قسمت اول
شهيد مصطفي چمران
اشاره:
در تاريخ 13 / 4 / 1359 به مناسبت نيمه شعبان، مسجد الهادي تهران، شاهد سخنراني شهيد بزرگوار، دكتر مصطفي چمران بود.
صداي گرم و صميمانة شهيد چمران، مستمعين حاضر در مسجد را به وجود آورد، چنان كه بسياري نوار صوتي آن سخنراني را دست به دست گرداندند.
چمران از ظهور امام عصر، (ع) مي‌گفت و انقلاب اسلامي به عنوان زمينه ساز آن.
و اكنون با گراميداشت بيستمين ساگرد پيروزي انقلاب شكوهمند اسلامي، با چاپ گزيده‌اي از سخنراني آن شهيد جاويد.
نام و ياد آن را گرامي مي‌داريم.
هر انقلاب اصولاً سه چهره دارد.چهرة اول آن، تغيير سلسله سياسي و نظام حاكم بر كشور است، چهرة سوم، تغيير و تحول قلبي و روحي در انسان‌هاست.
در انقلاب ما قسمت اول يعني تغيير سلسله سياسي و حكومتي تمام شده، نظام طاغوتي واژگون گرديده و نظامي جديد به نام جمهوري اسلامي ايران پديد آمده است.قسمت دوم انقلاب، تغيير نظام و سيستم مملكت مملكت انقلابي است و كشور ما در حال حاضر.دست‌اندركار تغيير و تحول در نظام است.چهره دوم انقلاب تغيير اين روابط است، همچنان كه قانون اساسي تغيير پيدا مي‌كند، روابط و ضوابط حاكم بر تمام ادارات بايد دچار تحول بنيادي شود و اين كار سختي است چون نظام قبلي به طور نامرئي و مانند تار عنكبوت در تمام اركان كشور ريشه دارد و باعث ركود و كندي كارها مي‌شود.
چهره سوم انقلاب ما، از دور قسمت قبلي سخت‌تر و به مراتب از آنها مهم‌تر است، يعني تغيير و تحول نفسي كه بايد در قلب و روح انسانها ايجاد شود.آن انقلابي به پيروزي واقعي مي‌رسد كه اين تحول روحي و دروني را در انسانها به وجود بياورد.اگر عده اي فكر كنند كه بادادن دستمزد بيشتر به كارگران، با كشيدن جاده در دهات و شهرستان‌هاي دور دست، با حفر چاه در اينجا و آن جا، با تغيير ظاهر ساختمان‌ها، يا حتي با تغيير ظاهر مردان و زنان و...مي‌توانند انقلاب را
به پيروزي برسانند، در اشتباهند.الان كشورهاي زيادي در دنيا هستند كه از لحاظ ظاهري از ما پيشرفته‌ترند، امتيازات بيشتر، حقوق بالاتر، امنيت، اما آيا ما به حكومت آنان راضي هستيم؟ اگر فقط امتيازات مادري مطرح بود، بايستي رسيدن به نظام آنان را هدف خويش قرار مي‌داديم.اما امتيازات مادي به تنهايي در نظر نيست.تغيير و تحول روحي انسان‌هاست كه يك انقلاب را مي‌سازند.و اين بزرگترين و مهمترين افتخار انقلاب اسلامي ما نيز چهره سوم آن است.شما در دوران انقلاب شاهد بوديد كه در ملت ايران، بزرگترين تحول روحي به وجود آمد؛ تحولي كه در مقايسه با تمام انقلابهاي ديگر جهان بي‌نظير و بي‌سابقه است.در هيچ جاي دنيا سابقه نداشته كه ميليون‌ها انسان كفن بپوشند، وصيتنامه‌شان را بنويسند، به خيابان‌ها بريزند، سينه خودشان را سپر گلوله‌ها كنند و با اخلاص و ايثار به استقبال شهادت بروند، و از هيچ كسي جز خدا انتظاري نداشته باشند.اينها وابسته به حزب و دسته و گروهي نبودند؛ منافع حزبي و طبقاتي نداشتند؛ بدون هيچ انتظاري و فقط براي رضاي خدا به استقبال شهادت مي‌رفتند تا طاغوت را به زير بكشند و رسالت اسلامي را جايگزين ظلم و فساد كنند.اگر مردم به فكر پول يا امتيازات مادي بيشتر بودند، رچيم شاه حاضر بود به پايشان بريزد. اين تحول روحي حتي در ارتش شاهنشاهي هم به وقوع پيوست.به همين جهت در يكي از ستون‌هاي ارتش كه در مروز هفده شهريور مأمور كشتار مردم شده بود، حادثه جالب توجهي رخ داد.يكي از سربازان به دستور فرمانده خود مبني بر تيراندازي به سوي مردم بي‌اعتنايي كرد و در مقابل تهديد فرمانده ديگري او را به شهادت رساند، و اين منجر به درگيري در داخل نيروهاي ستون شد.به طوري كه در كمتر از يك دقيقه حدود 30 نفر از آنان كشته شدند.امراي ارتش وقتي از ماجرا مطلع شدند و به جاي آنها افرادي را براي قتل عام قريب به يقيين اسرائيلي بودند.اين ارتش از ملت بود و نمي‌خواست براران خود را بكشد، و اگر غير از اين بود، انقلاب ما با شصت هزار يا هفتاد هزار شهيد به پيروزي نمي‌رسيد.طاغوت اگر مي‌دانست كه ارتش از او حمايت مي‌كند، به هيچ وجه نمي‌گريخت.
