حتّي اگر نباشي...
مي‌خواهمت، چنان كه شبه خسته، خواب را
مي‌جويمت، چنان كه لب تشنه، آب را
محو توام، چنان كه ستاره به چشم صبح
يا شبنم سپيده‌دمان، آفتاب را
بي‌تابم آنچنان كه درختان براي باد
يا كودكان خفته به گهواره، تاب را
بايسته‌اي چنان كه تپيدن براي دل
يا آنچنان كه بال پريدن عقاب را
حتّي اگر نباشي، مي‌آفرينمت
چونان كه التهاب بيابان، سراب را
اي خواهشي كه خواستني‌تر ز پاسخي
با چون تو پرسشي، چه نيازي جواب را؟!
معجزة رَبَّناي تو
آقا اجازه! من بنويسم براي تو
دارايي‌ام تويي، دل و جانم فداي تو
مي‌خوانمت به حُرمت آواي قُدسي‌ات
جان مي‌دهد به ما نفس آشناي تو
وقتي طلوع مي‌كني از پشت ابرها
گل مي‌كند زمين و زمان، زير پاي تو
در آسمان دهكده اعجاز مي‌شود
با شعله‌اي كه مي‌دمد از چشم‌هاي تو
برگرد آخرين سفري را كه رفته‌اي
تب كرده‌اند هر دو جهان در هواي تو
برگرد تا گره بخورد لحظه‌اي به هم
فرياد گريه‌هاي من و هاي‌هاي تو
آقا بيا كه هر كسي از راه مي‌رسد
سر مي‌دهد طنين «انا الحق» به جاي تو!
تنها خودت شفاعت‌مان كُن كه اين طلسم
وا مي‌شود به مُعجزة رَبّناي تو
سيّد مهدي نژاد هاشمي
كُدام ظُهر مبارك ظهور خواهي كرد؟
تمام شب به ظهور تو فكر مي‌كردم
تو كيستي؟
كجاست آخر تو؟
كدام گوشة اين شب
به صبح قامت سبز تو راه مي‌يابد؟
كدام لحظة سنگين
صداي سُم سمند سپيد يال تو را
سكوت سرد صحاري به خاك مي‌غلتد؟
٭٭٭
كجاست آن شب سربسته‌اي كه مي‌گويند
تو باز مي‌آيي
و اتّفاق عجيبي كه در مناي مناجات منتظر مانده است كنار كعبة نامت به سجده مي‌اُفتد.
٭٭٭
كدام شام سپيد
كدام صبح سياه
كدام ظهر مبارك ظهور خواهي كرد؟
كدام عصر طلايي
عصاره‌هاي رهايي را
در استخوان اسيرانِ شهر خواهي ريخت؟
٭٭٭
كدام مردم خوشبخت
درفش سادگي‌ات را به دوش مي‌گيرند؟
و باز مي‌خوانند:
كه: «اي اهالي يلدا! چراغ آورديم.»
٭٭٭
هلا...
هلا اهالي فردا!
اگر به ساحل درياي انتظار رسيديد
و در نهايت غربت
كنار زورق پوسيده‌اي كه يك شب سرد
به سختِ اسكله‌اي خورده است
اگر به اسكلتي برخورديد...
مرا به ياد آريد!
حسن دلبري
غزل ظهور
از نو، تمام پنجره‌ها را مرور كن
برگرد و از مسير نگاهم عبور كن
بر استواي اطلس چشمت گذار نيست
اين توبه‌توي قطب دلم را مرور كن
روزي در اين مسير به بن‌بست مي‌رسيم
بال و پري براي دلم جفت و جور كن
با چلچراغ باور چشمان روشنت
تاريك لحظه‌هاي مرا غرق نور كن
گفتي به من كه حاجت هيچ استخاره نيست
از كوره راه مبهم ايمان عبور كن
رفتم ولي، ميانة راه است و شك و مرگ
دست دلم به دامنت آقا! ظهور كن
علي رضواني راد