در كتاب ارزشمند «صحيفة مهديّه» تأليف حجّت الاسلام و المسلمين استاد سيّد مرتضي مجتهدي سيستاني آمده است:
حجّت الاسلام و المسلمين مرحوم آقاي حاج سيّد اسماعيل شرفي نقل نمودند: به عتبات مقدّسه مشرّف شده بودم و در «حرم مطهّر سيّدالشّهداء(ع)» مشغول زيارت بودم، چون دعاي زائران در قسمت بالاي سر امام حسين(ع) مستجاب است، در آنجا از خداوند خواستم مرا به محضر مبارك مولايم، حضرت مهدي(ع) مشرّف گرداند و ديدگانم را به جمال بي‌مثال آن بزرگوار روشن نمايد.
ناگهان هنگامي كه مشغول زيارت بودم، خورشيد جهان‌تاب جمالش ظاهر شد، گرچه در آن هنگام حضرتش را نشناختم ولي شديداً مجذوب آن بزرگوار شدم، پس به او سلام كردم و از ايشان پرسيدم: آقا شما كيستيد؟ فرمود: «من مظلوم‌ترين فرد عالم هستم!»، من مقصود آن حضرت را متوجّه نشدم و با خود گفتم شايد ايشان از علماي بزرگ «نجف» هستند و چون مردم به ايشان گرايش پيدا نكرده‌اند، خود را مظلوم‌ترين فرد عالم مي‌داند، در اين هنگام ناگهان متوجّه شدم كه كسي در كنارم نيست، اينجا بود كه فهميدم، خداوند دعايم را مستجاب فرموده و مرا به لقاي حضرتش شرفياب نمود و او مظلوم‌ترين فرد عالم و امام زمان(ع) من بود و نعمت حضور آن بزرگوار را از دست دادم.
چرا حضرت مهدي موعود(ع) مظلوم‌ترين فرد عالم است؟
با اندكي تأمّل و امعان نظر، شايد بتوان اين گونه موضوع را از سه منظر نگاه كرد:
1. مردم غير مسلمان جهان؛
2. مسلمانان غير شيعة دنيا؛
3. شيعيان گيتي.
با عنايت به اينكه وجود مقدّس و بي‌همتاي حضرت وليّ‌عصر(ع) يكتا استوانة عظيم و نگاهبان هستي و ماية تداوم حيات بشر است و در روايات و دعاهاي معتبر اسلامي به شفّافيت و تماميّت تبيين و اعلام شده است:
لولا الحجّة لساخت الأرض باهلها؛
بيمنه رزق الوري و بوجوده ثبت الأرض و السّماء
گروه اوّل؛ يعني مردم غير مسلمان جهان؛ اعمّ از مشركان و كافران كه از نعمت حياتي و فوق‌العادّه سترگ نقش و جايگاه امامت، به عنوان واسطة بين خالق و مخلوق ـ هرچند خودشان هيچ‌گونه درك و فهمي ندارند ـ برخوردار هستند، علاوه بر اينكه هيچ‌گونه قدرشناسي و سپاسي ندارند، در بي‌اعتنايي و انكار ذات مقدّس الهي و نعمت‌هاي گسترده و بي‌شمار خداوندي نيز كاملاً كافر و بعضاً با دين و ارزش‌هاي الهي در تضاد، ستيزه و معاند تمام عيار هستند.
گروه دوم، مسلمانان غير پيرو مكتب تشيّع در دنيا هستند، اينها نيز به لحاظ عدم معرفت و تحقيق و ژرف‌انديشي در مسئلة كليدي و مهمّ امامت و ولايت، وجود مقدّس قائم، هدايت‌گر و فريادرس؛ يعني حضرت وليّ عصر(ع) را انكار نموده و دست‌كم پذيراي قلبي و دروني ايشان نيستند.
گروه سوم، شيعيان جهان هستند كه با دارا بودن اعتقاد و باور امامت حضرت مهدي موعود(ع) و حضور در ساحت آن بزرگوار، چشم انتظار، مرتكب بي‌تقوايي، گناه و نافرماني الهي مي‌شوند، حضرتش را به دست نسيان سپرده و سوگمندانه در غفلت غوطه‌ورند و صد البتّه نقش آن دسته از خواص شيعه كه جنبة الگو و اسوه براي ديگران دارند و در عين توانمندي و تمكّن لازم دربارة آن جان جانان، نه سخن مي‌رانند، نه قلم مي‌زنند و نه افكار و اذهان ديگران را متوجّه و متمايل مي‌سازند، نكتة تأسّف‌بار و نگران‌كنندة ديگري است كه دل را مي‌آزارد و جان را مي‌فشارد.
اين گونه است كه آن يگانة دوران و بي‌همتاي عصر ما كه ميليون‌ها دلِ شيفته همراه اوست از سوي مثلث: «رذالت»، «جهالت» و «غفلت» مورد تهاجم شديد و آزاردهندة ظلم و بي‌عدالتي است. «سلامٌ عليكم بما صبرتم.»
خدايا! نام مهدي(ع) را بر لب‌هاي ما، ياد مهدي(ع) را در انديشة ما و عشق مهدي(ع) را در قلب‌هاي ما و بينش، گرايش و كُنش مهدويّت و انتظار را در سرلوحه و جان‌ماية برنامه‌ها و اعمال ما پايدار و نهادينه گردان.
آمين يا ربّ العالمين