...روز هفدهم شهريور، جواني كه دوستان دانشجوي ما عكس او را گرفته بودند و در خارج نشان مي‌دادند، در ميدان شهدا هدف گلوله قرار گرفته بود؛ آخرين توان و رمق خود را به كار گرفته بود، سرپا ايستاده بود، با نهايت زحمت نماز شهادت به جا آورده بود و پس از آن رگبار ديگري او را به خاك انداخته بود.در حالي كه هنوز صلاه شهادت بر لبانش جاري بود؛ او بدين ترتيب به ديدار خداوند شتافت.نظير چنين جواني با اين درجه از خلوص و پاكي در هيچ جاي جهان و در هيچ انقلابي پيدا نمي‌شود.اگر انقلاب ما به پيروزي رسيد، نتيجه همين تحولات روحي بود.
در دوران انقلاب به محض اين كه بيمارستان‌ها به دارو و غذا و پتو و امثال آن نيازمند مي‌شدند اعلام مي‌كردند و در عض مدت كوتاهي مردم آن قدر وسايل تحويلي مي‌دادند كه بيمارستان مجبور مي‌شد اعلاميه ديگري صادر كند كه انبارهايش پر شده و مردم چيزي نبرند.ساكنان خانه‌هاي كنار خيابان در خانه‌شان را باز مي‌گذاشتند و تمام وسايل استراحت و غذا و غيره را دم دست قرار مي‌دادند تا هر رهگذري احتياج داشت از آنها استفاده كند، بدون آن كه او را بشناسند.وقتي نفت قطع شده بود، دانشجويان ظرف‌هاي كوچك نفت را به خانه فقرا مي‌رساندند.بسياري از تجاز عمده‌فروش بازار مثلاً برنج را كيلويي 11 تومان مي‌خريدند و با قيمت كيلويي هفت تومان به مردم مي‌فروختند.من خودم جواناني را مي‌شناسم كه نيمه‌هاي شب با نان و خرما به محله‌هاي جنوب شهر مي‌رفتند و گرسنگان را اطعام مي‌كردند.بسياري از مردم نماز شب به پا مي‌داشتند، با خداوند مناجات مي‌كردند، دست به دامان انبيا و اولياء مي‌شدند و با اشك و زاري، براي پيروزي انقلاب دعا مي‌كردند.اينها نمونه‌هايي است كه در يكايك آحاد ملت ما به ظهور رسيده است.
اين معنويت و اين تحول دروني بود كه انقلاب ما را به پيروزي رسانيد، و اين، بزرگترين نكته‌اي
است كه انقلاب ما به آن افتخار مي‌كند.و اين، بزرگترين اثري است كه ابرقدرت‌ها را به ذلت خواهد كشاند.شما مطمئن باشيد تا روزي كه اين تحول نفسي، اين ايثار، اين ايمان به خداي بزرگ در ملت ما وجود دارد؛ انقلاب ما در مقابل هيچ ابرقدرتي و هيچ توطئه‌اي شكست نخواهد خورد.انقلاب مقدس ما به دليل همين خاصيت بزرگ از تمام انقلابهاي ديگر ممتاز است.
