بي عمر، زنده ايم ما

رضا بابایی

نازنين تر ز قدت در چمن ناز نرست

خوش تر از نقش تو در عالم تصوير نبود

چه بي عار مردمي هستيم ما!

چه بي آب چشماني در سر كاشته ايم!

چه بي رقص دست و پايي به خود آويخته ايم! چه بي نشاط بهاري كه بي روي تو مي رسد! (1)

فرياد! از اين روزهاي بي فرهاد.

حسرتا! از شبهاي بي مهتاب.

فغان! از چشم و دل نا كشيده هجر.

آيا هنوز، نوبت مجنون است و دور ليلي؟ پنج روزي كه نوبت ماست (2)، مغلوب كدام برج نحس است؟ تهمت نحس، گربر زحل ننهم (3)، با طالع پرده نشين، چه مي توانم گفت؟

حافظ! يك بار ديگر بر سينه مرده خوار من بنشين و بخوان!

كاروان رفت و

تو در خواب و

بيابان در پيش ؛

كي روي؟ ره ز كه پرسي؟ چه كني؟

چون باشي؟

مهپاره هاي سعدي، اينك همه بر سفره ي مار و مورند.تو كه از ماه تا ماهي، بر خوان خود، نشانده اي، از او اين خاكساري را بپذير:

در آن نفس

كه بميرم

در آرزوي تو باشم.

بدان اميد دهم جان،

كه خاك كوي تو باشم

شمس را در مثنوي نمي آراستي، اگر ديده بودي، خورشيد، چه سان، هر صبح برسر و روي موعود ما بوسه مي زند؛چه سان، هر شب، ماه در گوشه ي محراب سهله، به عقيق خاتم او مي انديشد؛ چه انبوه ستارگان، غبار راه او، بر خودمي آويزند؛ چه دلفريب غنچه هايي، كه در نسيم يادش، سينه مي گشايند!

ني را به شكايت نمي خواندي، اگر ديده بودي، در نيستان چه آتشي افتاده است!

اي قيامتگاه محشر!

در اين غوغاي عاشق پيشگي ها، كسي هم تو را جست؟

كسي گفت آيا، به شكرخواري، نبايد از شكرساز غفلت كرد؟ به مه پرستي، از آسمان نبايد چشم دوخت؟ شراب نيم خورده نبايد، به پاي درختان انگور ريخت؟ دهان را كه معدن بوسه و كلام است، از ناسزا نبايد انباشت؟

كسي گفت آيا:

دوست دارد يار اين آشفتگي

كوشش بيهوده، به از خفتگي...؟

ولي من كه هزار زخم شرافت، در مريضخانه ي عشقم، با تو مي گويم.از درازي راه؛ از سنگيني بار؛ از گل اندودي دل؛ ازپا و دست بي دست و پا؛ از گنگي سر؛ از تنگي رزق؛ از بي رحمي باغبانهايي كه فقط، پاييز و زمستان، آهن به در چوبين باغ مي كوبند، و تيغ و تبر را خط و نشان مي كنند.

با تو مي گويم.از شوكران غيبت، كه هنوز بر جام انتظار مي ريزد؛ از بغضهاي جمعه شب، كه گلو مي فشارد، سينه مي دراند، و عبوس مي نشيند.

باور كن كه بي عمر، زنده ايم ما.

و اين بس عجب مدار؛

روز فراق را كه نهد، در شمار عمر (4).

كه گفت عمر ما كوتاه است؟ عمر ما هزار و اند حجله دارد.

روزگار درازي است در نزديك ترين قله به آسمان - ميان ابرها - نفس از كوهستان سرد زندگي گرفته است.

بي عمر هم مي توان زندگي كرد، و ما اين گونه بودن را از سرداب سامرا تا روزگار اكنون، پاس داشته ايم.

اي شادترين غم !

شكوه تو، چنين مرا به شكوه واداشت، و من از صبوري تو در حيرتم.

آرزونامه هاي مرا كه يك يك، پر مي دهم، به دانه اي در دام انداز، و آنگاه، جمله اي چند برآن بيفزا؛ تا بدانم كه نوشتن راخاصيتي است شگرف.

اينك كودك دل را به خواب مي برم:

شكوه چرا؟ مگر نه اين كه غيبت، سراپرده ي جلال است، و غمگنانه ترين فرياد عاشقان، جشن حضور؟.

پي نوشتها: