جشن میلاد، تجدید عهد با میثاق خدا

اشاره: در نیمه شعبان سال جاری دومین اجلاس دوسالانه بررسی ابعادوجودی حضرت مهدی، علیه السلام، در زاهدان برگزار گردید.برگزاری این اجلاس فرصتی را فراهم آورد تاعاشقان و دلسوختگان امام عصر، علیه السلام، گرد هم آیند و از اوبگویند و بشنوند.

نوشته حاضر متن مقاله ای است که از سوی مدیر مسؤول مؤسسه فرهنگی موعود، در این اجلاس ارایه گردید.امید که مطالب مطرح شده درآن بتواند زمینه ساز تاملی دوباره درکارکرد و جایگاه نیمه شعبان درآماده سازی جامعه برای ظهور موعودآخرالزمان، علیه السلام، باشد.

السلام علیک یا بقیة الله فی ارضه، السلام علیک یا میثاق الله الذی اخذه و وکده، السلام علیک یاوعد الله الذی ضمنه سلام بر عزیز مصر وجود، یوسف زهرا، حضرت بقیة الله الاعظم، ارواحنا له الفداء.

یا ایها العزیز مسنا و اهلناالضر و جئنا ببضاعة مزجاة فاوف لنا الکیل و تصدق علینا ان الله یجزی المتصدقین (1)

آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست چشم میگون، لب خندان، دل خرم با اوست گرچه شیرین دهنان پادشهانند ولی او سلیمان زمانست که خاتم با اوست روی خوبست و کمال هنر و دامن پاک لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست

خدای را شاکریم از همه لطف بی دریغی که ذیل نام مبارک حضرت ولی عصر، ارواحنا له الفداء، امکان گرد آوردن جمعی ازعالمان منتظر و منتظران دیدار پیک پی خجسته ایمان و رستگاری رافراهم آورده است.

جشن میلاد، ذکر بلندی است تابه مدد آن گرد غفلت از چشم دل بازگیریم و تاریکی سینه را با چراغ نامش روشنایی بخشیم.

بشارت حضور مردی که اگرشناخته شود، انتظار یار قرین روزها و شبهایمان خواهد شد ودستهایمان رو به آسمان، همنوا بالبهامان نام او را زمزمه خواهندکرد.

هیهات که در نیافتیم:

مانعش غلغل چنگ است وشکرخواب صبوح ورنه گر بشنود آه سحرم باز آید

همه ساله با فرا رسیدن نیمه شعبان، در همه جای این سرزمین فراخ، دوستداران و شیعیان اهل

بیت نبی اکرم، صلی الله علیه وآله، به نام و به یاد مهدی صاحب الزمان، عجل الله تعالی فرجه الشریف، مجلس سور و شادمانی برپامی دارند؛ اما، اغلب از این نکته غافل می مانند که: منحصر داشتن نام بلند آن حجت حی خداوند به جشن نیمه شعبان، خود ظلم بزرگی است که به سبب آن گرداب ابتلا واضطراب هر روز بیش از پیش انسانهای مانده در بند ظلم و ظلمت را در خود فرو می برد و بی نصیب ماندن از فیض دیدار آن عزیز راموحب می گردد.مگر نه خودفرموده است:

اگر شیعیان ما - که خداوند توفیق طاعتشان دهاد - به عهدی که با ماداشتند وفا می کردند؛ فیض دیدار ما ازآنان سلب نمی شد و سعادت دیدن مازودتر نصیبشان می شد.دیداری برمبنای شناختی درست و صداقتی ازآنان درباره ما.

امروزه، گوییا بر پاداشتن جشن میلاد و صرف نقل و شیرینی ما به ازاء تمامیت تعهدی است که شیعیان در قبال آن واسطه فیض حضرت لم یزلی دارند.

مگر نه این است که انجام عهدمذکور در منشور مبارک می بایست مانع و حجاب میان ما و آن مقام عظمی را بردارد!؟ و آیا جز این است که انجام آن عهد را منحصردر برپایی جشنی دانسته ایم که بیش از آنکه موجب کسب معرفت شود و ما را از منزل جهل و جهالت برهاند، موجب برآورده شدن هواجس نفسانی مان شده و آتش این طمع خام را در ما دامن زده است آنچنانکه پیش از آنکه در خدمتش آییم او را در خدمت آورده‌ایم.

گوییا فراموش کرده ایم که: بی معرفت ماندن از آن وجود گرامی موجب ماندگاری در جهالت و دیدارمرگ جاهلی است.

شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن؟ مگر آنکه شمع رویت به رهم چراغ دارد من و شمع صبحگاهی سزد ار به هم بگرییم که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد

این غم بزرگ را به که می توان گفت که شیعیان مانده در میانه سختی و ابتلا این درس را از یادبرده اند که فرموده بود:

انا غیر مهملین لمراعاتکم و لاناسین لذکرکم

ای کاش در ازاء آن همه وفاداری حضرت دوست و آن همه عطوفت و مهربانی، شاعرانه خواجه شیراز را نقل مجلس وروشنی جشنهایمان می ساختیم:

چو خامه در ره فرمان او سر طاعت نهاده ایم مگر او به تیغ بردارد کسی به وصل تو چون شمع یافت پروانه که زیر تیغ تو هر دم سری دگر دارد

هیهات که در سر بی سودای ماتمنای وصال او نیست ورنه، چون شمع سر می باختیم تا از منبع فیضش نور و روشنایی حاصلمان شود.

