در سال 1317ش. در شهر «هروآباد خلخال» به دنيا آمدم. در دوران كودكي بنا به دلايل خاص و شرايط خانوادگي، نتوانستم با ورود به دبستان، ثبت‌نام و آغاز تحصيل كنم و همين باعث شد كه ضمن اشتغال به كار در روز، كلاس‌هاي شبانه را با موفّقيت به پايان برسانم. احساس كردم كه با همين اندوخته، وضعيّت مناسبي دارم. بنابراين با مراجعه به «دبستان ناصري» خلخال در امتحان كلاس چهارم ابتدايي قبول شدم و تا كلاس هشتم نظام قديم به تحصيلات خود ادامه دادم و شرايط موجود، اجازه نداد كه بيشتر از اين در فكر ادامة تحصيل باشم.
در مدارس قديم، چنان‌كه معمول بود به ادبيّات، تاريخ و متون ادبي پيشينيان به خصوص كتاب‌هايي چون «كليله و دمنه» و «گلستان» سعدي و از اين قبيل ـ حتّي در سطح مدارس ابتدايي ـ بيشتر توجّه مي‌شد و استعداد من در اين موارد، بيشتر از ساير رشته‌ها بو د و در رشتة رياضي و هندسه بي‌استعدادترين كسي بودم كه از يك سو علاقمندي معلّم ادبيّات، هوشنگ بهبودي و از ديگر سو نارضايتي يوسف كرباسي را به دنبال داشتم كه ياد و نام هر دو را گرامي مي‌دارم.
در امتحانات نهايي ششم ابتدايي كه خود در آن زمان هيبت كنكور امروزين را داشت، لازم بود كه در چهار رشتة: 1. املا؛ 2. انشا؛ 3. رياضي و 4. هندسه، بتواني حدّاقل 40 امتياز به دست آوري وگرنه مُهر مردودي، امتيازي بود كه به كارنامه مي‌خورد و ناچار بودي كه يكسال ديگر درجا بزني، بالأخره آن موعد وحشتناك هم فرا رسيد و با خود گفتم از بابت درس رياضي و هندسه كه صد البّته هيچ گونه اميدي نيست، در مورد انشاء و املا هم گرچه اندك اميدي هست ولي مگر مي‌توان اميد داشت كه در اين دو رشته و آن هم با آن سخت‌گيري‌ها چهل نمرة حدّاقل را كه كمتر سابقه دارد، به دست آورد؟
نهايت اينكه اوراق امتحاني تقسيم و چشم‌هاي ناظران به شاگردان دوخته شد كه مبادا دست از پا خطا كنند، اوراق امتحان رياضي و هندسه را به دست گرفتم و در اين دوراهي هندسه و رياضي هرچه بيشتر تلاش كردم، خود را درمانده‌تر يافتم و متعاقباً هرچه را كه مي‌دانستم در ورقه‌ها نوشتم و تحويل دادم در حالي‌كه مي‌دانستم چه دسته‌گلي به آب داده‌ام!!
امتحان املا از كليله و دمنه بود كه خوب نوشتم و امتحان انشا، «پاييز را تعريف كنيد» بود كه با دقّت آن را با عرض تسليّت به طبيعت شروع كردم و با گريه و زاري به پايان بردم!! چند روز بعد كه براي اخذ نتيجه مراجعه كردم، معلوم شد كه در انشاء و املا هر دو نمرة 20 و در رياضي نمرة 3 و در هندسه نمرة 4 گرفته‌ام و توانسته‌ام هفت نمره هم از حدّنصاب لازم، بالاتر بياورم و ركوردشكني كنم!!!
به درستي نمي‌دانم كه رويكردم به شعر به چه بهانه و از كجا آغاز شد، ولي خيالتان راحت باشد كه عشق خياباني و بياباني و از اين قبيل چيزها نبوده و نيست، كه اگر چنين بود، مجنون، بزرگ‌ترين شاعر جهان مي‌شد.
... در رهگذر اين سال‌ها با مطبوعات همكاري داشتم و اوّلين شعرهايم حدود سال 1337ش. در مجلة «اميد ايران» و بعدها در ساير نشريات منتشر شد كه بعضاً با نام «گمنام» بود. حدود سال‌هاي 1341ش. ـ 1342ش. زماني كه زنده ياد، استاد مهرداد اوستا در «بيمارستان سرخه‌حصار» بستري بود از طريق مكاتبه با ايشان آشنا شدم و از بزرگواري و محبّت ايشان بهره‌ها بردم. در يكي از نامه‌ها با نواختن نگارنده، نوشته بودند:
به طبع تو خواندم بسي آفرين
اگرچه ز اندوهم آرام نيست
تو خواهي شدن شاعري نامدار
برازنده‌ات نام گمنام نيست
همراه غزل معروف:
جز آنكه خاطر من بي‌شمار غم دارد
به بوي زلف تو، ز آشفتگي چه كم دارد
از اين سپس من و سوداي آن سر گيسو
كه گفته‌اند ره دل هزار خم دارد
و در حدود همان سال‌ها با عزيزاني همچون محمّدعلي بهمني و محمّدعلي مجاهدي از راه دور مكاتبه و دوستي داشته‌ام.
كتاب‌هاي: «دهستاني»، «رقص شمشير»، «پرواز و شهادت»، «پرواز از شلمچه»، «سردار سپيداران»، «خورشيد معاصر جهان»، «غزل باغ‌هاي ارغوان»، «صداهاي شهيدستان»، «اهتزاز پيشاني»، «آينه در كربلاست»، «ادبيّات معاصر شمارة 36»، «خاك، خون، حماسه»، «همصدا با سنگ‌هاي بي‌سكوت» و «هفتاد و دو خورشيد» از جمله آثار مكتوب نگارنده هستند.
ادامه در صفحة 53