دوستی مؤمنان

آیت الله احمد میانجی

امام سجّاد(ع) می‌فرمایند:

«خداوندا! برای ما در سینه‌های مؤمنان محبّت قرار ده و زندگی [دنیا] را بر ما ناگوار نگردان.»1

در این دعا آمده است كه: خدایا، دوستی و محبّت ما را در دل مؤمنان قرار بده.

انسان گاهی اشخاصی را می‌بیند كه از آنها خوشش می‌آید و دلش

می‌خواهد كه با آنهارفیق شود و برعكس اشخاصی هستند كه انسان وقتی آنها را می‌بیند، بدش می‌آید. در مورد حضرت علی(ع) هم همین طور بود. افرادی كه با حضرت مخالفت می‌كردند، كسانی بودند كه انسان از آنها بدش می‌آمد. از حضرت رسول اكرم(ص) منقول است كه دربارة حضرت علی(ع) می‌فرمود:

«یا علی! تنها مؤمنان تو را دوست دارند و تنها منافقان از تو دوری می‌جویند.»2

این طور كه حضرت امام سجّاد(ع) می‌فرماید: برای ما در دل مؤمنان قرار بده، این معنا را می‌دهد كه ما هم جزء مؤمنان باشیم.

درروایت آمده است كه مؤمن را با دوست‌هایش بشناس، ببین این فرد با چه كسانی ارتباط دارد، چون قدر و منزلت هر فردی به اندازة جلیس و همنشین خودش است.

شخصی از امام صادق(ع) پرسید: من نزد شما چه اندازه قدر و منزلت دارم، در قلب شما چقدر جا دارم؟ امام فرمود: «آن مقدار كه من در قلب شما جا دارم!»

ما همین حرف را در مورد امام عصر(عج) می‌توانیم، بیان كنیم كه امام زمان(عج)چقدر ما را می‌خواهد، چقدر از ما راضی است؟ ما باید دل خودمان را شاهد بگیریم كه آیا ما دربارة امام زمان(عج) بی‌قرار هستیم؟ به ملاقاتش عشق می‌ورزیم؟ در مسیر آن حضرت هستیم یا خیر؟

دلیل اینكه در روایت آمده: «نگریستن به چهرة عالم از روی محبّت به او، عبادت است.»3 این است كه وقتی انسان عالم را می‌بیند، تقوا را می‌بیند، آخرت یادش می‌آید، خدا یادش می‌آید، در این وقت با آنها سنخیّت پیدا می‌كند و پاك و تطهیر می‌شود.

ما اگر به حضرات معصومان(ع) اظهار ارادت می‌كنیم، مثلاً در مجالس عزا و سرورشان شركت می‌كنیم، یا زیارت امین الله می‌خوانیم یا زیارت جامعه یا زیارت عاشورا می‌خوانیم، قهراً با آنها یك رابطة روحی پیدا می‌كنیم و اگر توجّهی از آن طرف بشود، انسان تطهیر و پاك می‌شود.

نسبت به اولیای الهی و عالمان ربّانی هم همین طور است؛ اگر ما در دل آنها جاداشته باشیم، قطعاً یك گونه تطهیری برای ماست. پس از خدا بخواهیم كه ما در دل مؤمنان و اولیای الهی اُودّی (محبّتی) داشته باشیم. حالا شما مؤمنان را رفقای خودتان حساب كنید و بروید بالاتر تا جایی كه در دل امام زمان(عج) خطور كنید. ولو اگر یك لحظه هم از خاطر مباركش بگذریم، تطهیر می‌شویم؛ كه لازمة این توفیقات این است كه ما ملحق شویم به آنها و یك رابطة روحی با آنها پیدا كنیم.

در ادامة دعای امام سجّاد(ع) آمده است كه:

«خدایا حساب و زندگی را برای ما مایة سختی و حسرت قرار نده!» خدایا ما را در سنّت رسول خدا(ص)‌ زندگی بده؛ یعنی به همان روش و طریقة رسول الله(ص) و پاكش زنده باشیم و از منهاج رسول خدا(ص) كنار نرویم و بدانیم كه رسیدن به رسول خدا(ص) تنها به لفظ و سخن نیست، بلكه اعمال می‌خواهد، تقوا می‌خواهد، ترس از خدا می‌خواهد، تهجّد می‌خواهد، برای خدا به زحمت افتادن می‌خواهد والّا اگر انسان بخورد و بخوابد و هیچ خودش را به زحمت نیندازد و آن وقت منتظر باشد كه به مجرّد مرگ، هیچ ناراحتی به سراغ او نیاید، این گونه نمی‌شود.

همین طوری كه امام سجّاد(ع) دعا می‌كند، ما نیز باید برای خودمان دعا كنیم و با اصرار از خدا بخواهیم كه معرفت خودش را به ما عنایت فرماید و مراد از این معرفت، خداشناسی از راه برهان نظم و ... نیست؛ بلكه این توحید را خدا باید به انسان بدهد، این معرفت به اولیای الهی را خدا باید بدهد. منشأ تمام بركات، اهل بیت(ع) هستند. ما باید از خدا محبّت معصومان(ع) و اولیای الهی را بخواهیم، كه درآن صورت دنیا درست می‌شود. كسی خدمت امام صادق(ع) رسید و تا نشست امام فرمود: «آمدی تا از دنیایت شكایت كنی» عرض كرد: بله! فرمود: «از كدام نعمت خدا می‌خواهی شكایت كنی؟ آیا حاضری خدا محبّت ما را بگیرد و مال دنیا رابه شما بدهد؟!» امیدواریم كه آنها خودشان به ما توجّه كنند تا تربیت شویم. هر طوری كه آنها خودشان صلاح می‌دانند با ما رفتار كنند تا تربیت شویم.

از خدا بخواهیم كه حیات طیّبه و ممات طیّبه به ما عنایت فرماید. ان‌شاءالله

پی‌نوشت‌ها: