پرویز بیگی حبیب‌آبادی
در شب يلداي سال 1333ش. در شهرستان «اردستان» به دنيا آمدم. چون پدرم نظامي بود دوران كودكي و نوجواني را در شهرستان‌هاي «زوّاره»، «آبادان»، «اصفهان»، «شهركرد» و يكي از روستاهاي «چهارمحال بختياري» به نام «شلمزار»، «اردبيل» و «تهران» گذراندم. در سال 1352ش. پس از اخذ ديپلم رياضي وارد خدمت در نيروي هوايي شدم و در سال 1382ش. با درجة سرهنگي بازنشسته گرديدم. رويكرد من به شعر به سال‌هاي قبل از انقلاب باز مي‌گردد، امّا با پيروزي انقلاب به صورت جدّي‌تر به شعر پرداختم. از آغاز فعّاليت حوزة هنري كه در آن روزها حوزة انديشه و هنر خوانده مي‌شد، به جمع زلال عزيزان و دوستان شاعر پيوستم و در محضر استادان بزرگواري چون: زنده‌ياد مهرداد اوستا، حسين آهي، مشفق كاشاني، محمود شاهرخي، علي معلّم و دوستان شاعري چون زنده‌ياد دكتر سيّد حسن حسيني، زنده‌ياد دكتر قيصر امين پور، زنده‌ياد سلمان هراتي، حسين اسرافيلي، سهيل محمودي، محمّدرضا محمدي نيكو و ... بهره‌هاي فراوان بردم و اوّلين مجموعة شعرم با عنوان «غريبانه» در سال 1369ش. به چاپ رسيد. در طول سال‌هاي دفاع مقدّس به دفعات مكرر همراه با شاعران حوزة هنري به شعرخواني در جبهه‌ها پرداختم و دبيري كنگره‌هاي متعدّدي را عهده‌دار شدم. صادقانه عرض كنم كه از بدو افتخار آشنايي با استاد مشفق كاشاني، آن عزيز ارجمند را از پيش‌كسوتاني يافتم كه همواره، لطف و عنايت خاصّي به شاعران نو پا و جوان داشت و دلسوزي‌هاي استاد در اين مقوله قابل ارجمندي فراوان است. در حال حاضر ضمن سرودن عاشقانه‌هايم، به تلخيص و تحقيق و بازنويسي تذكره‌هاي شعر فارسي پرداخته‌ام. آثار چاپ شده عبارت است از :
1. غريبانه ـ مجموعه شعر؛
2. «گزيدة ادبيّات معاصر» ـ مجموعه شعر؛
3. «آيينه در غبار» ـ تأمّلي در تذكره‌هاي شعر پارسي؛
4. «فصل سوم» ـ مجموعه شعر؛
5. «آن هميشه سبز» ـ مثنوي دفاع مقدّس؛
6. «تأمّلي در تذكرة نصرآبادي»؛
7. «حماسه‌هاي هميشه» ـ زندگي‌نامة شاعران و شعر و نقد و نظر پيرامون شعر دفاع مقدّس (دورة سه جلدي)؛
8. «زندگي‌نامة استاد مشفق كاشاني» (سرگذشت يادها)؛
9. «تأمّلي در تذكرة روز روشن» ـ تحفة
سامي ـ حديقةالشعرا؛
10. «فرهنگ شهيد»؛
11. «همگام با حماسه».
غزل انتظار
سبو سبو مِيْ، فداي چشمت
پياله از پي، فداي چشمت
همه بخارا، همه سمرقند
تمامي ري، فداي چشمت
قصيده لطفي، اگر ندارد
غزل، پياپي، فداي چشمت
هزار دفتر، هزار ديوان
دو مثنوي ني، فداي چشمت
دو تيسفون و دو تخت جمشيد
امارت كِي، فداي چشمت
رمه رمه دشت، شبان شبان عشق
نواي هي هي، فداي چشمت
به پاي بسته، همه جهان را
اگر كنم طي، فداي چشمت
شكسته بالم، مپرس از من
چقدر، تا كي؟، فداي چشمت
اگر منِ من، جسارتي كرد
ببخش بر وي، فداي چشمت
***
چو باز آيي...
هواي ديگري دارم، بريزان در رگانم مِيْ
بده از سُكر جان بخشت، مرا پيمانه پي در پي
چو باز آيي، تمام شهرها آيند در راهت
سمرقند و بخارا، بلخ و توس و اصفهان و ري
نمي‌دانم كجايي، هر كجايي، هر كجا باشم
كنم راه تو را با پاي سر، منزل به منزل طي
همه شب آسمان است و من و صد كهكشان اندوه
دل و تنهايي و صدها حكايت در حكايت ني
شبان لحظه‌هاي بي‌قراري مي‌شوم هر شب
كنار آتش جان، در فراقت مي‌زنم هي هي
نيستان در نيستان ناله دارم از فراق تو
بگو آن ناله‌ها را سر دهم در بي‌كران تا كي؟
***
آدينة موعود
فردا زمين پُر مي‌شود
از بوي باران
گُل مي‌كند انديشة چشم انتظاران
فردا
زمين فرش قدوم يار مي‌گردد
از هر طرف
آيينه مي‌بارد
فردا
زمين آدينة ديدار مي‌گردد
از هر طرف آب و گُل و آيينه جاري
فردا
به پايان مي‌رسد چشم انتظاري
بي‌قراري.
***
تاريكي‌هايم را ببخش
1٭
مي‌ترسم
چشم‌هايم
تمام شوند و
نيايي.
2٭
شعرهايم براي تو
تاريكي‌هايم را ببخش.
***
٭ تقديم به حماسه‌آفرينان «هشت فصل عشق»
آن روزها
آن روزها رفتند
ياران من آن روزها عاشق‌ترين بودند
مردان ميدان‌هاي مين بودند
ياران من آن روزها
پرواز مي‌كردند
اعجاز مي‌كردند
درهاي سبز آسمان را باز مي‌كردند.