امتياز انقلاب اسلامي ايران اين بود كه با سلاح ايمان به مقابله با ارتش رژيم شاه پرداخت وگرنه مثل انقلاب الجزاير كه در آن از جمعيت نه ميليوني الجزاير يك و نيم ميليون نفر كشته شدند.تعداد شهداي ما خيلي بيشتر از اين شصت هفتاد هزار شهيد بود.اين قدرت روح و ايمان بود كه ارتش را و قلوب سربازان را تسخير مي‌شد، اسلحه‌اش هم در اختيار ملت قرار مي‌گرفت.يك نمونه از اين دست در تبريز اتفاق افتاد كه در جريان انقلاب ستوني مركب از 12 تانك و تعدادي نيروي نظامي، راه تظاهركنندگان را سد كردند و با رگبار گلوله دو نفر از جوانان پيشاپيش صفوف تظاهرات كنندگان را سد كردند و با رگبار گلوله دو نفر از جوانان پيشاپيش صفوف تظاهرات را به شهادت رساندند.يك عالم ديني كه در جلوي مردم حركت مي‌كرد با ديدن اين صحنه، عمامه‌اش را برداشت، سينه خود را گشود و به سربازان گفت اگر مي‌خواهيد مردم را به خاك و خون بكشيد اول سينه مرا بدريد.اين سخنان سوزناك روحاني محاسن سپيد چنان ارتشيان را منقلب كرد كه لباس‌هايشان را درآوردند و به مردم ملحق شدند.يعني در كمتر از 5 دقيقه و با تقديم 2 شهيد، 12 تانك به تصرف مردم درآمد.اين، چيزي است كه با هيچ قاعدة نظامي و اصل تعادل قوا تطبيق نمي‌كند.
تغيير و تحول نفساني ملت ايران كه چنين پيروزي‌هاي عظيمي را به همراه داشت، بزرگترين ضربات را نيز بر ابرقدرت‌ها وارد كرد زيرا آنها به همه چيز آشنايي داشتند جز اين عامل جديد كه چگونه ممكن است كساني وارد نبرد شوند كه سربازان را وادار به تسليم نمايند بدون آن كه تيراندازي نمايند؟
بزرگترين چهره انقلاب اسلامي، چهره ارزشي و تحول روحي انسان‌هاست.ما مي‌خواهيم تا با اين انقلاب مقدس، تغيير و تحول نفسي انسانها را تسريع كنيم و آن را به حد كمال برسانيم.انقلاب مقدس ما جهشي بزرگ در مسير تكاملي انسانها به سوي مدينه فاضله به شمار مي‌رود.الان كه در ماه شعبان هستيم ياد مقدس امام حجت، (ع) بر قلب و زبان جاري است بايد بدانيم امام زمان (ع) به انتظار لحظه‌اي است كه اين تحولات دروني كه بايد در قلب و روح انسانها به وجود آيد، به حد كمال انسانها به وجود آيد.به حد كمال خود برسد تا حضرت بتواند ظهور كند.امام زمان منتظر ظهور است.او به هيچ وجه از غيبت خود لذت نمي‌برد.او نگران است.او ناراحت است.او خونريزي‌ها،
خيانت‌ها، جنايت‌ها، ستمها، و ناراحتي‌هايي را كه بر مردم مظلوم و مستضعفان عالم مي‌گذرد، مي‌بيند و رنج مي‌برد.او مي‌خواهد هر چه زودتر ظهور كند تا ريشه ظلم و فساد را از اين عالم بركند و عدل و داد را به جاي آن برقرار سازد.
اما، انسان‌هاي عصر ما هنوز به آن درجه تكامل نرسيده‌اند كه بتوانند وجود مباك او را و عدل و داد او را تحمل كنند و ظام مقدس اسلامي او را بپذيرند.و ما وظيفه داريم در روزگار خود تحول روحي و نفسي انسانها را تسريع كنيم تا در سايه آن اجتماع ما و ساير جوامع به درجه اي از رشد و آگاهي برسند كه حضرت حجت، (ع) با تكيه بر اين انسان‌هاي خود ساخته ظهور فرمايد و بتواند برنامه نهايي خود يعني عدل و قسط اسلامي را در جهان پياده كند، و مدينه فاضله‌اي را كه آرزو و هدف بشر از ابتداي تاريخ بوده، به دست مبارك خود عملي سازد.
