» اين دل كه به شوق تو ز كف خواهد داد
جز تواش نيست كسي دلبر و دلدار بيا
٭ ٭ ٭
طلوع رجعت
به روي گونه حس كردم نسيمي از رجوعت را
نشستم تا ببينم من افق‌هاي طلوعت را
زمين گل مي‌كند با سجده‌هاي عطرانگيزت
و كعبه مي‌برد حسرت تجلّاي خضوعت را
ركوع چشم تو زيباست، مي‌آيم به ديدارت
كجا آغاز خواهي كرد، تكرار ركوعت را
تمام لحظه‌ها مبهم براي رجعتت امّا
به اذن عشق مي‌بينم به زيبايي شروعت را
شعاع نور تو يعني، شيوع لحظة موعود
شكوفاتر بريز اي نور در جانم شيوعت را
ظهورت يك وقوع سبز در آيينة هستي
كجا، كي، كاش مي‌شد حس كنم روزي وقوعت را
به گ لبرگ دل «ياسر» نمادي از طراوت بين
بيا جاري كن از كعبه افق‌هاي طلوعت را
٭ ٭ ٭
... فاصله
حيرت زده بر پاي دلم آبله تا كي؟
اين شور پريشان شده در قافله تا كي؟
خون مي‌چكد از آتش فرياد ز هجرت
بر زخم گلو تاول اين مرحله تا كي؟
افتاده ميان من و تو فاصله، اي دوست
بِين من و چشمان تو اين فاصله تا كي؟
تا آمدنت از افق روشن هستي
تا چند صبوري كنم و حوصله تا كي؟
بگذار به سمت تو بيايم قدمي پيش
بر پاي نگاهم ز غمت سلسله تا كي؟
اي ماه شب چاردهِ عشق برون آي
بي‌روي تو در ظلمت شب نافله تا كي؟
از كشمكش آمدنت آينه پژمرد
افسردگي آينه زين غائله تا كي؟
بگذار بيايد ز زلالش نفسي گير
با اين جگر سوخته «ياسر» گله تا كي؟