متاسفانه، امروزه، جماعتی گوشه عزلت را در عین انفعال وتاثیر پذیری عامل رستگاری خویش می پندارند و برخی دل

امروزه، گوییا بر پاداشتن جشن میلاد و صرف نقل وشیرینی ما به ازاء تمامیت تعهدی است که شیعیان درقبال آن واسطه فیض حضرت لم یزلی دارند.

جوانان ما، چشم به راه آرمان بزرگی هستند که به مدد بالهای بزرگش می توان بر همه کاستیهافائق آمد؛ آرزوی بلندی که گردهای رخوت و انفعال رااز جان و جسمها دور سازدو آنان را در زمره چشم به راهان سپیده و نور واردکند.

چرا کتابهای درسی دانش آموزانمان وسرلوحه قصه بلند تربیت نونهالانمان را آنچنان آکنده از نام و یاد مهدی، عجل الله تعالی فرجه، نمی سازیم تا فرزندان این سرزمین همه عالم و آدم رااز دریچه چشم موعودعلیه السلام، بنگرند.

بستن بر زلف معشوق دنیا را طریق وصل و نجات؛ و در این میانه جماعتی بزرگ از میان جوانان تشنه لب که جز یتیمان آل محمد، صلی الله علیه وآله، نیستند، هر دم سر در خانه ای دارند و پای درراهی.بی گمان نتیجه این همه سرگشتگی نسل نوپا جز دورماندن بیش از پیش از سرچشمه نور و روشنایی نیست.

نسلی که فرا روی همه ما وشماست، بی آنکه حیات ملکی رابتمامی به تجربه نشسته باشد.

هیهات! که در خیال خود ازسرزمینی ماوراء آبها، بهشت عدن می سازد و ساز و برگ رحلت بدان دیار را فراهم می کند.

چه می توان گفت درباره جماعتی که برگرفتن قبسی ازخرمن آتش هوی و هوس مغرب زمینیان را عامل نیل به آبادی دنیا وآبادانی دین و رونق مسلمانی می پندارند؟

به که می توان شکایت برد که بسیاری از مواد درسی و مباحث جاری در کلاسهای درسی ودانشگاهی را بویژه در حوزه های علوم انسانی، آراء و اهوایی تشکیل می دهند که از تیر رس نقد اهل قلم وآراء بزرگان اهل دین وسرچشمه های علم وحیانی دورمانده اند؟

ای کاش روزی معنی این کلام را دریابیم که فرموده بود:

طلب المعارف من غیر طریقنااهل البیت مساوق لانکارنا

فرا رسیدن شعبان و برپایی جشن میلاد، نقطه عطفی است تادانسته شود:

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده اند کس به میدان رو نمی آرد سواران را چه شد؟

جوانان ما همان اندازه که برای در امان ماندن از امواج انفعال، تشکیک و تردید نیازمند معرفتی بزرگ درباره آن میثاق بزرگ الهی و یگانه مروارید درخشان دریای ولایت و امامت اند، نیازمندشناختی بزرگ درباره خصم اند.همو که در هیات علم وهنر و مدنیت بر تمامی مقدورات و مقدرات ساکنان سرزمینهای اسلامی سایه افکنده و بر آنست تا با تصرف چشمها و قلبها آرزوی دراز اولادبنی اسراییل را که همانا محقق ساختن حکومت جهانی یهود است جامه عمل بپوشاند.

جوانان ما، چشم به راه آرمان بزرگی هستند که به مدد بالهای بزرگش می توان بر همه کاستیهافائق آمد؛ آرزوی بلندی که گردهای رخوت و انفعال را از جان و جسمهادور سازد و آنان را در زمره چشم به راهان سپیده و نور وارد کند.

چرا انتظار را مبدل به نظریه ای نو و طرحی جامع نمی کنیم تا به مدد آن سه جریان فکری، فرهنگی و علمی مردم روی به صلاح آرد و آنان را از بندغرب زدگی دویست ساله برهاند؟

چرا بحث از انتظار موعود رامبدل به یک استراتژی نمی کنیم تادیگر بار خاطره های جاویدان سالهای انقلاب و جنگ در میان کوی و برزن همه شهرهای ما زنده شود؟ و تئوریهای حقیر و دنیایی سازمانهای جهانی وابسته به مغرب زمینان چونان فانوسی حقیردر برابر خورشیدی عظیم روی به خاموشی آرد؟

چرا کتابهای درسی دانش آموزانمان و سرلوحه قصه بلند تربیت نو نهالانمان را آنچنان آکنده از نام و یاد مهدی، عجل الله تعالی فرجه، نمی سازیم تافرزندان این سرزمین همه عالم وآدم را از دریچه چشم موعودعلیه السلام، بنگرند و به مدد یاد ونامش خود را از دام واماندگیهای فرهنگی و مدنی برهانند؟

اینک، این ما و این نیمه شعبان، روزی که عهدها نو می شوند وخاطره ها رنگین تر از هر زمان خودرا می نمایانند.

اللهم و سر نبیک محمدا، صلی الله علیه وآله، برؤیته و من تبعه علی دعوته و ارحم استکانتنا بعده اللهم اکشف هذه الغمة عن هذه الامة بحضوره وعجل لنا ظهوره انهم یرونه بعیداو نریه قریبا برحمتک یا ارحم الراحمین

والسلام علیکم و رحمة الله وبرکاته

پی نوشت: