مريم ضمانتي‌يار
چيزي به ظهر نمانده بود.سايه نخل دامانش را از روي‌خانه جمع كرده بود و آفتاب، سايه ديوارها را هم ربوده بود.حسن بن علي وجناء مهمان داشت و به غلامش گفته بود كه‌ناهار خوبي تهيه كند.اما هنوز مهمان نيامده، غلام از داخل‌اتاق، صداهاي صحبت و مشاجره مي‌شنيد.باور نمي‌كرد كه‌حسن با مهمانش اينقدر تند حرف بزند.
- محمد از خدا بترس! اين حرفها را نزن.
- مگر دورغ مي‌گويم؟ اين همه آدم قابل اعتماد ومشهور...امام زمان، دست كم ده تا وكيل در بغداد دارد وهمه آنها هم از حسين بن روح، به محمد بن عثمان نزديكترند، حالا چطور او نايب خاص امام شده است؟!...
- گوش كن.من خودم از ابوسهل نوبختي شنيدم كه‌مي‌گفت، اگر حسين، امام را در زير جامه خويش پنهان كرده‌باشد و ديگران، بدنش را با قيچي قطعه قطعه كنند تا او رانشان دهد، وي هرگز اين كار را نخواهد كرد.
- من فقط مي‌دانم كه اموال مردم را در جاي خودش‌مصرف نمي‌كند و به مستحق نمي‌رساند.
- ببين! نيابت‌حسين بن روح نوبختي مثل نيابت محمد بن‌عثمان، مسلم است.من از ابوالعباس بن نوح شنيدم كه گفت‌از ناحيه مقدسه امام زمان نامه‌اي رسيد كه نوشته بود: اوكاملا مورد اطمينان ماست؛ او در نزد ما مقام و جايگاهي‌دارد كه او را مسرور مي‌كند.
- من به چشم خودم هيچ دليل و مدركي نديده‌ام؛ من به‌نيابت‌حسين بن روح اعتقادي ندارم؛ تو بگو چه دليلي براي‌صحت‌حرف خود و اثبات نيابت‌حسين داري؟
محمد بن فضل موصلي مهمان حسن بود و حسن‌نمي‌توانست او را متقاعد كند.از طرفي مي‌خواست‌حرمت اورا هم حفظ كند؛ در طول اتاق قدم مي‌زد؛ پيشاني‌اش خيش‌عرق بود اما سعي مي‌كرد آرام باشد.او را به ناهار دعوت‌نكرده بود كه با هم بحث كنند اما او سخت منكر نيابت‌حسين‌بن روح بود درحاليكه حسن، خودش وكيل امام بود و باحسين ارتباط نزديك داشت.ناگهان فكري به خاطرش‌رسيد:
- من اين موضوع را با دليل روشن برايت ثابت مي‌كنم، دفترت را به من بده.
دفتري با جلد سياه و برگهاي سبز، در دست محمد بن‌فضل بود كه در آن حساب و كتاب كارهايش را مي‌نوشت...
- دفتر مرا مي‌خواهي چه كني؟
- آن را به من بده تا بگويم.
دفتر را از محمد گرفت و يك برگ سبز از آخر دفتر جداكرد و قلمي از قلمدان روي طاقچه اتاق برداشت و گفت:
- ببين سر اين قلم تيز است.من بدون آنكه قلم را در مركب‌بزنم فقط با تيزي سر قلم ني نامه‌اي براي حسين بن روح‌مي‌نويسم و آن را برايش مي‌فرستم.اگر او عين جملات مرانوشت و فرستاد معلوم است كه نايب خاص امام زمان است.
- قبول دارم.
، بدون استفاده از مركب، نامه‌اي براي حسين بن‌روح نوشت و آن را مهر كرد و به دست غلامش سپرد:
- اين نامه را به خانه حسين بن روح مي‌رساني و همانجامي‌ماني تا جواب بگيري.
غلام، نگاهي به چهره محمد انداخت و پرسيد: مهمانتان‌براي ناهار نمي‌ماند؟
- چرا مي‌ماند، براي چه مي‌پرسي؟
- جسارت است ولي از وقتي آمده، شما با هم بحث‌مي‌كنيد!
حسن خنديد و گفت: مهم نيست، تو كار خودت را انجام‌بده؛ وقتي برگشتي، ما غذا مي‌خوريم؛ حالا برو!
غلام، كه از خانه بيرون رفت؛ حسن به طرف محمدبازگشت و گفت: وقت نماز است، بلند شو برويم وضوبگيريم و نمازمان را بخوانيم تا او هم با جواب نامه برسد.
