يا علي(ع)
اي زلال موج، اي تطهير آب
اي شكوه اوج، اي تكبير ناب
اي «خدا»ي معرفت، نور حيات
معني تطهير، فخر كائنات
اي مناي عشق را شور تمام
زمزم جوشنده در بيت‌الحرام
اي سخاوت، اي كرم، اي روح پاك
اي جلال آسمان، در جان خاك
سايه‌بان جنگل و دريا و كوه
اي شرف، اي آبرو، اي باشكوه
اي مُراد آسمان، قطب زمين
قبلة عرفان، تجلّاي يقين
هم‌سفر با شام «اسرا»ي رسول
هم‌نفس با عصمت طاها، بتول
اي سجود خالص، اي شور نياز
اي ركوع عشق، مفهوم نماز
اي به توفان حوادث، نوح ما
اي نياز صبح و شام روح ما
اي شكوه روشني در كهكشان
آشناي كوچه‌هاي آسمان
اي جلال كامل، اي اوج كمال
اي خدا را نور مرآت الجمال
اي ولي الله اعظم، يا علي!
اي صفا و سعي و زمزم، يا علي!
صاحب شمشير و غيرت، حيدرا
راز بند باغ حيرت، حيدرا
اي زلال بكر عرفان، بوالحسن!
معني آيات قرآن، بوالحسن!
مي‌شود با دست‌هايت آشكار
معني «لا سيف الّا ذوالفقار»
جز تو و نور تو در افلاك نيست
فهم ما در خورد اين ادراك نيست
حسين اسرافيلي
واسطة فيض
آنجا كه علي واسطة فيض خداست
بر غيرعلي هر كه كند تكيه، خطاست
با مدّعيان كور باطن گوييد:
آنجا كه خدا هست و علي نيست، كجاست؟!
محمّدعلي مرداني
عدالت از تو به معنا رسيده...
در آستان تو، مولاي عشق ورزيدن!
خوش است مستي دور ضريح چرخيدن
تو قاف كوه مدارايي، اي امير اُميد!
تو راست هيبت جز از خدا نترسيدن
تو سرّ سينة سنگين كعبه‌اي مولا!
حكايت زن و توفان درد و لرزيدن
براي آنكه سفير مروّت و مهر است
عجيب نيست در آغوش وحي روييدن
همين كه دست به دامانِ تو رساند بغض
بهانه مي‌كند اين چشمه بهر جوشيدن
صداي پاي تو در كوچه‌هاي خلوت شب
حلول جاري آب است و فصل خشكيدن
يتيم كوچة تقدير مي‌شود اين دل
براي لحظة در را شبانه كوبيدن
عدالت از تو به معنا رسيده، اي گل نور!
خوش است نام تو را، لحظه لحظه بوييدن
براي اقيانوس كرانة ناپيداي عدالت، امام علي(ع)
به تو كه مي‌رسم...
به تو كه مي‌رسم
نمي‌دانم به آغاز مي‌انديشم
يا به پايان؟
به تو كه مي‌رسم
طولاني‌ترين توفان جهان
پشت نگاهم پنهان مي‌شود
و نجيبانه‌ترين نسيم
از برابر چشمانم مي‌گذرد
به تو كه مي‌رسم
تمام آسمان
ساية كوچكي است
بر دستان دريا
و زمين
شن‌دانه‌اي گمنام
نمي‌دانم...
از كعبه به تو مي‌نگرم
يا از كوفه
كه نگاهم
از دو سمت باراني‌ست!
نمي‌دانم...
با بوي نان
نامت را بسُرايم
يا با شرافت شمشير؟!
به تو كه مي‌رسم
رؤياهايم سبز
خاطره‌هايم سرخ
آرزوهايم آبي مي‌شود
و شِكوه مي‌كنم،
از گندم تا فرشته
از كلمه تا شعر
از محراب تا ملكوت
به تو كه مي‌رسم
جنازة دنيا را مي‌بينم
كه بر دستانت
تشييع مي‌شود
و با لبخندي به تو ختم مي‌شوم.
سيّد علي ميرباذل
گلبانگ رستگاري
تويي كه پل زده‌اي بر تمام ابروها
تويي كه حل شده‌اي در مشام گيسوها
تويي كه چهرة مهتابي‌ات دهان به دهان
شنيده مي‌شود از هم‌سُرايي جوها
سلام بر تو كه رودي و اعتبار «غدير»
سلام بر تو كه شعري و شهد كندوها
سلام بر تو كه عدلي و از كرامت توست
اگر چنين صفتي رفته بر ترازوها
سلام بر تو و دستت، نواي مسكينان
سلام بر تو و نامت، طلسم بازوها
كه ذوالفقارت مانده به ياد ابروها
كه عطر خاطره‌ات نافه بسته در موها
كه نام حيدري و احتشام خيبري‌ات
به گوش مي‌رسد از برج‌ها و باروها
چنان ربوده صبا عطر گيسوانت را
كه از مُغازله‌ات عاجزند شب‌بوها
بتاب پنجرة رو به آفتاب! بتاب
به ما كه شب زدگانيم، ما سيه‌روها
جماعتي شده از تو به نام تو قانع
جماعتي به بغل‌ها گرفته زانوها
به ما بتاب كه گلبانگ رستگاري تو
هنوز مي‌رسد از كوفه با پرستوها
كه قرن‌هاست به اميدِ سر سلامتي‌ات
شكسته مي‌گذرد، روزگار پهلوها...
محمّدجواد شاه مرادي (آسمان)