شما تنها نيستيد
ابوالقاسم حسینجانی
پيامبر پاك‌انديش و رهايي‌گرِ انسان و جهان ـ محمّد بن عبدالله(ص)ـ بزرگوارانه و، خدانگرانه، مي‌گفت: [هركه، اندكي از «تكبّر» و «خودبرتربيني» در او باشد، محال است كه در بهشت درآيد!]
نمي‌شود خود را جُداي از ديگران پنداشت و، بهشتي شد.
نمي‌شود اهل «كبر» بود، و با خُداي خلق «ارتباط» برقرار كرد!
زهرايِ بزرگ ـ آن مادر و منبعِ همه‌ي بزرگي‌هايِ پيشوايانِ عدالت و آزادگيِ مكتب تشيّع ـ در آن نطقِ ناب و جهاني خويش، در مسجد پيامبر، مي‌گفت: جَعَلَ اللهُ الصَّلاتَ، تَنْزيهاً مِنَ الْكِبْرِ
همه‌ي هدف خدا، از نمازگزاري ـ
اين بوده است؛
كه جان‌هاتان را، از «تكبّر» و «خودشيفتگي»، پاك كند!
٭٭٭
آن كه خويش را تافته‌ي جُدا بافته مي‌پندارد، و دگران را داخلِ آدم نمي‌داند؛ هيچ‌گاه، داخلِ آدم نخواهد شد!
اگر اين‌گونه است، پس چرا افعال و عباداتِ نماز ـ معمولاً‌ـ به صورت «جمع» است؟!
٭ اِيّاكَ نَعْبُدُ، وَ اِيّاكَ نَسْتَعين؛ اِهْدِنَا الصِّراطَ المُسْتَقيم ...
٭ اَلسَّلامُ عَلَينْا، وَ عَلي عِبادِاللهِ الصّالِحين
٭ اَلسَّلامُ عَلَيْكُمْ، وَ رَحْمَتُ اللهِ وَ بَرَكاتُه!
آيا مي‌توان، به «تنهايي»، به بهشت رفت؟
آيا مي‌توان، به «تنهايي»، مُنتظر بود؟!
آيا مي‌توان، به تنهايي، «جهان موعود» را شناخت و درك كرد؟!...
هرگز، اين‌گونه نيست. خودخواهي، بُن‌بستِ زندگي‌ست. خودخواهان، به بهشت نمي‌رسند.
خودكامان، با نگاه و نگرشِ تنگ و زبونانه‌يي كه دارند؛ هميشه‌ي خدا، «كوچك»اند!
نمي‌شود كوچك بود و، كوچك انديشيد؛ امّا از عهده‌ي حلِّ چالش‌ها و مسايلِ «بزرگ»، برآمد.
مأموريتِ مقدّسِ «امامِ زمان»، حكومت و مديريتِ «جامعه‌ي جهاني موعود» است؛ و انسانِ موعود، فقط در جامعه‌ي موعود، معنا و مفهوم مي‌تواند يافت؛ و همان‌گونه كه به تنهايي و خودخواهانه ـ با مَشي و مَنِشي استكباري و خودكامانه ـ نمي‌شود وارد بهشتِ موعود شد، «انسانِ موعود» هم به تنهايي، و بي‌همراهيِ ياران و همراهان، نمي‌تواند به جامعه‌ي موعودِ «جهان» و «زمان» درآيد.
پرداختن به «جامعه‌شناسيِ انتظار»، نيازِ حتميِ ماست.
نمي‌شود «پويا» نبود؛ امّا «اكنون» را سامان داد و، به «آينده» پرداخت! ...