محمد بلند شد؛ در دل هر كدام شور غريبي بود.حسن باهمه وجودش به حسين بن روح ايمان داشت و منتظر بود تااو با عنايت و كمك امام زمان، عليه السلام، عين متن نامه رابنويسد و بفرستد.اما محمد كه به اين نيابت اعتقادي نداشت، دلش مي‌خواست تا اين قضيه به حسن نيز ثابت‌شود...پس‌از نماز، هر دو به در خانه خيره مانده بودند؛ انتظار به
جانشان چنگ انداخته بود و لحظه‌ها به كندي مي‌گذشت.صداي در كه بلند شد، هر دو از جا كنده شدند؛ حسن با شتاب‌در را باز كرد؛ غلام پشت در بود اما در دستش چيزي نبود.چشمان محمد، برقي زد...
- ديدي حسن! ديدي كه حسين بن روح، از جواب دادن‌عاجز مانده؟!...
حسن جا خورد؛
- امكان ندارد محمد،...امكان ندارد!
- چرا،...گفتم كه او لايق اين امر نيست، او را چه به نيابت‌خاصه امام زمان!
- نه،...باور نمي‌كنم!
غلام دستهايش را بالا برد، صبر كنيد!...اجازه بدهيدبگويم.به من گفتند: تو برو، جواب مي‌آيد.
چهره حسن غرق شادي شد: خدايا شكرت! گفتم...
محمد دلخور به عقب برگشت و حرفي نزد.حسن گفت :بيا برويم ناهار بخوريم كه من بسيار گرسنه‌ام.
- من فعلا ميل ندارم...
محمد گوشه اتاق كز كرد و نشست.در تمام مدتي كه‌غلام، سفره را پهن مي‌كرد و غذا را مي‌آورد، او يك كلمه هم‌حرفي نزد.حسن دستهايش را شست و سر سفره نشست:بيا غذا بخور مرد!
محمد اشتهايي نداشت اما به حرمت‌حسن سر سفره‌رفت.هنوز اولين لقمه را به دهان نگذاشته بود كه در زدند.هردو دست كشيدند؛ غلام كه متوجه انتظار آنها بود، با عجله دررا باز كرد و جواب نامه را به اتاق آورد: آقا،...جواب نامه‌است! اصلا همان نامه است؛ همان كه بردم... دل حسن لرزيد، نامه را از دست غلام گرفت...
- ببين محمد، روي همان برگه سبز دفتر خودت.جمله به‌جمله، با مداد نوشته شده؛ بگير و نگاه كن! دستهاي محمدمي‌لرزيد...نامه را گرفت؛ دقيقا همه آنچه را كه با هم نوشته‌بودند، آن هم با سر قلم ني و بدون مركب!
نامه را كه خواند، بي‌اختيار بر سر خود زد: واي بر من!...
حسن دست او را گرفت و گفت: آرام باش، اما يك چيز رابدان! من از جعفر بن محمد بن قولويه شنيدم كه مي‌گفت:هر كس حسين بن روح را نكوهش كند، محمد بن عثمان رانكوهش كرده و هر كس او را نكوهش كند؛ امام زمان رانكوهش كرده و از او انتقاد نموده است.
اشك، تمام صورت محمد را پوشانده بود.ناگهان محمداز جاي برخاست و گفت: بايد برويم.
- كجا؟
- برويم تا من حسين بن روح را ببينم؛ به پايش بيفتم و ازاو طلب بخشش كنم.
- اما تو كه هنوز غذا نخورده‌اي؟!...
- غذا نمي‌خواهم، اصلا گرسنه نيستم.بيا برويم، مرا به‌خانه حسين ببر.
حسن، پريشان حالي او را كه ديد، بلند شد.غذا همچنان‌دست نخورده در سفره باقي مانده بود...در راه، محمداشكهاي خود را مي‌سترد و مي‌گفت: تا او را نبينم و از او طلب‌بخشش نكنم، آرام نمي‌گيرم.
...حسين بن روح نوبختي، در صدر اتاق نشسته بود، دفتري پيش رويش گشوده بود و به حساب اموال مردم ونامه‌هاي ايشان رسيدگي مي‌كرد.سيمايش نوراني وچشمانش، روشن و نافذ بود و در ميان جامه سفيد وپاكيزه‌اي كه پوشيده بود، در منظر نگاه محمد ابهت‌خاصي‌مي‌يافت.محمد دوزانو پيش روي او نشست.
- نامه‌اي كه جوابش را ساعتي پيش نوشته بوديد...
حسين بن روح، سر تكان داد.صورت محمد، دوباره‌خيس اشك شد: من بودم كه به شما شك كردم و حال آمده‌ام‌تا طلب بخشش كنم...مرا ببخشيد...من...
حسين به چشمان اشك آلود محمد نگاه كرد: خداوند، همه ما را ببخشد.
مهرباني نگاه حسين بن روح و كلام دلنشين او، به دل‌محمد بن فضل آرامش داد.