در سال 1333ش. در «همدان» متولّد شدم. تحصيلاتم را در همان شهر به پايان بردم و در سال 1358ش. به عنوان دبير زبان و ادبيّات فارسي به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمدم و سال‌ها در مدارس شهري و روستايي درس دادم. در سال 1366ش. هم براي تدريس در مدارس ايراني خارج از كشور، ابتدا به «پاكستان» و سپس به «تركيه» رفتم. پس از بازگشت به ايران، در سال 1369ش. كه براي ادامة تحصيل به تهران آمدم، به دليل داشتن تجربة تدريس در دوره‌هاي مختلف آموزشي (از دبستان تا تربيت معلّم) و نيز سابقة فعّاليت‌هاي فرهنگي و مطبوعاتي به دفتر انتشارات كمك آموزشي دعوت شدم. در اين سال‌ها به ترتيب: سردبيري مجلّة «رشد معلّم»، مدير مسئول مجلات رشد، سردبيري ماهنامة «رشد نوجوان»، معاون برنامه‌ريزي كتاب‌هاي آموزشي، سردبيري فصلنامة «جوانه» و سردبيري فصلنامة «رشد آموزش هنر» را بر عهده داشتم و طيّ بيست سال، صدها شماره از اين مجلات را سردبيري و مديريت كردم.
همكاري با ساير مطبوعات را هم كه از سال‌هاي دبيرستان آغاز كرده بودم، ادامه دادم و آثارم كه شامل شعر، داستان، خاطره، گزارش، مقاله و مصاحبه است، در بيش از هشتاد مجله و روزنامه منتشر شده است و مي‌شود.
تأسيس انجمن ادبي «ميلاد» (به عنوان نخستين تشكّل استاني ادبي كشور در حوزة ادبيّات) و انتشار اوّلين مجموعه‌هاي ادبي و فرهنگي بعد از انقلاب در استان‌ها، برگزاري و اجراي بيش از پنجاه شعر، جُنگ فرهنگي ـ هنري، كنگره و سمينار، ويرايش و چاپ بيش از هفتاد عنوان مجله و كتاب، اجراي يكصد برنامة تلويزيوني، عضويّت در شوراي برنامه‌ريزي و تحريرية چند مجله و سه چهار ناشر صاحب نام و نيز مسئوليّت صفحات فرهنگي ـ هنري يا شعر و ادبيّات روزنامه‌ها و مجلات گوناگون، داوري جشنواره‌هاي كشوري در حوزة كتاب و مطبوعات و ... از ديگر فعّاليت‌هاي من در سال‌هاي اخير است.
همچنين در اين سال‌ها به عنوان عضو شوراي شعر كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان، مسئول شوراي نشريه نگاري بسيج، عضو شوراي طرح و برنامة «خانة روزنامه‌نگاران جوان»، عضو هيئت مديرة انجمن نويسندگان كودك و نوجوان و در انجمن قلم ايران و انجمن معلّمان نيز فعّاليت داشته‌ام.
كتاب‌هاي چاپ شده‌ام براي كودكان، نوجوانان و بزرگسالان بيست و چند جلد است و همين تعداد هم زير چاپ يا آمادة انتشار است.
از كتاب‌هاي منتشر شده‌ام: «قصّة مرد بزرگ پاپتي» (1356)؛ «مردي چو آفتاب» (1357)؛ «مثل من به انتظار»(1374)؛ «قدر استاد» (1376)؛ «علم و ايمان در گفت‌وگو با دانشمندان» (1377)؛ «يادماندگار» (1378)؛ «گزيدة شعرها» (1379)؛ «خواب خوب» (1381)؛ «در خانة ما» (1381)؛ «باران بهانه بود» (1386)؛ «دوغ و دروغ» (1386) و ... را مي‌توان نام برد.
تعدادي از كتاب‌ها و نوشته‌هايم بيش از ده جايزه و رتبة كشوري از جشنوارة كتاب و مطبوعات دريافت كرده است.
آفتاب بر ني
شبي كه بر سر ني آفتاب ديدن داشت
حديث در به دري‌هاي من شنيدن داشت
بسيط دشت چنان لاله‌زار حسرت بود
كه نيزه نيز سر سرخ بر دميدن داشت
هدف چه بود از اين كارزار خون آلود؟
كه شعله شوق به هر خيمه سر كشيدن داشت
چه بود در سر گل‌هاي باغ سرخ رسول
كه دست فتنه هنوز آرزوي چيدن داشت
به اوج آبي آن آسمان خونين رنگ
كبوتر دل من، شوق پر كشيدن داشت
ستارگان چمن پيش تيغ صف بستند
مگر دوباره خدا عزم گل گُزيدن داشت؟!
ننالم از خط تقدير خويش در زنجير
كه سرنوشت تو در خاك و خون تپيدن داشت
صبور ثانيه‌هاي غم و بلاي تو بود
دلم كه وعدة بسيار داغ ديدن داشت
پيام پرپر گُل‌هاي باغ را مي‌برد
نسيم صبح كه بر خاك و خون وزيدن داشت
٭٭٭
پنج رباعي براي شهيد
آواز سروش صبح در گوشش بود
دنياي عتيق عشق مدهوشش بود
از كوچة شب اگر چه تنها مي‌رفت
سجّادة آفتاب بر دوشش بود
٭٭٭
از سر كه گذشت، سروري دادندش
با صبح و ستاره همسري دادندش
چون زين ظفر به بارة خون بنهاد
در خيل فرشته برتري دادندش
٭٭٭
صد فصل بهار مَستِ پاييزش بود
تقواي ستاره غرق پرهيزش بود
آن نغمه كه خلق را به معراج كشاند
يك پرده ز خنجر گهر ريزش بود
٭٭٭
آن شير كه بيشة خطر جايش بود
صد شعلة عشق در سراپايش بود
هنگام سحر كه سوي ميدان مي‌رفت
صد چشم ستاره در تماشايش بود
٭٭٭
مردانه به دشت عشق جولان مي‌داد
در راه خداي خويشتن جان مي‌داد
با هر نفسي كه صبح آخر مي‌زد
تعليم هزار بارِ قرآن مي‌داد
حضور نام تو
اي سرو سرفراز رهايي
شهيد عشق
شعر از شكوه نام تو بشكوه مي‌شود
اينك
در هر كلام پاك
همراه با درود
بايد ترا نوشت
بايد ترا سرود
تا صخره از صلابت نامت بايستد
روح درخت
سبز شود با شنيدنت
بايد ترا نوشت
براي صخره‌هاي سخت
بايد ترا سرود
در گوش هر درخت