ژولیده‌تر از پاییز
در خلوت تنهایی، از یاد توأم لبریز
برگرد به چشمانم، ای سبز خیال انگیز
صد لالة صحرایی با یاد تو روییدند
بر سینة پر داغم، این دشت شقایق خیز
داغم که تویی شیرین، در پشت شب رویا
شیرین شکند خوابک، شب شیهة این شبدبز
یک‌شب سر خود گیرم، آیم به هوای تو
هم‌دوش پریشانی- ژولیده‌تر از پاییز
رضا موزونی- گیلان‌غرب
به آتش می‌کشم فردا من این بی‌دست و پایی را
و ویران می‌کنم دیوار سنگین جدایی را
در این یلدا که غم می‌بارد از هر سو به این شادم
که تو می‌آوری خورشیدهای روشنایی را
و می‌دانم که می‌آیی طلوع جمعة فردا
و وسعت دهی آیینه‌های آشنایی را
تو می‌آیی و عالم سبز سبز سبز می‌گردد
و احیا می‌کنی هم مکتب سبز رهایی را
رضا محمّدی
کی؟ کجا؟
کی کجا خواهم ترا دیدن حبیب
وز دهانت قند بشنیدن حبیب
چشم گشتن گوش گشتن سر به‌سر
و آنچه خواهم از تو پرسیدن حبیب
سیر در بستان رویت داشتن
میوة اسرار را چیدن حبیب
تنگ در آغوش بگرفتن تو را
بوی جنّت از تو بوییدن حبیب
با تو بودن در نمازی نیم حبیب
ریشة وصل تو محکم داشتن
رشته از غیر تو ببریدن حبیب
گریه کردن در برت از سوی شوق
بر جهان جز عشق خندیدن حبیب
دست شستن در رهت از جان و دل
از حیات این مرگ بگزیدن حبیب
سیّد محمّد حکّاک- قزوین
باغ‌های جمکران
دوش، خواب رود شبنم دیده‌ام
در زمین، طغیان زمزم دیده‌ام
خواب لبخندی که می‌پاشید نور
خواب آوازی که می‌آمد ز دور
خواب دیدم زیر گل‌ةای سپید
مادرم ناز شقایق می‌کشید
خواب دیدم، خواب خوب روشنی
خواب گل‌های قشنگ دامنی
خواب دیدم غسل نیّت کرده‌ام
در تنم اضطرابی پاک نیست
آلیاژ خواب من از خاک نیست
موج رؤیای نابم، برده است
روی دست عشق، خوابم برده است
خواب دیدم مهربانی بازگشت
روزهای ارغوانی بازگشت
عطر بیداری سحرها را گرفت
پیچک لبخند درها را گرفت
خواب دیدم عشق نازل می‌شود
آن‌چنان که پای در گل می‌شود
سرزمین‌هایی که غرق کوکب‌اند
کوهسارانی که مهد مذهب‌اند
خواب دیدم خواب‌ها تر گشته‌اند
رفتگان بیکران برگشته‌اند
هر زنی، یک بافه در دامنش
هر شهیدی، یک شقایق در تنش
خواب دیدم، مسجد خان فرش بود
یک نفر آمدکه شکل عرش بود
باغ‌های جمکران پر گل شده
راه قم از لاله‌ها غلغل شده
ابر روی بیکران افتاده بود
بعد، اصحاب حقیقت آمدند
سربداران طریقت آمدند
او دلی خونین و قلبی ساده داشت
در زمین، قسطی عقب افتاده داشت
دم به دم، آه عدالت می‌کشید
وز غم انسان خجالت می‌کشید
بعد فرمان داد تا گل وا شود
هر که بی‌گل بود، نابینا شود
احمد عزیزی