مدينة فاضله‌اي كه در آن ستم ريشه‌من شود و عدل بر آن حكومت كند خواستة همه امت‌ها و همه ملت‌هاست و از قرن‌ها پيش متفكران عالم در انتظار چنان روزي و به آرزوي چنان مدينه‌اي لحظه‌شماري مي‌كنند.اما در مقابل تمام اين تفكرات، نظام‌ها، امت‌ها، و متفكران، تنها كسي كه مي‌تواند چنين مدينة فاضله‌اي را پياده كند امام زمان، (ع) است كه تمام احاديث و ادله وجود او را ثابت مي‌كنند.
ما مطمئن هستيم كه امام زمان (ع) در ميان ما حاضر است و در ميان ما زندگي مي‌كند.او ما را مي‌بيند ولي ما از ديدنش محروم هستيم.اين ماييم كه قلب و روحمان از بار گناهان پوشيده شده و قادر نيستيم وجود مباركش را درك كنيم.او از ما غيبت نكرده، ماييم كه از او غيبت كرده‌ايم.
اين عالم محال است بتواند در خلاء از وجود او به سر برد.اگر خلأيي به وجود آيد بنياد اين عالم مضمحل و متلاشي مي‌شود.او بايد وجود داشته باشد و وجود دارد.
اما پردة ضخيمي كه بر قلبها و ديدگان ما كشيده شده مانع از آن است كه وجودش را درك كنيم.پس ماييم كه بايد خود را به آن درجه از رشد و تكامل برسانيم تا قادر باشيم آن عدالت را هضم كنيم و حضرت را بپذيريم.امام زمان نمي‌خواهد موقعي ظهور كند كه مجبور شود همه انسانها را از دم تيغ بگذراند.او هنگامي ظهور مي‌كند كه مردم دنيا به چنان درجه‌اي از آگاهي وكمال رسيده باشند و ظلم و فساد طواغيت و حكومت‌ها را شناخته باشند كه آماده شوند نظام ملكوتي او را بپذيرند، تسليم او شوند و با عدل و داد او، خود را هماهنگ كنند.
شما تصوري كنيد اگر امروز كسي بخواهد عدل اسلامي را اجرا كند، اكثريت مردم از او راضي خواهند بود؟
كلاّ و حاشا.علي، (ع) را در نظر آوريم، آيا مردي بزرگ تر از او مي‌توان در تاريخ سراغ گرفت؟ علي توانست به عنوان مظهر انسان كامل و رمز انسانيت و بزرگترين ميوه هستي تجلي كند و به مدت 5 سال حكومت عدل و تقوا را به طور عيني به انسانها عرضه دارد.اما ديديد كه مردم روزگار او، او را درك نكردند.و به مخالفت برخاستند، جنگ‌ها به راه انداختند و در برابرش ايستادند.مگر طلحه و زبير از اصحاب بزرگ پيامبر(ص) و پرچمدار اسلام نبودند!؟ اينان كساني بودند كه علي را به زور به منبر نشاندند و با او بيعت كردند اما به سرعت از دور علي پراكنده شدند، جنگ جمل را راه انداختند و چه جنايت‌ها برپا كردند.چرا؟ چون ديدند با عدل علي نمي‌توانند زندگي كنند.سخت است، ناگوار است.يا بيشتر بگويم، علي 25 سال خانه‌نشين شد و در كنج انزوا به سر برد در حالي كه بزرگترين رهبر اسلام و قرآن و ناطق و رمز انسانيت و كسي بود كه رسالت مقدس هدايت امت را بهتر از هر كسي مي‌توانست به انجام برساند.چرا چنين كرد؟ آيا احساس وظيفه نمي‌كرد كه به ميدان بيايد و دشمنانش را با ضربتي از ميان بردارد؟ آيا علي از كسي وحشت داشت؟! هرگز! علي نه مي‌ترسيد و نه از زير بار مسؤوليت شانه خالي مي‌كرد.مشكل علي اين بود كه در آن 25 سال كذايي، طرفداراني نداشت؛ جز تعدادي اندك و انگشت شمار مثل عمار، ابوذر، سلمان كسي ديگر از علي طرفداري نمي‌كرد...ادامه دارد.