ابوالقاسم حسینجانی
حقيقتِ انتظار، نظر داشتن و صاحب‌نظر بودن‌ست.
نمي‌شود «صاحب‌نظر» نبود و، «صاحب زمان» را درك كرد:
جهان، كهنگي را بَر نمي‌تابد. تاختن و تازيدن و تازه شدن، برنامة همارة هستي‌ست.
آينده، تازه شدن و روي به تازگي‌ها آوردن‌ست.
تازگي و پيشتازي، شرطِ اوّلْ قدم و اجتناب‌ناپذير، براي ماندن و ماندگاري‌ست؛
نمي‌شود تازه نشد و، ماندگار شُد!
٭٭٭
روزگار ظهور، تازه‌ترين روزهايي‌ست كه جهان و انسان، به خويشتن مي‌توانند ديد.
اصلاً، همة بود و نبود «انسانِ موعود»، عينِ تازگي‌ست. تازه، عين بهاران؛ و تَرانگيز، عينِ طراوتِ روزگاران:
السّلامُ عَلي: رَبيعِ الاَنامِ، وَ نَضْرَتِ الاَيّامِ!
[سلام بر «بهارِ آفريدگان» و «سرسبزيِ روزگاران»]
به پيش تاختن و، پيشروي كردن و، تازيدن و، تازه شدن ـ
تنها راه، براي اثر گذاشتن و باقي ماندن‌ست.
«مديريت موعود»، پيشروترين و پيشتازترين مديريتي‌ست كه «انسان» و «جهان» و «زمان»، به خويشتن خواهند ديد؛
و نمي‌شود سر از «تازگي» و «تازِش» درنياورد، امّا از «مديريّتِ موعود» و «روزگار ظهور» سردرآورد.
آن كس كه امامِ زمان و زمانة خويش را ـ به راستي ـ بجا نياورده باشد، محال است كه بتواند ـ آگاهانه و هوشمندانه ـ معنا و مفهوم «بودن و نبودن» و «حيات و ممات» را، به روشني، درك كرد.
انتظار، تنها يك اعتقاد ساده و معمولي و كلاسيك نيست. بل‌كه: يك چشم‌انداز، يك چالشِ جهاني، يك اعتراض، و يك نقد و انتقاد و واكاوي هم هست.
انتظار، به چالش كشيدنِ همة مديريت‌هاي موجود ـ كه لنگان لنگان و وامانده، هر يك به سويي مي‌روندـ در همة زمينه‌هايِ پيشارُويِ جهاني‌ست. انتظار، جهاني شدن و جهاني كردن و جهاني‌سازي و «جهاني‌ديگر»سازي را ـ هم ـ در خويشتن دارد.
برنامه‌ريزي، باز تعريفِ زندگي‌ست. آدم وقتي از داشته‌هاي خويش ـ به خوبي ـ نمي‌تواند بهره برگيرد، مثل آن‌ست كه اصلاً آنها را ندارد!... انتظار، پُر كردنِ فاصله و شكافِ دامنه‌دار از «وضعِ موجود» تا «وضعِ موعود» است؛ كه پيشروي و، پيشتازي و، تازِش ـ شرط‌هاي حتمي، برايِ پشت سر نهادن اين فاصله‌ها و شكاف‌هاي دراز دامن است...
يا علي!