بدان كه يكي از تكاليف مشكل تو در عصر غيبت امام عصر، عجل الله تعالي فرجه الشريف، كه مشكلترين آنها نيزهست؛ داشتن حالت مراقبه است نسبت‌به خداي خود، جل جلاله،...و نظير آن داشتن مراقبه است نسبت‌به امام‌عصر، عليه السلام، اما معناي مراقبه آن است كه در تمام حركات و سكنات و اعمال و اقوال خود آن حضرت را بر خودمراقب بداني و يقين داشته باشي كه امام تو همه جا با تو همراه است و از تو جدايي و غفلت ندارد.
تصور كن كه مرشد يا پير رياضت كشيده‌اي داري كه در اثر رياضتهاي سختي كه تحمل كرده، از بيشتر امورباطني و دروني تو آگاه است و تو با آن مرشد مدتي انيس و همنشين شده‌اي.
تو را به خدا توجه كن كه تا چه ميزان، هم در ظاهر و هم در باطن، ملاحظه آن مرشد را مي‌كني؛ ادب او را نگاه‌مي‌داري و مواظب و مراقب خود هستي كه در خلوت و آشكار و در ظاهر و باطن امري خلاف ادب از تو سر زند؛ چه درنشست و برخاست، چه در رفتار و كردار، چه در خوردن و آشاميدن و چه در نماز و طاعت.
پس بهتر آن است كه تكليف خود را در حركات و سكنات ظاهري و باطني بداني و بفهمي؛ و عقيده تو به طور يقين‌اين باشد كه تمام اعمال و افعال و اقوال تو در نزد امام عصر، عليه السلام، مشهود است و او لحظه‌اي از تو غفلت ندارد.
چنانكه خود فرمود:
و انا غير مهملين لمراعاتكم ولا ناسين لذكركم و لولا ذلك لنزل بكم البلاء واصطلمتكم الاعداء و اتقوا الله جل جلاله.(1)
ما، در مراقبت و مواظبت از شما كوتاهي نمي‌كنيم و شما را از ياد نمي‌بريم و اگر جز اين بود؛ هر آينه، بلا بر شمانازل مي‌گرديد و دشمنان، شما را در كام خود فرو مي‌بردند.پس تقواي الهي را پيشه كنيد.(2)
پي‌نوشتها:
پانویس‌های این مقاله
- ۱
1.نامه امام عصر، عليه السلام، به شيخ مفيد، بحار الانوار، ج 53، ص 175.
بازگشت به متن ↑ - ۲
2.بازنويسي شده از كتاب: همداني، صدر الاسلام علي اكبر، پيوند معنوي با ساحت قدس مهدوي، ص 34-37.
بازگشت به متن ↑